IX U 173/20

sygn. akt (...) UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 lutego 2020 r. nr (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał ubezpieczonemu R. P. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 24 stycznia 2020 r. do 22 kwietnia 2020 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru, a od 23 kwietnia 2020 r. do 22 maja 2020 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru z ogólnego stanu zdrowia i jednocześnie odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 24 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z tytułu wypadku przy pracy. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że nie kwestionuje, iż ubezpieczony w dniu 26 lipca 2019 r. uległ wypadkowi przy pracy, jednakże Komisja Lekarska ZUS uznała o celowości przyznania ubezpieczonemu świadczenia rehabilitacyjnego z ogólnego stanu zdrowia, uznając, że stan zdrowia ubezpieczonego, w związku z tym konieczność otrzymania świadczenia rehabilitacyjnego nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. W odwołaniu z dnia 24 lutego 2020 r., sprecyzowanym kolejnymi pismami, R. P. wniósł o zmianę powyższej decyzji i przyznanie zasiłku rehabilitacyjnego w wysokości 100%. Zdaniem odwołującego jego stan zdrowia uległ miał związek wyłączenie z wypadkiem przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania w całości, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Sąd ustalił co następuje: W dniu 26 lipca 2019 r. R. P. rozpoczął pracę o godzinie 6.00 w swoim zakładzie pracy – (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S., w dziale AGD/BOT na stanowisku pracownika hali. Około godziny 6.

1. R. P. wywoził odpady wózkiem paletowym. Pojechał do pomieszczenia, gdzie znajdują się komunalne prasy hydrauliczne. Segregował odpadu, wyrzucił do otwartej komory karton. Z kosza wyciągnął folie, podszedł do drzwi komory (gdzie wyrzuca się folie), rzucił folie na posadzkę, przed drzwiami, otworzył zamaszyście drzwi komory wsypu i prawą nogą kopnął w folię, żeby folia wpadła do wsypu. Folia nie wpadła. R. P. schylił się i zaczął zbierać oraz wrzucać folię do wsypu. W tym samym momencie, zaczęły zamykać się drzwi, które uderzyły R. P. w głowę w okolicy ciemieniowej. R. P. doznał urazu rany ciętej, z której leciała krew. Następnie udał się do kierownika działu, który opatrzył mu krwawiącą ranę. Odczuwał łagodny ból głowy, który z czasem zaczął narastać. Na polecenie kierownika działu, R. P. został zawieziony do przychodni na ul. (...). Lekarz w przychodni, skierował go na Szpitalny Oddział Ratunkowy w Szpitalu w Z.. Przedmiotowe zdarzenie zostało uznane przez pracodawcę uznane za wypadek przy pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w opinii z dnia 9 października 2019 r. uznał zdarzenie z dnia 26 lipca 2019 r. za wypadek przy pracy. Niesporne, a nadto dowód: p rotokół nr (...) z 7 sierpnia 2019 r., k. 18, o pinia w sprawie uznania zdarzenia za wypadek, k. 11 akt rentowych dot. sprawy nr 390000/ (...) Po wypadku R. P. przebywał na zwolnieniu lekarskim i pobierał z tego tytułu zasiłek chorobowy wypadkowy. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2019 r. R. P. wniósł o przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego w związku z doznanym wypadkiem przy pracy. Wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 23 stycznia 2020 r., a następnie orzeczenia komisji lekarskiej ZUS nr (...) z dnia 12 lutego 2020 r., Zakład Ubezpieczeń Społecznych ustalił, że R. P. jest niezdolny do pracy, a w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy, istnieją okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Uznano, że niezdolność do pracy nie pozostaje w związku z wypadkiem przy pracy. Niesporne, a nadto dowód: o rzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia 23 stycznia 2020 r., akta rentowe REH 105580, o rzeczenie komisji lekarskiej ZUS nr (...) z dnia 12 lutego 2020 r., akta rentowe REH 105580 Po wypadku z dnia 26 lipca 2019 r. R. P. był pod stałą opieką neurologa oraz psychiatry. R. P. zgłaszał, że od wypadku występowała u niego niedoczulica połowiczna prawostronna, skarżył się na bóle i zawroty głowy, problemy ze słuchem. Nie był w stanie przypomnieć sobie przebiegu wypadku. W grudniu 2019 r. zgłosił się na Szpitalny Oddział Ratunkowy z powodu drżenia ręki oraz okresowego paraliżu ręki. Badanie metodą rezonansu magnetycznego w styczniu 2020 r. wykazało warunki topograficzne sprzyjające prawostronnemu konfliktowi nerwowo-naczyniowemu n. VII i VIII, poza tym obraz mózgowia był w normie. Na podstawie decyzji z dnia 27 maja 2020 r. R. P. został zaliczony do stopnia niepełnosprawności – umiarkowanego ustalonego od dnia 26 lipca 2019 r. do 31 maja 2020 r., ustalony stopień niepełnosprawności datowano od dnia 5 kwietnia 2020 r. Dowód: d okumentacja medyczna, kopertka k. 77 – karty nr 1, 2, 4-10,12-13, o rzeczenie o stopniu niepełnosprawności z 27 maja 2020 r., k. 