kodeksu cywilnego, jeżeli rzecz wadliwa została zamontowana, kupujący może żądać od sprzedawcy demontażu i ponownego zamontowania po dokonaniu wymiany na wolną od wad lub usunięciu wady. W razie niewykonania tego obowiązku przez sprzedawcę kupujący jest upoważniony do dokonania tych czynności na koszt i niebezpieczeństwo sprzedawcy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że pozwana nie żądała od powoda demontażu uszkodzonych i ponownego montażu wymienionych krążników, powód nie miał zatem możliwości przystąpić do dokonania tych czynności. Tym samym pozwana pozbawiła się możliwości wykonania tych czynności na koszt i niebezpieczeństwo powoda. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 471 kodeksu cywilnego, dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do regulacji art. 472 kodeksu cywilnego, jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności. Prawidłowe zachowanie się dłużnika w wykonaniu zobowiązania polega na zadośćuczynieniu oczekiwaniom wierzyciela, którego uzasadnieniem jest istniejące między stronami zobowiązanie. Jeżeli dłużnik uchybia swoim obowiązkom, nie spełniając świadczenia lub spełniając je w sposób nienależyty, wierzyciel może podjąć kroki zmierzające do przymusowej realizacji świadczenia. W wypadkach, gdy uzyskanie świadczenia w drodze przymusowej egzekucji jest niemożliwe albo wierzyciel z różnych powodów stracił zainteresowanie pierwotnym świadczeniem, przysługuje mu roszczenie o naprawienie szkody wynikłej z niewykonania zobowiązania. Odszkodowanie za niewykonanie umowy dochodzone na podstawie art. 471 k.c. jest świadczeniem mającym powetować szkodę spowodowaną niewłaściwym działaniem lub zaniechaniem dłużnika. Roszczenie to, ma na celu wyrównanie uszczerbku wywołanego nieprawidłowym zachowaniem kontrahenta. Odpowiedzialność kontraktowa znajduje zastosowanie w stosunkach między wierzycielem i dłużnikiem, którzy są stronami określonego stosunku zobowiązaniowego. Przesłankami powstania odpowiedzialności kontraktowej z art. 471 Kodeksu cywilnego są: 1) szkoda wierzyciela w postaci uszczerbku majątkowego; 2) niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania przez dłużnika; 3) związek przyczynowy pomiędzy faktem nienależytego wykonania lub niewykonania zobowiązania a szkodą. Stosownie do regulacji art. 363 § 1 kodeksu cywilnego, naprawienie szkody powinno nastąpić według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Przyjmuje się, iż w polskim systemie prawnym obowiązuje zasada pełnego odszkodowania. Przepisy art. 361 kodeksu cywilnego stanowią, iż zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1), w granicach tych, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§2). Szkoda wynikająca z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania postrzegana jest jako różnica między stanem majątku wierzyciela po naruszeniu zobowiązania a hipotetycznym stanem, jaki by istniał, gdyby dłużnik zachował się zgodnie z treścią zobowiązania. O powstaniu szkody stanowiącej przesłankę roszczenia odszkodowawczego przewidzianego przez art. 471 k.c., można mówić wtedy, gdy dłużnik nie może już zachować się w sposób zgodny z treścią zobowiązania (Wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 16 sierpnia 2018 r., I AGa 125/18). Podsumowując powyższy wywód wskazać należało, iż strona pozwana nie wykazała aby po jej stronie powstała szkoda, której naprawienia mogłaby domagać się od powoda. Nie kwestionując twierdzeń pozwanej odnośnie poniesionych przez nią kosztów wymiany uszkodzonych krążników na nowe, dostarczone przez powoda, ponownie podkreślić należy niezastosowanie się przez pozwaną do regulacji art.
niewezwanie powoda do dokonania demontażu uszkodzonych i ponownego montażu wymienionych krążników. Skoro pozwana nie dała powodowi możliwości samodzielnej wymiany krążników, nie mogła, zgodnie z art.
