k.p.c., zgodnie z którym przy rozpoznawaniu wniosku o wpis badaniu podlega jedynie treść i forma wniosku oraz dołączonych do wniosku dokumentów i treść księgi wieczystej. Sąd nie jest tym samym ani zobowiązany, ani nawet uprawniony, do analizowania prawidłowości czynności dokonywanych przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego, ani do ich oceny z punktu widzenia słuszności ochrony interesów dłużnika. O ile skarżący jest zdania, że w toku postępowania egzekucyjnego podjęto wobec jego majątku działania nieproporcjonalne i nadmiernie uciążliwe, ma możliwość przedsięwzięcia środków proceduralnych, jakie przewidują w takiej sytuacji przepisy o postępowaniu egzekucyjnym. Jeśli czynności komornika zostaną zaskarżone przez uczestnika w odpowiednim trybie do Sądu egzekucyjnego, którego kognicją objęte są te zagadnienia, a Sąd ten przychyli się do jego żądań, nie można wykluczyć, że zajęcie nieruchomości zostanie uchylone, a taka decyzja Sądu egzekucyjnego będzie z kolei podstawą do zgłoszenia wniosku o wykreślenie ostrzeżenia z księgi wieczystej. To samo rozumowanie dotyczy też zagadnienia postulowanego przez apelującego umorzenia egzekucji z nieruchomości, gdyż i w tym wypadku do rozpoznania wniosków i żądań dłużnika w tym zakresie jest uprawniony komornik i Sąd egzekucyjny. Powtórzyć trzeba, że w myśl art.
Sąd wieczystoksięgowy jest kompetentny wyłącznie do oceny, czy forma i treść dokumentu załączonego do wniosku o wpis i mającego stanowić podstawę do dokonania tego wpisu w powiązaniu z aktualną treścią księgi uzasadnia dokonanie wpisu, nie ma natomiast możliwości objęcia swoimi rozważaniami tego, czy egzekucja wobec dłużnika w ogóle powinna być prowadzona, a jeśli tak, to czy jej przedmiotem powinna być także nieruchomość objęta przedmiotową księgą wieczystą, ani też jakichkolwiek innych zagadnień związanych z prawidłowością prowadzonej wobec dłużnika egzekucji. Do analizowania tych zagadnień i rozstrzygania co do tej problematyki przepisy proceduralne uprawniają komornika i Sąd egzekucyjny, o ile kwestie te zostaną poddane pod ich kognicję w sposób przewidziany przepisami normującymi postępowanie egzekucyjne. Z tych samych przyczyn Sąd wieczystoksięgowy nie może uwzględnić zawartego w apelacji żądania jej autora, które – jak się wydaje – dotyczy uchylenia zajęcia innych należących do niego nieruchomości. Poruszając się zaś na gruncie objętym dyspozycją art.
k.p.c., podkreślić trzeba, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, iż w dziale II księgi wieczystej Nr (...) P. O. ujawniony jest jako współużytkownik wieczysty nieruchomości w części ułamkowej wynoszącej 1/3 część. Współwłaścicielem pozostałych udziałów we współużytkowaniu – czyli części wynoszącej 2/3 – jest J. O. i skarżący mija się z prawdą, wywodząc w apelacji, że wspólność prawa, jaka łączy go z J. O., ma charakter łączny i że w konsekwencji dokonane zajęcie i będący jego konsekwencją wpis naruszają jej prawa. Tak nie jest, gdyż z załączonego do wniosku wezwania do zapłaty długu, sporządzonego przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego, wynika jasno, że został zajęty jedynie udział wynoszący 1/3 część we współużytkowaniu nieruchomości, który należy do P. O., co oznacza, że udziały J. O. są wolne od zajęcia i – jak wynika z treści dokonanego wpisu – nie dotyka ich także ujawnione w księdze ostrzeżenie. Podniesiony w apelacji zarzut niezgodności ustaleń dokonanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym z zebranym materiałem dowodowym jest więc bezzasadny, jeśli chodzi o ustalenie powyższej okoliczności, przy czym apelujący nie wskazał żadnych innych faktów z zakresu objętego kognicją Sądu wieczystoksięgowego, które mogłyby być efektem ewentualnych błędnych ustaleń. Skoro w dziale II księgi P. O. ujawniony jest jako współużytkownik wieczysty, to możliwe jest dokonanie wpisu ostrzeżenia o egzekucji toczącej się z tego udziału, a dokumentem, który miałby stanowić tego podstawę, jest – zgodnie z art. 924 § 1 k.p.c. – odpis sporządzonego przez komornika wezwania dłużnika do zapłaty egzekwowanej należności. Taki dokument, o przepisanej formie i treści, został dołączony do wniosku i z powodzeniem może stanowić podstawę przedmiotowego wpisu. W odpowiedzi na kolejny zarzut autora apelacji podnieść trzeba, że skuteczność takiego dokumentu jako podstawy wpisu nie jest uzależniona od tego, czy czynność komornika w postaci zajęcia prawa do nieruchomości, oparta na przedmiotowym wezwaniu do zapłaty, została zaskarżona przez uczestników postępowania egzekucyjnego i czy ta skarga lub jakiekolwiek inne skargi złożone w toku postępowania egzekucyjnego zostały już prawomocnie rozstrzygnięte przez Sąd egzekucyjny. Z powołanego art. 924 k.p.c. wynika jasno, że podstawą wpisu ostrzeżenia jest wezwanie do zapłaty sporządzone przez komornika w toku postępowania egzekucyjnego, zaś dopiero ewentualne umorzenie postępowania egzekucyjnego lub ukończenie egzekucji z nieruchomości w inny sposób (np. w wyniku uchylenia zajęcia na skutek zasadnej skargi dłużnika) stanowić będzie mogło podstawę złożenia do sądu wieczystoksięgowego wniosku o wykreślenie ostrzeżenia ujawnionego w dziale III księgi. Ponieważ zatem do wniosku o wpis ostrzeżenia o prowadzeniu egzekucji z należącego do P. O. udziału we współużytkowaniu wieczystym został dołączony dokument o treści i formie, jaką art. 924 § 1 k.p.c. przewiduje jako podstawę żądanego wpisu, a treść księgi wieczystej, gdzie uczestnik był ujawniony jako osoba, której przysługuje zajęty udział we współużytkowaniu wieczystym, nie sprzeciwiała się uwzględnieniu wniosku, stwierdzić należy, że Sąd meriti, rozpoznając sprawę w granicach swojej kognicji, słusznie nie stwierdził braku podstaw ani występowania przeszkód do dokonania wpisu. Wydane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym rozstrzygniecie utrzymujące w mocy wpis referendarza jest więc w pełni prawidłowe i oparte na trafnie zastosowanych przepisach prawa, zaś zarzuty apelacji są bezzasadne i nie mogą skutkować uwzględnieniem sformułowanych w niej wniosków. Uzasadnia to oddalenie złożonego środka odwoławczego na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.