49 Przebyty powierzchniowy uraz okolicy ciemieniowej podczas wypadku w dniu 26 lipca 2019 r. nie miał następstw neurologicznych. Objawy izolowane deficytu neurologicznego określone w badaniach neurologicznych przez lekarzy specjalistów z zakresu neurologii występowały u ubezpieczonego od grudnia 2019 r. i wymagały diagnostyki oraz obserwacji klinicznej. Izolowane objawy ubytkowe neurologiczne o podłożu samoistnym, nie stanowiły konsekwencji przebytego wypadku przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. Dowód: o pinia sądowa wraz z opinią uzupełniającą biegłego z zakresu neurologii, k. 78-86, 137-139 W wyniku wypadku z dnia 26 lipca 2019 r. oraz jego następstw doszło u R. P. do załamania mechanizmów adaptacyjnych i dekompresji stanu psychicznego w postaci stanów lękowych, obniżonego nastroju, wycofania z kontaktów społecznych, wzmożonego napięcia, niepokoju, zaburzeń snu oraz zaburzeń funkcji poznawczych. W konsekwencji wypadku doszło zatem do pogorszenia jakości życia, możliwości wykonywania w sposób adekwatny ról społecznych, poczucia bezradności, braku poczucia wpływu, sprawstwa, wycofania z kontaktów społecznych, istotnego zaburzenia funkcji poznawczych. Stan psychiczny R. P. pozostaje w bezpośrednim związku z wypadkiem przy pracy, którego doznał on w dniu 26 lipca 2019 r. Niezdolność do pracy R. P. w okresie od 24 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r., z uwagi na stan psychiczny i funkcjonowanie psychospołeczne oraz poznawcze, stanowiła konsekwencje wypadku przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. Dowód : o pinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna z 25 marca 2022 r., k. 264-270 Sąd zważył co następuje: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w całości. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do ustalenia czy niezdolność do pracy R. P. w okresie od 24 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r. pozostawała w związku wypadkiem przy pracy, któremu niespornie uległ w dniu 26 lipca 2019 r. Organ rentowy odmawiając prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w postaci 100% podstawy wymiaru oraz przyznając prawo do tego świadczenia w wysokości 90% podstawy wymiaru za okres od 24 stycznia 2020 r. do 22 kwietnia 2020 r., oraz 75% podstawy wymiaru za okres od 23 kwietnia 2020 r. do 22 maja 2020 r., argumentował, że niezdolność ta nie ma związku z wypadkiem przy pracy. Stan faktyczny w sprawie został oparty na dokumentach, wiarygodność których nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Zatem dokumentacja medyczna pozwoliła Sądowi na ocenę stanu zdrowia ubezpieczonego i mogła stanowić podstawę do prowadzenia dalszych ustaleń co do związku dolegliwości jakie wystąpiły u ubezpieczonego z wypadkiem przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. W sprawie nie było kwestionowane przez żadną ze stron, że w dniu 26 lipca 2019 r. R. P. doznał wypadku przy pracy. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1205), z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej przysługuje świadczenie rehabilitacyjne - dla ubezpieczonego, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Jednocześnie stosownie do treści art. 7 ustawy wypadkowej przy ustalaniu prawa do świadczeń wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, podstawy wymiaru i ich wysokości, a także przy ich wypłacie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia chorobowego, z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy. I tak, zgodnie z art. 18 ust. 1-3 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. Nr 60 poz. 636 ze zm.) – dalej: „ustawa zasiłkowa”, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. O okolicznościach, o których mowa wyżej orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Orzeczenie lekarza orzecznika stanowi podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczenia rehabilitacyjnego. Oznacza to, że przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego uwarunkowane jest łącznym zaistnieniem dwóch przesłanek dalszą niezdolnością do pracy po wyczerpaniu okresu zasiłkowego oraz rokowaniem odzyskania zdolności w wyniku kontynuowania leczenia lub rehabilitacji leczniczej. Niezdolność ubezpieczonego do pracy w spornym okresie, a także samo prawo do świadczenia rehabilitacyjnego nie były sporne. Przedmiotem sporu jest jedynie wysokość świadczenia rehabilitacyjnego, która jest różna w zależności od ustalenia czy świadczenie to jest przyznane w związku z wypadkiem przy pracy, czy jedynie na podstawie ogólnego stanu zdrowia. Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 ustawy zasiłkowej, świadczenie rehabilitacyjne wynosi 90% podstawy wymiaru zasiłku chorobowego za okres pierwszych trzech miesięcy, 75% tej podstawy za pozostały okres, a jeżeli niezdolność do pracy przypada w okresie ciąży - 100% tej podstawy. Jednakże w przypadku wypłaty zasiłku chorobowego i świadczenia rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego świadczenia te – zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy wypadkowej – przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru. Tym samym, aby przyznać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 100% podstawy wymiaru kluczowym było ustalenie, że dalsza niezdolność do pracy odwołującego była wywołana wypadkiem przy pracy. Adekwatnym w tym zakresie było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy. Z uwagi na zgłaszane przez ubezpieczonego dolegliwości takie jak zawroty głowy, krwawienia z nosa, narastający problem ze snem, koncentracją, słuchem, zaniki pamięci oraz nerwowość, Sąd przeprowadził dowód z opinii biegłego lekarza neurologa oraz opinii biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii. Powołana przez Sąd biegła z zakresu neurologii B. M. po analizie dokumentacji lekarskiej oraz po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego uznała, że izolowane objawy ubytkowe neurologiczne o podłożu samoistnym, które wystąpiły u ubezpieczonego w grudniu 2019 r. nie stanowią konsekwencji przebytego wypadku przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania treści przedmiotowej opinii. Opinię tę należy uznać za pełną i spójną. Odnosząc się do zarzutów do opinii sformułowanych przez ubezpieczonego, w opinii uzupełniającej biegła w spójności z opinią główną wskazała, że bezpośrednio po wypadku, badanie obrazowania KT mózgowia nie wykazało dysfunkcji mózgowia (złamania kości pokrywy czaszki, ogniska stłuczeń w obrębie mózgowia, występowania krwiaków wewnątrzczaszkowych, czy krwawienia, brak było obrzęku mózgowia. Także TK szyi nie wykazało zmian ogniskowych. Nie była konieczna hospitalizacja na oddziałach chirurgicznym lub neurochirurgicznym. Dalsza diagnostyka i leczenie w kierunku choroby neuroruchowej zostały zalecone dopiero w grudniu 2019 r., po hospitalizacji w dniu 21 grudnia 2019 r. i zgłoszeniu przez ubezpieczonego drżeń ręki, paraliżu. Jednocześnie jednak powyższa opinia pozostawała bez wpływu na jej ostateczne rozstrzygnięcie. Niezależnie bowiem od zgłaszanych przez ubezpieczonego dolegliwości natury neurologicznej, wskazywał on również na: stany lękowe, zaburzenia snu, wahania nastroju, niepokój, zaburzenia pamięci, drżenie rąk. W tym zakresie rozstrzygająca była opinia biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii. Biegłe tych specjalności po analizie dokumentacji lekarskiej oraz po przeprowadzeniu badania ubezpieczonego, w tym przeprowadzeniu wskazanych w opinii testów psychologicznych stwierdziły, że wyniki uzyskiwane przez ubezpieczonego odzwierciedlają patologię organiczną tkanki mózgowej na poziomie dyskretnych zmian organicznych w ogólnym układzie nerwowym. W konsekwencji w ocenie biegłych w wyniku wypadku z dnia 26 lipca 2019 r. oraz jego następstw doszło u R. P. do załamania mechanizmów adaptacyjnych i dekompresji stanu psychicznego w postaci stanów lękowych, obniżonego nastroju, wycofania z kontaktów społecznych, wzmożonego napięcia, niepokoju, zaburzeń snu oraz zaburzeń funkcji poznawczych. W efekcie istnieje bezpośredni związek pomiędzy ustalonym stanem psychicznym ubezpieczonego w okresie od 22 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r. a doznanym wypadkiem przy pracy. Biegłe oceniły, że niezdolność do pracy R. P. w okresie od 24 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r., z uwagi na stan psychiczny i funkcjonowanie psychospołeczne oraz poznawcze, stanowiła konsekwencje wypadku przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. Sąd uznał, że sporządzona opinia sądowa psychiatryczno-psychologiczna jest w pełni rzetelna i wiarygodna. Opinia tak jest bowiem pełna i spójna, zawiera w sposób logiczny i przekonujący umotywowane wnioski korespondujące z wykonanymi badaniami i przeprowadzoną analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonego. Opinia została wydana została przez zespół biegłych dwóch specjalności – lekarza psychiatrę i psychologa, po badaniu przedmiotowym oraz dogłębnej analizie dokumentacji medycznej. Opinia nie była przy tym kwestionowana przez żadną ze stron niniejszego postępowania. W tym stanie rzeczy, kierując się wnioskami opinii sądowej sporządzanej przez biegłych z zakresu psychiatrii i psychologii, Sąd ustalił, że niezdolność do pracy ubezpieczonego w okresie od 24 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r., jako dalsza niezdolność do pracy, po wyczerpaniu okresu zasiłkowego, pozostawała w związku z wypadkiem przy pracy z dnia 26 lipca 2019 r. W tym stanie sprawy, Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. zmienił decyzję z dnia 19 lutego 2020 r. przyznając ubezpieczonemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 24 stycznia 2020 r. do 22 maja 2020 r. w wysokości 100% podstawy wymiaru z tytułu wypadku przy pracy. ZARZĄDZENIE
2. (...)
3. (...)
4. (...)
5. (...) 23 września 2022 r., S. (...)