5 k.p.c. (k. 201), albowiem A. G. nie złożył żadnej dokumentacji medycznej od lekarza tej specjalności oraz A. G. zeznał na rozprawie w dniu 6 grudnia 2021 roku, że nie był leczony przez lekarza tej specjalności. Ponownie rozpoznając sprawę Sąd zważył, co następuje: Zgodnie ze wskazaniami Sądu Okręgowego Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z karty 186 verte, Sąd Rejonowy ponownie rozpoznając sprawę powinien:
5 k.p.c. (k. 201). Sąd uznał zeznania odwołującego A. G. (k. 199) za nic nie wnoszące do obrazu sprawy. Zeznania odwołującego A. G. pokrywają się z twierdzeniami strony prezentowanymi w toku procesu, w tym w pismach procesowych tej strony. W pismach tych i zeznaniach strona twierdzi o zasadności złożenia swojego odwołania i zasadności przyznania prawa do spornego zasiłku chorobowego oraz twierdzi o niezasadności stanowiska organu rentowego, przede wszystkim w zakresie treści wydanych przez (...) w W. decyzji. Tymczasem o zasadności zgłoszonego roszczenia wyrokuje Sąd Ubezpieczeń Społecznych, a nie strona. Co do wniosku strony odwołującej o przeprowadzenie dowodu z opinii lekarza medycyny pracy Sąd Ubezpieczeń Społecznych zważył, że A. G. nie złożył żadnej dokumentacji medycznej od lekarza tej specjalności oraz A. G. zeznał na rozprawie w dniu 6 grudnia 2021 roku, że nie był leczony przez lekarza tej specjalności. W konsekwencji na podstawie art.
5 k.p.c. brak było zasadnych podstaw do przeprowadzania dowodu z zakresu tej specjalności. Tym bardziej, że Sąd Ubezpieczeń Społecznych przeprowadził dowody z opinii trzech biegłych sądowych ze specjalności dot. schorzeń rozpoznanych u odwołującego, tj. z zakresu neurologii, ortopedii i traumatologii oraz chorób wewnętrznych i kardiologii. Żadna ze stron nie wniosła do uwag do ww. trzech opinii oraz żadna ze stron nie wniosła o uzupełnienie tych opinii. Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej jako: ustawa chorobowa), zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni. Natomiast zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 ustawy chorobowej, do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2. Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzedniej niezdolności do pracy, spowodowanej tą samą chorobą, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że warunkiem zaliczenia niezdolności do pracy od jednego okresu zasiłkowego jest: 1) nieprzerwana niezdolność do pracy (gdzie niezdolności do pracy mogą być spowodowane różnymi schorzeniami, ale muszą następować bez ani jednego dnia przerwy) lub 2) niezdolności do pracy z powodu tych samych schorzeń, gdy przerwa między nimi nie przekraczała 60 dni, czyli wynosiła równo 60 dni kalendarzowych lub mniej. W przypadku, gdy przerwa wynosiła 61 dni – lub więcej – nie będzie możliwości zastosowania ww. przepisów ustawy chorobowej. W tej sprawie organ rentowy w sposób prawidłowy ustalił, że okres zasiłkowy odwołującego liczony od 8 października 2018 roku do 7 kwietnia 2019 roku wynoszący 182 dni został wykorzystany z dniem 7 kwietnia 2019 roku. Niezdolności do pracy w tym okresie co prawda były powodowane różnymi jednostkami chorobowymi, przyczynami niezdolności, jednak nie były one oddzielone od siebie okresami, kiedy odwołujący odzyskiwałby zdolność do pracy. Oznacza to, że okres od 8 października 2018 roku do 7 kwietnia 2019 roku był okresem nieprzerwanej niezdolności do pracy. Z tego wynika, że jest to okres zasiłkowy, który został wykorzystany z dniem 7 kwietnia 2019 roku. W okresie od 8 kwietnia 2019 roku do 6 czerwca 2019 roku odwołujący był zdolny do pracy. Odwołujący nie posiada żadnych zwolnień lekarskich za ten okres od 8 kwietnia 2019 roku do 6 czerwca 2019 roku. Okres od 8 kwietnia 2019 roku do 6 czerwca 2019 roku odpowiada równo 60 dniom kalendarzowym. Kolejna niezdolność do pracy odwołującego powstała od dnia 7 czerwca 2019 roku i trwała - z przerwami - do 22 listopada 2019 roku. Niezdolności do pracy w tym okresie były spowodowane schorzeniami tożsamymi – narządu ruchu, kręgosłupa. Przerwy pomiędzy poszczególnymi okresami niezdolności z przyczyn ortopedycznych były poniżej 60 dni lub następowały bez przerwy. Natomiast przerwa pomiędzy końcem poprzedniej niezdolności do pracy z dnia 7 kwietnia 2019 roku, a początkiem kolejnej niezdolności do pracy po przerwie z dniem 7 czerwca 2019 roku, wynosiła równo 60 dni – czyli nie przekraczała 60 dni. Wobec powyższego kwestią rozstrzygającą jest to, czy niezdolności te były spowodowane schorzeniami tożsamymi współistniejącymi. Sąd zważył, że niezdolności do pracy od 8 października 2018 roku do 7 kwietnia 2019 roku oraz od 7 czerwca 2019 roku do 22 listopada 2019 roku były spowodowane schorzeniami współistniejącymi w okresach niezdolności do pracy. Należy również wskazać, że w okresie pierwszej nieprzerwanej niezdolności do pracy wynoszącej 182 dni, od 8 października 2018 roku do 7 kwietnia 2019 roku – w okresie od 12 stycznia 2019 roku do 1 marca 2019 roku odwołujący był niezdolny do pracy z przyczyn ortopedycznych. Te schorzenie było tożsame ze schorzeniem w kolejnym okresie niezdolności po przerwie, liczonej od dnia 8 kwietnia 2019 roku (zakończenie w dniu 7 kwietnia 2019 roku nieprzerwanego pierwszego okresu zasiłkowego trwającego 182 dni), równo 60 dni: od 7 czerwca 2019 roku do 22 listopada 2019 roku. Reasumując, Sąd na podstawie opinii ww. trzech biegłych sądowych uznał, że do jednego okresu niezdolności należy zaliczyć niezdolności do pracy od 8 października 2018 roku do 7 kwietnia 2019 roku oraz od 7 czerwca 2019 roku do 22 listopada 2019 roku, a okres zasiłkowy wynoszący 182 dni został wykorzystany z dniem 7 kwietnia 2019 roku. Wobec czego odwołujący nie zachował prawa do zasiłku chorobowego za okresy od 7 czerwca 2019 roku do 23 czerwca 2019 roku, od 1 lipca 2019 roku do 28 lipca 2019 roku, od 5 sierpnia 2019 roku do 25 października 2019 roku i od 26 października 2019 rok do 22 listopada 2019 roku. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 477
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.