poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wszystkich istotnych elementów ustalonej podstawy faktycznej oraz niewyjaśnienie istnienia w ogóle wierzytelności i kwestii „pokrzywdzenia wierzycieli" jako koniecznej przesłanki odpowiedzialności z tytułu złożonej skargi pauliańskiej, b. art. 233 k.p.c. poprzez bezpodstawne przyjęcie i uznanie przez Sąd I instancji, że pomiędzy pozwanym (a konkretnie zarządem pozwanego) jako osobą trzecią i L. G. jako sprzedawcą nieruchomości były osobami pozostającymi w bliskim stosunku (w rozumieniu art. 527 k.c.), co uzasadniałoby przyjęcie świadomości pokrzywdzenia wierzycieli, jak również poprzez bezpodstawne przyjęcie i uznanie przez Sąd I instancji, że w sprawie miało miejsce „pokrzywdzenie" wierzycieli w rozumieniu art. 527 § 2 k.c. uzasadniające zasadność skargi pauliańskiej, c. art. 231, art. 233 k.p.c. art. 316 § 1 k.p.c. poprzez odstąpienie do przeanalizowania faktów i dowodów w postaci ksiąg wieczystych rzeczonej nieruchomości w zakresie ustanowionych hipotek i zobowiązań (dział III i IV ksiąg wieczystych) i ich wpływu na fakt poszkodowania powodów zarówno w chwili zaskarżenia czynności prawnej jak i w chwili wyrokowania d. art. 235 2 k.p.c. poprzez niedopuszczenie na ostatniej rozprawie dowodu z dokumentu w postaci pisma (...) (...) datowanego na dzień 15 czerwca 2020 r. oraz dowodu z przesłuchania w charakterze pozwanego Prezesa Zarządu C. P. - na okoliczność aktualnego statusu przedmiotowej nieruchomości, zakresu obciążenia nieruchomości hipotekami na rzecz wierzycieli hipotecznych, a w konsekwencji brak „pokrzywdzenia" wierzycieli w rozumieniu art. 527 § 2 k.c. 2. naruszenie prawa materialnego
Zgodnie z tym art uzasadnienie wyroku powinno zawierać: 1) wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W judykaturze przyjmuje się, że obraza art. 328 § 2 ( obecnie art.
k.p.c.) może być przedmiotem zarzutu w apelacji lub skardze kasacyjnej tylko w wyjątkowych okolicznościach, tj. wtedy, gdy wady uzasadnienia uniemożliwiają dokonanie kontroli instancyjnej lub kasacyjnej (...) . Trafnie wskazał przy tym Sąd Okręgowy w Sieradzu, że naruszenie art. 328 § 2 k.p.c., określającego wymagania, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie wyroku sądu, może być ocenione jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacjach tylko wyjątkowych, do których zaliczyć można takie, w których braki w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych i oceny prawnej są tak znaczne, że sfera motywacyjna orzeczenia pozostaje nieujawniona bądź ujawniona w sposób uniemożliwiający poddanie jej ocenie instancyjnej (zob. postanowienie SO w Sieradzu z 29.01.2020 r., I Ca 571/19, LEX nr 2797362). O uchybieniu przepisowi art.
można mówić jedynie wtedy, gdyby uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie zawierało danych pozwalających na kontrolę tego orzeczenia (tak na tle dawnego art. 328 § 2 postanowienie SN z 21.11.2001 r., I CKN 185/01, LEX nr 52726; zob. też wyroki SN: z 18.03.2003 r., IV CKN 1862/00, LEX nr 109420; z 5.10.2005 r., I UK 49/05, M. Praw. (...), s. 214). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w ocenie Sądu Apelacyjnego w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialne i procesowego. Wbrew twierdzeniom apelacji sąd I Instancji wskazał w uzasadnieniu wszystkie istotne elementy ustalonej podstawy faktycznej oraz dokonał analizy wszystkich przesłanej wynikających z art. 527 k.c. Sąd wnikliwie ocenił cały materiał dowodowy, uzasadnienie zawiera wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co Sąd uczynił na podstawie dowodu z dokumentów, zeznań świadków i powodów. W każdym razie sporządzone uzasadnienie pozwala na kontrolę wydanego przez Sąd Okręgowy orzeczenia . Nieuzasadniony był również zarzut naruszenia art. 233 k.p.c. i związany z tym zarzut naruszenia art. 527§ 3 k.c. Sąd Apelacyjny w całości podziela dokonane w tym zakresie ustalenia faktyczne i ich ocenę .Sąd Okręgowy wskazał bowiem , że nabywcą nieruchomości była spółka, zarządzana przez siostrzenice – B. K. – wieloletniego, bliskiego, znajomego dłużniczki ,K. Z.. W związku z tą znajomością małżonkowie G. bywali na uroczystościach rodzinnych, w tym na weselach, które odbywały się w rodzinie Z. i jak sami przyznali mieli kontakt z członkami rodziny Z.. Ponadto, S. G. jest ojcem chrzestnym dziecka V. i K. Z.. To z kolei świadczy o bliskich relacjach towarzyskich dłużniczki i jej rodziny z Z.. Co więcej, rodzinę dłużniczki oraz J. J. (matkę S. J.) łączyły relacje biznesowe. S. G. był m.in. członkiem rady nadzorczej wraz z J. J. w spółce (...) S.A. Zarówno B. K., M. K., L. G., S. G., J. J. jak i S. J. pozostawali w bliskiej relacji towarzyskiej. Osoby te wielokrotnie spotykały się na uroczystościach organizowanych przez K. Z. oraz jego rodzinę. Co więcej, powodowie również pozostawali dotąd w bliskich relacjach towarzyskich z L. G., K. Z. i V. Z., i wiele osób wiedziało i wie, że L. G. jest winna im sporą sumę pieniędzy, którą pożyczyła na realizację inwestycji budowalnej