pkt 4 kpc pominął dowód z wywiadu środowiskowego Komendy Powiatowej Policji w K., jako niemożliwy do przeprowadzenia, gdyż ustalanie okoliczności, które zostały wskazane we wniosku dowodowym, leży poza kompetencją organów policji. Ponadto, Sąd na podstawie art.
pkt 3 kpc pominął dowód z informacji Biura Urzędu Dozoru Technicznego w O., albowiem uznał go za nieprzydatny do wykazania sytuacji majątkowej M. K., a nadto pozwany wypowiedział się w tym zakresie w odpowiedzi na pozew, załączając dokumentację fotograficzną. Z kolei na podstawie art.
dotyczącą matki powodów, uznając ją za nieistotną dla rozstrzygnięcia sprawy, szczególności w sytuacji gdy J. G. podejmuje zatrudnienie. Sąd zważył co następuje : W niniejszej sprawie małoletni powodowie domagali się podwyższenia alimentów na swoją rzecz do kwoty po 1.300 zł miesięcznie na rzecz K. oraz do kwoty po 1.100 zł miesięcznie na rzecz O.. Podstawą zgłoszonego przez powodów żądania jest art. 138 kro, zgodnie z którym w razie zmiany stosunków można żądać zmiany orzeczenia lub umowy dotyczącej obowiązku alimentacyjnego. Przez zmianę stosunków - uzasadniającą podwyższenie alimentów - rozumie się istotne zwiększenie się usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego lub też zwiększenie się możliwości zarobkowych zobowiązanego do alimentacji, które to przesłanki w myśl art. 135 § 1 kro wyznaczają zakres obowiązku alimentacyjnego. Dla stwierdzenia, czy nastąpiła zmiana stosunków w rozumieniu art. 138 kro, należy brać pod uwagę, czy istniejące warunki i okoliczności - na tle sytuacji ogólnej - mają charakter trwały, dotyczą okoliczności zasadniczych, ilościowo znacznych i wyczerpują te przesłanki, które w istotny sposób wpływają na istnienie czy zakres obowiązku alimentacyjnego. Zdaniem Sądu, w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, przedmiotowe powództwo zasługiwało na uwzględnienie jedynie częściowo. W trakcie sprawy rozwodowej K. miał ukończone 15 lat i uczęszczał do III – ej klasy gimnazjum, a O. miał ukończone 10 lat i chodził do V – ej klasy szkoły podstawowej. Aktualnie zaś K. ma ukończone 17 lat i chodzi do III – ej klasie szkoły zawodowej. Natomiast O. ma ukończone 13 lat i uczęszcza do VIII – ej klasy szkoły podstawowej. Od czasu ustalenia alimentów na rzecz małoletnich w sprawie rozwodowej minęło zatem ( na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie) 2 lata i 8 miesięcy. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem Sądu Najwyższego, różnica wieku dziecka spowodowana upływem czasu od daty orzeczenia określającego wysokość alimentów, sama przez się uzasadnia wzrost potrzeb związanych np. z uczęszczaniem do szkoły, co z kolei pociąga za sobą konieczność ponoszenia zwiększonych wydatków ( orzeczenie SN z dnia 1.06.1965 r. I CZ 135/64, nie publ. ). Małoletni powodowie co prawda są w różnym wieku, a co za tym idzie i na różnym etapie rozwoju, jednak różnica ta (4 lata), ale w przypadku każdego z nich do usprawiedliwionych potrzeb zaliczają się głównie wydatki związane z realizacją obowiązku szkolnego, w tym dojazdami do szkoły, jak również wydatki dotyczące ich codziennego utrzymania tj. wyżywienia, zakupu odzieży i obuwia, środków higienicznych oraz kosmetyków. Ponadto, do usprawiedliwionych potrzeb małoletniego K. należy zaliczyć wydatki związane z dojazdami na praktyki. Określenie wysokości świadczeń alimentacyjnych, uwarunkowanych kosztami utrzymania (wyżywienie, mieszkanie, odzież , leczenie ) i wychowania, w odniesieniu do dzieci (pielęgnacja, opieka, dbałość o fizyczny i intelektualny rozwój) jest domeną ustaleń na podstawie dowodów, ale uwzględniającą także zasady doświadczenia życiowego (Orz. SN z 29.11.1949r. Wa.C 167/49 , NP. 1951 , nr 2 s.52 ). Uwzględniając te zasady, zdaniem Sądu, nie sposób zaaprobować stanowiska matki małoletnich, jakoby miesięczne koszty utrzymania każdego z nich pozostawały na poziomie około 2.000 zł. Pod tym względem Sąd podziela stanowisko pozwanego, iż niektóre wydatki jak np. na wyżywienie, środki czystości zostały przeszacowane. Wspomnieć należy, iż w toku sprawy rozwodowej, J. G. występując z żądaniem alimentów na rzecz synów podnosiła, iż łączny koszt ich utrzymania oscyluje w granicach 2.500 zł – 2.600 zł miesięcznie. Pomimo upływu ponad 2 lat od ustalenia alimentów na rzecz K. i O. nie sposób przyjąć, aby koszty utrzymania każdego z nich wzrosły o 60%, gdyż pozostaje to w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Na zmianę wysokości świadczeń alimentacyjnych przysługujących powodom nie wpływa aż tak istotnie wzrost cen towarów i usług konsumpcyjnych, który nastąpił w okresie od ustalenia alimentów w sprawie rozwodowej, albowiem poziom inflacji kształtował się na zdecydowanie niższym poziomie (średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem w 2020 r. w stosunku do 2019 r. wyniósł 103,4 tj. oznacza wzrost cen o 3,4%, a w 2021 