V Kz 836/22

Sygnatura akt: V Kz 836/22 POSTANOWIENIE Dnia 21 września 2022 roku Sąd Okręgowy w Łodzi V Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: Sędzia S.O. Damian Krakowiak Protokolant: st. sekr. sąd. Sylwia Kurek przy udziale Prokuratora Gabrieli Wabińskiej po rozpoznaniu sprawy W. K. i F. P. oskarżonych o czyn z art. 231 § 1 k.k. i in. na skutek zażalenia Prokuratora na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 24 czerwca 2022 roku w przedmiocie umorzenia postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do rozpoznania. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2022 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. umorzył postępowanie wobec oskarżonych. Zażalenie wywiódł Prokurator, zarzucając: a. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na niesłusznym przyjęciu, że: - zachodzi „oczywisty brak faktycznych podstaw oskarżenia”, - w „początkowej fazie projektowania budynku I K. w L. nie przewidziano szybu windy”, - budynek winien zostać wykonany zgodnie z „początkową fazą projektowania”, - była potrzeba zawierania dodatkowej umowy na budowę windy, - umowa w trybie „zaprojektuj i zbuduj” nie obliguje do całościowego i kompleksowego zaprojektowania i zbudowania zgodnie z tym projektem budynku, w tym wraz z szybem i windą, - należy się dodatkowe wynagrodzenie za prace, które były już przewidziane przez samego wykonawcę, w sporządzonym przez niego projekcie budowy komisariatu, b. obrazę art. 339 § 3 k.p.k. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie zachodził oczywisty brak faktycznych podstaw oskarżenia. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie postanowienia. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne w zakresie zarzutu obrazy treści art. 339 § 3 k.p.k. Rozpoznanie zarzutów w pozostałej części byłoby przedwczesne (art. 436 k.p.k.). Przepis art. 339 § 3 k.p.k. wprowadza instytucję tzw. oddania pod sąd. Sprowadza się ono do merytorycznej kontroli aktu oskarżenia w celu zapobieżenia oczywiście bezzasadnemu oskarżeniu ( S. Waltoś, P. Hofmański, Proces karny, Warszawa 2016, s. 521). Z istotny „wstępnej kontroli oskarżenia” (tytuł rozdziału 40 Kodeksu) wynika, iż sąd może umorzyć postępowanie w trybie art. 339 § 3 k.p.k., gdy m.in. z samej treści zgromadzonych dowodów, opisu czynu i okoliczności faktycznych jednoznacznie wynika brak znamion czynu zabronionego ( R. S. Stefański w” R. A. Stefański, S. Zabłocki red., Kodeks postępowania karnego. Tom III, Warszawa 2021, s. 591). Podstawa umorzenia w postaci braku znamion dotyczy sytuacji, gdy: - podstawa dowodowa zarzutu jest pełna, - okoliczności sprawy są niekwestionowane, - wymowa dowodów jest jednoznaczna, - ustalenia faktyczne jawią się jako jedynie możliwe. Żaden z przywołanych warunków nie został spełniony w rozważanym układzie procesowym. Zważyć, bowiem należy, że: - sam Sąd a quo przyznał, że zgromadzone w sprawie dowody nie mają jednoznacznej wymowy i zmuszony był do dokonania ich oceny („w tym zakresie Sąd nie podzielił opinii biegłych z zakresu budownictwa” k. 1342, „ z oceny materiału dowodowego wprost wynika, iż pierwotna umowa (…) nie obejmowała konieczności budowy szybu windowego” k. 1343), - Sąd powołał się na depozycje niektórych świadków (wspierających linię obrony oskarżonych), pomijając dowody wskazując na sprawstwo (zeznania A. A., A. M., Ł. W., S. W., opinie biegłych z listy Sądu Okręgowego w Lublinie i Zamościu), - opis czynu odpowiada jurydycznej postaci zarzuconego występku; prokurator przytoczył środki dowodowe na poparcie hipotezy aktu oskarżenia. Mając powyższe na uwadze koniecznie było wydanie orzeczenia kasatoryjnego. Kwestia odpowiedzialności karnej oskarżonych winna być przedmiotem rozprawy głównej.