w J. (tj. na nieruchomości, która zbyła), co potwierdził zresztą w swoich zeznaniach K. Z.. Poza tym, mąż dłużniczki – S. G. i jeden z dwóch (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością – M. K., którego żoną jest B. K., byli w przeszłości wspólnie zaangażowani we wspólne przedsięwzięcie gospodarcze – (...) S.A. O tym , że pozwana spółka miała wiedzę oraz świadomości , że sprzedaż nieruchomości ma na celu udaremnienie skutecznej egzekucji wobec dłużniczki, świadczy pośrednio również i ta okoliczność , że spółka zdecydowała się na zakup nieruchomości, nie mając nawet środków pieniężnych na zapłatę oraz fakt , że działalność deweloperska nie byłą przedmiotem działalności tej spółki . Za zasadnością powództwa świadczy też to , że dłużniczka – L. G. nie otrzymała od pozwanej spółki żadnej zapłaty za przeniesioną na jej rzecz własność nieruchomości. Mimo, że z umowy sprzedaży wynikało, że zapłata ceny nastąpi przelewem na rachunek bankowy do dnia 04 grudnia 2015 r. to zarówno pozwana spółka jak i L. G. przyznały, że powyższe nie nastąpiło. Obie strony zaskarżonej umowy wskazały natomiast, że zapłata nastąpiła w formie obligacji wystawionych przez pozwaną spółkę. T.. Sąd Okręgowy słusznie poddał w wątpliwość te twierdzenie, zauważając, że nie tylko nie zostało ono potwierdzone jakimkolwiek dowodem, ale co najważniejsze pozostawało w sprzeczności z treścią zawartej umowy. Poza tym, trudno przyjąć, że L. G. zgodziłaby się na taką formę zapłaty od rzekomo nieznanej sobie spółki, bez żadnego dodatkowego zabezpieczenia, odraczając przy tym obowiązek zapłaty, chociaż sprzedaż nieruchomości, zdaniem L. G. i jej męża, była spowodowana koniecznością uzyskania środków finansowych. Wreszcie nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia art. 527 § 2 k.c. Zgodnie z wskazanym przepisem czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli , jeżeli w skutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu niż był przed dokonaniem czynności. Według skarżącego w niniejszej sprawie trudno jest stwierdzić, aby nastąpiło pogorszenie perspektyw wierzyciela na zaspokojenie ewentualnych roszczeń wierzyciela, uwzględniając w szczególności wartość rynkową przedmiotu majątkowego (nieruchomości) oraz obciążenia tego składnika ograniczonymi prawami rzeczowymi mającymi wpływ na wspomnianą wartość. Nie ulega wątpliwości to, że wartości hipotek obciążających nieruchomość znacznie przekraczają samą wartość nieruchomości, w tym również sama wartość hipoteki wpisanej na rzecz (...) (...). Wspomniana hipoteka obciążała nieruchomość przed samą transakcją i biorąc pod uwagę zasady i kolejność zaspokajania roszczeń z nieruchomości przez poszczególne grupy wierzycieli, to należy przyjąć, że w przypadku zaspakajania wierzycieli w ramach postępowania egzekucyjnego powodowie nie uzyskaliby w jakimkolwiek stopniu zaspokojenia swoich ewentualnych roszczeń, w uwagi na wierzycieli hipotecznych, których roszczenia byłyby zaspokajane w pierwszej kolejności. W ocenie sądu apelacyjnego zarzuty są nieuzasadnione Po pierwsze – hipoteka na rzecz (...) w wysokości 3.000.000 zł została wpisana już po sprzedaży nieruchomości przez dłużniczkę. Natomiast co do hipoteki na rzecz (...) to po pierwsze była to hipoteka łączna , a więc obciążenie tą hipoteką dotyczyło również innych nieruchomości - poza sporną nieruchomością - obciążają także nieruchomości dla których SR Poznań - Stare Miasto w P. prowadzi KW nr: POI (...), (...), PO 1 (...), PO 1 (...), PO 1 (...), PO 1 (...), PO 1 (...), PO 1 (...). Poza tym skarżący nie wykazał by wartość nieruchomości w chwili obecnej byłą niższa niż wartość hipoteki . Niezależnie od tego należy wskazać na niekonsekwencję pozwanej spółki , skoro spółka twierdziła , że wartość hipoteki przewyższa znacznie wartości nieruchomości to jaki był sens nabywania nieruchomości za kwotę 1.000.000 zł Ponadto niesporne jest że spółka nie zapłaciła dłużniczce tej kwoty , istnieją również duże wątpliwości co do obligacji , w konsekwencji więc dłużniczka wyjęła ze swojego majątku nieruchomość warta według aktu sprzedaży 1.000.000 zł a w zamian nie otrzymała żadne realnej kwoty . Tym samym również i w tym zakresie nastąpiło zubożenie dłużniczki. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny apelację jako nieuzasadnioną oddalił na podstawie art. 385 k.p.c., a o kosztach postepowania apelacyjnego sąd orzekł na podstawie rat. 98 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. oraz § 2 pkt 7 w zw. z § 10 ust 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 15 października 2015 r we sprawie opłat za czynności adwokackie.( Dz.U. 2015 poz.1800 z późn. zmianami). Ryszard Marchwicki "Niniejsze pismo nie wymaga podpisu własnoręcznego na podstawie § 21 ust. 4 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19 czerwca 2019 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej jako właściwie zatwierdzone w sądowym systemie teleinformatycznym" St. sekr. sąd. Katarzyna Surażyńska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.