Zastosował również art. 228 § 2 k.p.c. Powód nie złożył odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w Lesznie z 23 lutego 2017 roku. Postanowienie to było złożone do sprawy (...) Pod tą sygnaturą jest zarejestrowany pozew M. P. przeciwko B. S. o zapłatę 33 000 000 euro. Sąd Okręgowy zapoznał się z tym postanowieniem i wydał zarządzenie o włączeniu odpisu tego postanowienia do akt niniejszej sprawy. Bez znajomości tego postanowienia niezrozumiałe było, dlaczego powód domaga się ustalenia wskazanych wyżej faktów. Zgodnie z art. 235 § 1 k.p.c. postępowanie dowodowe odbywa się przed sądem orzekającym. Zatem wszystkie fakty mające istotne znaczenie dla wydania postanowienia w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności § 4 aktu notarialnego rep. (...) z 11 lutego 2016 roku muszą być ustalone w postępowaniu przed sądem właściwym do nadania klauzuli wykonalności a nie innym sądem. Apelację od wyżej wskazanego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości. Powód zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego: a. art.
polegające na jego zastosowaniu i uznaniu powództwa za oczywiście bezzasadne, choć nie było ku temu podstaw oraz na wskazaniu, że powód podał tylko fakty, których ustalenia się domaga, nie wymienił prawa ani stosunku prawnego, co skutkuje oczywistą bezzasadnością powództwa, choć nie było ku temu podstaw, b. art. 189 k.p.c. polegające na uznaniu, że roszczenia powoda zmierzają do ustalenia faktów, podczas gdy art. 189 k.p.c. reguluje powództwo o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, i że wszystkie roszczenia powoda dotyczą faktów, które były przedmiotem postępowania o nadanie klauzuli wykonalności przed Sądem Rejonowym w Lesznie, podczas gdy roszczenie powoda zmierza do ustalenia prawa lub stosunku prawnego, a nie faktów, c. art. 227 k.p.c. poprzez wskazanie, że roszczenie powoda zmierza do ustalenia faktów, a polska procedura cywilna nie ma konstrukcji prawnej polegającej na tym, że sąd wydaje wyrok ustalający fakty, w sytuacji gdy roszczenie powoda zmierza do ustalenia prawa lub stosunku prawnego, a nie faktów, d. art. 235 k.p.c. i art. 233 k.p.c. poprzez nieprzeprowadzenie dowodów i nierozważenie całego materiału dowodowego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że powód domaga się ustalenia faktów, podczas gdy powód wnosi o ustalenie prawa lub stosunku prawnego. Na podstawie wskazanych zarzutów powód wniósł o stwierdzenie, że powództwo nie jest oczywiście bezzasadne, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz przyznanie pełnomocnikowi powoda z urzędu od Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu, które nie zostały zapłacone w żadnej części. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja okazała się bezzasadna. Argumentacja skarżącego sprowadzała się do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, który wskazał, że roszczenie o ustalenie wnoszone na podstawie art. 189 k.p.c. winno zmierzać do ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, natomiast powód dochodził ustalenia jedynie faktów. Nie miał racji powód zrzucając naruszenie art.
W uzasadnieniu zarzutu podniósł, że Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że powód wskazał tylko fakty, których ustalenia się domaga, nie wymienił natomiast prawa ani stosunku prawnego. W treści całej apelacji powód nie przedstawił jednak, jakiego prawa bądź stosunku prawnego domagał się w swojej ocenie składając pozew. O naruszeniu wskazanych przepisów nie może świadczyć również to, że powództwo zostało przekazane według właściwości innemu sądowi niż ten, w którym powód złożył swój pozew, oraz że Sąd Okręgowy wezwał powoda do uzupełnienia braków formalnych pozwu. Na podstawie art.
