(1)( ) i nast. K.c. w odniesieniu do umów kredytu konsumenckiego zawartych w okresie od dnia 11 marca 2016 roku – omawiane przepisy kreują bowiem dwa niezależne od siebie wzorce kontroli zgodności z prawem postanowień umownych. W obecnym stanie prawnym postanowienia umowne dotyczące wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu muszą spełniać zarówno wymóg z art. 36a ust. 2 ustawy o kredycie konsumenckim, jak i nie mogą stanowić postanowień niedozwolonych w rozumieniu 385

(1)i nast. K.c.). Zaznaczyć należy dodatkowo, że art. 76 Konstytucji RP nakłada na wszystkie organy władzy publicznej, w tym na sądy powszechne, obowiązek ochrony konsumenta – w granicach przewidzianych prawem, tj. przede wszystkim przepisami ustawowymi, a przy tym także z uwzględnieniem norm prawa Unii Europejskiej. Podstawowym narzędziem tej ochrony w praktyce obrotu prawnego jest instytucja przewidziana w art. 385

(1)i nast. K.c., tj. ciążący przede wszystkim na sądach powszechnych obowiązek badania, czy nieuzgodnione indywidualnie klauzule umów zawieranych przez przedsiębiorców z konsumentami nie naruszają interesu konsumenta w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Przechodząc do merytorycznej oceny wyżej wskazanej klauzuli umownej stwierdzić należy, że w przypadku pożyczki konsumpcyjnej na kwotę 88.000 zł (tylko ta kwota jest istotna w omawianym tutaj kontekście, co wynika z treści art. 5 pkt 6 i 7 ustawy o kredycie konsumenckim, które wyraźnie rozdzielają pojęcie całkowitej kwoty kredytu od pojęcia całkowitych kosztów kredytu – na gruncie przepisów tej ustawy całkowita kwota kredytu nie obejmuje żadnych kosztów kredytu, w tym prowizji i kosztów ubezpieczenia, choćby zostały przez bank skredytowane) prowizja w wysokości ponad 32.000 zł tj. ponad 36% rzeczywistej (tj. wypłacanej pozwanej) kwoty pożyczki wynoszącej 88.000 zł musi być uznana za ewidentnie i rażąco oraz w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami naruszającą interesy pozwanej będącej konsumentem - wyżej wskazane postanowienie umowne miało na celu wyłącznie wzbogacenie banku będącego pożyczkodawcą kosztem pozwanej, a przy tym w umowie nawet nie określono, w zamian za jakie czynności lub świadczenia banku pozwana miałaby zapłacić na rzecz banku kwotę ponad 32.000 zł. Już sam ten brak jakiegokolwiek określenia w umowie pożyczki, w zamian za co (za jakie świadczenie ze strony banku) pozwana będąca konsumentem miałaby uiścić „opłatę” w kwocie ponad 32.000 zł, czyni postanowienia umowy nakładające na pozwaną obowiązek pokrycia (z sumy będącej przedmiotem pożyczki) tejże „opłaty” niedozwolonymi, gdyż rażąco i w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami naruszającymi interes pozwanej. Na podstawie użytej w umowie nazwy („opłata przygotowawcza”) można co najwyżej wnioskować o tym, że opłata ta miała stanowić wynagrodzenie banku za czynności poprzedzające zawarcie umowy i składające się na samo zawarcie umowy (badanie dokumentów złożonych przez pozwaną, ocena jej zdolności kredytowej, przygotowanie treści umowy i towarzyszących jej dokumentów dodatkowych). Prowizja w kwocie ponad 32.000 zł stanowiąca ponad 36% kwoty kredytu jako wynagrodzenie za tego rodzaju czynności musi być uznana za rażąco wygórowaną, sprzeczną z zasadami współżycia społecznego i dobrymi obyczajami korzyść majątkową, którą bank w istocie jednostronnie zastrzega dla siebie kosztem klienta będącego konsumentem, stąd też wyżej przywołane postanowienie umowne musi być uznane za niedozwolone na podstawie art.