2 k.c. obciążać go kosztami zastępczego wykonania tych czynności przez siebie. Jak już wyżej wspomniano, pozwana nie wykazała również związku wymiany pompy elektrycznej (w maju 2018 roku), próby ciśnieniowej (w czerwcu 2018 roku), naprawy łyżki koparki (w lipcu 2018 roku) i naprawy bębna kosza zasypowego (w sierpniu 2018 roku), z uszkodzeniami krążników dostarczonych przez powoda. A zatem kosztów tych nie sposób uznać za szkodę wynikłą z nieprawidłowego wykonania zobowiązania przez powoda. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że strona pozwana nie wykazała zaistnienia okoliczności uzasadniających odpowiedzialność powoda z art. 471 k.c. Niezależnie od powyższego, stwierdzić należy, że nawet gdyby strona pozwana wykazała (co w niniejszej sprawie nie nastąpiło), zaistnienie po jej stronie szkody, jej wysokość oraz związek przyczynowy pomiędzy tą szkodą a nieprawidłowym wykonaniem zobowiązania przez powoda, to nie miałoby znaczenia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na niepodniesienie skutecznego zarzutu potrącenia. W myśl art. 498 § 1 k.c. gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Potrącenie jest jednostronną czynnością prawną, oświadczeniem woli uprawnionego, złożonym z zachowaniem warunku przewidzianego art. 61 k.c., które powinno czynić zadość wymaganiom przewidzianym w prawie materialnym, w odniesieniu do określonych w nim przesłanek i skutków. Spełnia ono funkcję zapłaty, egzekucji i zabezpieczenia, nie wymaga zgody osoby, do której jest kierowane. Prowadzi ono do zaspokojenia potrącającego i zarazem jego wierzyciela w definitywny sposób, do wysokości niższej wierzytelności oraz zapewnia realizację obu wierzytelności. W przedmiotowej sprawie pozwana, (jak już wyżej wyjaśniano), nie wykazała związku przyczynowego pomiędzy czynnościami wykonanymi przez nią na rzecz jej kontrahenta z nieprawidłowym wykonaniem umowy przez powoda ani wezwania powoda do demontażu i montażu krążników. Poza wykazaniem istnienia wierzytelności w stosunku do strony powodowej, dla skutecznego zgłoszenia zarzutu potrącenia konieczne jest prawidłowe złożenie oświadczenia o potrąceniu (przez osobę do tego uprawnioną) i jego odebranie przez osobę do tego uprawnioną bądź w sposób prawidłowy umocowaną. Pozwana nie podniosła w przedmiotowej sprawie skutecznego zarzutu potrącenia. Nie przedłożyła dowodu wezwania powoda do zapłaty wierzytelności o odszkodowanie jak również złożenia powodowi skutecznego oświadczenia o potrąceniu. Tym samym zbędnym było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność wysokości strat poniesionych przez pozwaną na skutek wadliwości krążników pierwotnie dostarczonych przez powoda. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał powództwo za uzasadnione, w konsekwencji zasądzając w punkcie I wyroku całą dochodzoną przez powoda kwotę. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 7 i art. 4 pkt 3 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, ponieważ sprzedaż jest transakcją handlową w rozumieniu tej ustawy. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c., stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Koszty jakie poniósł powód opiewają na kwotę 4645zł. Na powyższą kwotę składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego w wysokości 3600 zł ustalonego w oparciu o § 2 pkt 5 zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265) kwota opłaty od pozwu 1028 złotych oraz kwota 17złotych tytułem opłaty od pełnomocnictwa. (punkt II sentencji wyroku). Ponadto, w punkcie III wyroku na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 – tekst jedn. ze zm.) nakazano zwrócić powodowi ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Bydgoszczy kwotę 2000 zł tytułem niewykorzystanej zaliczki na poczet opinii biegłego. Sędzia Agnieszka Marczewska- Bałdyga
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.