sąd może pominąć czynności, które ustawa nakazuje podjąć w następstwie wniesienia oczywiście bezzasadnego pozwu, miały być oczywiście niecelowe, można je pominąć. W szczególności można nie wzywać powoda do usunięcia braków, uiszczenia opłaty, nie sprawdzać wartości przedmiotu sporu ani nie przekazywać sprawy. Jak sam wskazał skarżący, stosowanie przepisów o oczywistej bezzasadności powództwa może nastąpić jedynie w sytuacji wyjątkowej, „tylko w przypadku absolutnie tego wymagającym”. Nie może więc dziwić, że Sąd I instancji wezwał powoda do uzupełnienia braków formalnych pozwu poprzez wezwanie go do dokładnego sprecyzowania prawa lub stosunku prawnego, o ustalenie którego powód wnosi. Chciał bowiem umożliwić powodowi takie sprecyzowanie pozwu, które pozwoli nadać dalszy bieg sprawie. W odpowiedzi na wezwanie powód podniósł, że chodzi o ustalenie dwóch okoliczności: że wierzyciel dosłownie wypełnił warunki zapisane w § 4 aktu notarialnego oraz że wierzyciel nie wprowadził w błąd sędziów w postępowaniach sądowych. Nie sposób dopatrzeć się w tych żądaniach roszczenia o ustalenie prawa bądź stosunku prawnego. Z tej tylko przyczyny, że powód otrzymał możliwość należytego sprecyzowania roszczeń, by sprawie mógł zostać nadany bieg, Sąd Okręgowy nie był zobowiązany prowadzić postępowania w sprawie, w której powództwo nie miało szans zostać uwzględnione. Zarzuty naruszenia art. 189 k.p.c. i art. 227 k.p.c. zostały również oparte na twierdzeniach, że Sąd Okręgowy błędnie przyjął, że roszczenia powoda zmierzają od ustalenia faktów, bez żadnego uzasadnienia tego stanowiska, w tym w szczególności bez wskazania, jakiego prawa bądź stosunku prawnego powództwo miałoby dotyczyć; w oderwaniu od faktycznej treści żądania. Powyższe musiało skutkować bezskutecznością zarzutu naruszenia art. 235 k.p.c. i art. 233 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie przez Sąd I instancji postępowania dowodowego. Jeżeli już samo sfomułowanie powództwa prowadzi do jego oczywistej bezzasadności, zbędnym było przeprowadzenie postępowania dowodowego, które miałoby wykazać okoliczności podnoszone w pozwie. Przeprowadzenie dowodów byłoby bezprzedmiotowe, ponieważ roszczenia powoda nie mogły okazać się zasadne, wobec czego zbytecznym był badanie, czy fakty podnoszone przez powoda rzeczywiście miały miejsce. Nie mógł okazać się skuteczny również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że powód domaga się ustalenia faktów, podczas gdy wnosił o ustalenie prawa lub stosunku prawnego. Treść pozwu nie jest elementem ustaleń faktycznych danej sprawy, co znajduje odzwierciedlenie w samej strukturze uzasadnienia wyroku, w którym ustalenia faktyczne, wyodrębnione nagłówkiem „Sąd ustalił następujący stan faktyczny” bądź podobnym, są poprzedzone zaprezentowaniem stanowisk stron postępowania. Ocena roszczeń dochodzonych pozwem nie stanowi ustalenia stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut apelacji był w istocie kolejną próbą przekonania Sądu, że powód dochodził ustalenia istnienia prawa lub stosunku prawnego, a nie faktów, przy ponownym braku wskazania, o istnienie jakiego prawa lub stosunku prawnego miałoby chodzić. Z uwagi na powyższe, podzielając stanowisko Sądu Okręgowego co do oczywistej bezzasadności powództwa, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 391 1 § 3 k.p.c. oddalił apelację powoda, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd Apelacyjny przyznał radcy prawnemu B. Ł. od Skarbu Państwa kwotę 15.313,50 zł brutto tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej powodowi w postępowaniu apelacyjnym. Podstawą tego rozstrzygnięcia był § 4 ust. 1 i 3 w zw. z § 8 pkt 9 i § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. Sędzia Ewa Staniszewska Niniejsze pismo nie wymaga podpisu własnoręcznego na podstawie § 21 ust. 4 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej jako właściwie zatwierdzone w sądowym systemie teleinformatycznym. Starszy sekretarz sądowy Beata Zygmańska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.