(1)) reprezentował interesy powodowego banku a nie pozwanej – jeżeli zatem „opłata brokerska” miałaby oznaczać wynagrodzenie pośrednika uczestniczącego w zawieraniu umowy pożyczki, to jedynym takim pośrednikiem był wskazany wyżej podmiot działający na rzecz i w interesie powoda a nie pozwanej, wobec czego zaliczenie wynagrodzenia tego podmiotu do sumy pożyczki i obciążenie taką „opłatą” w całości pozwanej jest postanowieniem rażąco sprzecznym z dobrymi obyczajami i po prostu skrajnie nieuczciwym. Należy wyrazić daleko idącą dezaprobatę dla czerpania przez powodowy bank (mający być instytucją zaufania publicznego) korzyści majątkowych z tego rodzaju rażąco nagannych praktyk rynkowych. Wobec powyższego, jeżeli nawet doszło do skutecznego zawarcia przez powodowy bank umowy pożyczki z pozwaną, to przedmiotem tej umowy (zgodnie z treścią §1 ust. 2 pkt 1) i §5 ust. 1 pkt 1) była wyłącznie kwota 88.000 zł, podlegająca spłacie w 120 ratach miesięcznych a nie przyjęta przez bank jako suma pożyczki kwota 136.640,96 zł. Oznacza to, że bank powinien był wykazać, czy przy prawidłowym sporządzeniu harmonogramu ratalnych spłat pożyczki (120 rat miesięcznych równych kapitałowo-odsetkowych dotyczących jednak kwoty 88.000 zł a nie ponad 136.000 zł) po stronie pozwanej na datę wypowiedzenia jej umowy pożyczki powstała jakakolwiek zaległość – biorąc pod uwagę to, że z przedstawionej przez powoda historii spłat wynika, że pozwana spłaciła na jego rzecz 69 rat miesięcznych o wysokości nie mniejszej niż 1700 zł miesięcznie (tj. łącznie spłaciła ponad 117.000 zł w okresie od uruchomienia pożyczki do lipca 2021 roku). Skoro powód nie wykazał, aby na datę wypowiedzenia pożyczki (luty 2022 roku) po stronie pozwanej istniała jakakolwiek zaległość w spłacie rat pożyczki (uwzględniając wyżej poczynione założenia co do wysokości sumy pożyczki), powództwo także i z tego względu podlegało oddaleniu. Dodać należy na marginesie rozważań, że skoro suma pożyczki powinna być określona na 64,4% (88.000 : 136.640) sumy, którą – niezasadnie i w oparciu o niedozwolone postanowienia umowne – przyjął powodowy bank, to proporcjonalnemu obniżeniu podlegać powinna wysokość rat spłaty pożyczki (1700 zł x 0,644 = 1094,80 zł), która wobec tego nie powinna przekraczać kwoty 1100 zł miesięcznie. Za okres 77 miesięcy od daty wymagalności pierwszej raty (X 2015) do daty wypowiedzenia umowy (II 2022) szacunkowa suma rat spłaty pożyczki należnych powodowi nie powinna zatem przekroczyć kwoty 85.000 zł (77 x 1100 zł), a tymczasem – jak wynika z wydruków złożonych przez powoda – pozwana uiściła sumę ponad 136.000 zł. W tej sytuacji o żadnej zaległości po stronie pozwanej nie może być mowy. Wobec powyższego powództwo wytoczone w sprawie niniejszej podlegało oddaleniu. Sygn. akt II C 1045/22 ZARZĄDZENIE 1. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda . 2. Po uprawomocnieniu się wyroku przedstawić akta sprawy celem rozważenia celowości wystąpienia z informacją do Rzecznika (...) lub Prezesa UOKIK. Dnia 9 września 2022 roku