r. w stosunku do 2020 wyniósł 105,1 , tj. oznacza wzrost cen o 5,1% - vide komunikaty Prezesa GUS). Ponadto nie sposób pominąć, iż wzrost ten siłą rzeczy dotyka także pozwanego. Do usprawiedliwionych potrzeb małoletnich nie można zaliczać udziału w kosztach utrzymania domu w takim rozmiarze jak został wskazany w uzasadnieniu pozwu. W tym aspekcie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 23.03.2016 r. ( sygn. I ACa 1755/15, Lex 2031152), zgodnie z którym : „brak podstaw do wliczania do obowiązku alimentacyjnego kosztów mieszkania i jego utrzymania. W kwocie alimentów należy jak już uwzględnić niejako ryczałtowo koszty zużycia wody, prądu, gazu (…), jednak koszt utrzymania i ogrzania mieszkania obciąża rodzica, któremu powierzono wykonywanie władzy rodzicielskiej i zobowiązany jest zapewnić dla siebie takie mieszkanie, które umożliwia pobyt z nim dzieci”. Sąd aprobując powyższe stanowisko uznał za zasadne partycypowanie małoletnich w tych kosztach w kwocie nie większej niż 100 zł miesięcznie. Mając na uwadze upływ czasu, jak i zebrany w sprawie materiał dowodowy należało w konsekwencji stwierdzić, iż koszty utrzymania małoletnich od zakończenia sprawy rozwodowej uległy zwiększeniu, i w ocenie Sądu wynoszą one aktualnie około 1.300 zł – 1.500 zł miesięcznie w przypadku każdego z powodów. Wysokość świadczeń alimentacyjnych jest uzależniona również od możliwości zarobkowych i majątkowych zobowiązanego. Głównym źródłem utrzymania M. K. zarówno w toku postępowania rozwodowego, jak i obecnie jest działalność gospodarcza. Nadto w chwili orzekania rozwodu pozwany pobierał również świadczenie rentowe w kwocie około 1.000 zł netto miesięcznie. Złożone przez pozwanego w poczet materiału dowodowego zeznanie podatkowe za 2019 r. (k.104-108) pośrednio weryfikuje jego zeznania ze sprawy rozwodowej, z których wynikało że prowadzona przez niego działalność nie przynosiła wówczas żadnych dochodów. Odnotować bowiem należy, iż M. K. w 2019 r. osiągnął przychód z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 1.257.003,62 zł (dochód w kwocie 82.188,51 zł. a uwzględniając świadczenie rentowe dochód wyniósł 93.369,11 zł, co daje miesięcznie kwotę około 7,7 tys. zł) i nie sposób założyć iż dochód ten uzyskał jedynie za okres II półrocza roku 2019. Z kolei w 2020 r. pozwany z działalności gospodarczej osiągnął przychód w kwocie 1.092.579,35 zł, zaś dochód w kwocie 71.917,96 zł. , a zatem niższy niż w roku 2019. W świetle powyższego, zasadnym jest założenie, iż w 2021 r. pozwany osiągnął przychód i dochód na co najmniej na analogicznym poziomie jak w roku 2020, a zatem iż wynosi on miesięcznie około 6 tys. zł. M. K. podnosił, iż w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą ponosi różne koszty m.in. z tytułu umów leasingowych. Dokonując analizy przedłożonych umów leasingowych należy stwierdzić, iż zostały one w większości zawarte jeszcze w okresie gdy strony pozostawały w związku małżeńskim, w związku z czym pod tym względem sytuacja pozwanego w zakresie prowadzonej działalności nie uległa istotnej zmianie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie cytowanych przepisów, orzeczono jak w pkt I i II wyroku. Dokonana podwyżka alimentów do kwoty po 1.700 zł miesięcznie ( a zatem wzrost alimentów o łączną kwotę 700 zł miesięcznie), w ocenie Sądu, pozostaje adekwatna z jednej strony do aktualnych usprawiedliwionych potrzeb małoletnich powodów, a z drugiej strony do możliwości zarobkowych i majątkowych pozwanego. Uwzględnienie powództwa w większym zakresie Sąd uznał za niezasadne również z tego względu, iż matka powodów także winna partycypować w kosztach utrzymania synów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, obowiązek alimentacyjny obciąża bowiem każdego z rodziców odpowiednio do posiadanych przez nich możliwości zarobkowych. Sytuacja zarobkowa matki małoletnich uległa poprawie, skoro w toku sprawy rozwodowej pobierała ona zasiłek chorobowy w kwocie około 1.500 zł netto miesięcznie, natomiast aktualnie uzyskuje powróciła do pracy. Nie można też tracić z pola widzenia, iż J. G. w ramach podziału majątku otrzymała od pozwanego spłatę w kwocie 200.000 zł oraz stała się wyłączną właścicielką środków pieniężnych ulokowanych na lokacie i zgromadzonych na rachunku prowadzonym przez (...) Bank (...) S.A. na jej nazwisko. Sąd w pkt III wyroku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 kpc nakazał ściągnąć od pozwanego kwotę 500 zł tytułem częściowego zwrotu nieuiszczonych kosztów sądowych, na które złożyła się połowa opłaty od pozwu, wynosząca w niniejszej sprawie 1.000 zł, a powództwo zostało uwzględnione w połowie. Z tego też względu w pkt IV wyroku Sąd zniósł koszty z tytułu zastępstwa adwokackiego. Rygor natychmiastowej wykonalności orzeczono zgodnie z art. 333 § 1 pkt 1 kpc. Sędzia Agnieszka Pietruszka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.