← Polska

VI Ka 758/21

Warszawa, dnia 20 czerwca 2022 r. Sygn. akt VI Ka 758/21 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący

§ 4lub w stosunku do sprawcy przestępstwa z art.

173, którego następstwem były śmierć lub ciężkie uszkodzenie ciała innej osoby, albo w stosunku do sprawcy wypadku drogowego, którego następstwem były śmierć lub ciężki uszczerbek na zdrowiu innej osoby (art. 177 § 2 lub art. 355 § 2), tylko wówczas, gdy sprawca w czasie popełnienia któregokolwiek z tych przestępstw znajdował się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia . Tymczasem żaden z tych przypadków nie dotyczy oskarżonego, który w przeszłości był skazany za przestępstwo z art.

§ 4k.k.

(k.103), ale w tej sprawie popełnił dwa czyny z art. 244 k.k., a zatem nie został ponownie skazany w warunkach określonych w § 3 k.k. Bezwzględny obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio zachodzi w razie powrotu do przestępstwa z art.

§ 4k.k.

lub ciężkiego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji przez osobę prowadzącą pojazd mechaniczny znajdującą się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub w razie jej zbiegnięcia z miejsca zdarzenia (art. 42 § 4 k.k.). Z tego wynika, że obowiązek orzeczenia zakazu dożywotnio istnieje wówczas, gdy dochodzi do powtórnego skazania za jedno z przestępstw wymienionych w §

  1. W literaturze podkreśla się, że chodzi o swoistą recydywę komunikacyjną (A. Michalska-Warias, Modyfikacja przepisów kodeksu karnego w zakresie przestępstw drogowych, w: T. Bojarski, E. Skrętowicz (red.), Nowe prawo karne po zmianach, Lublin 2002, s. 33). Z uwagi na brak przesłanek z art. 42 § 4 k.k. do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych Sąd Okręgowy zmienił w tym zakresie wyrok i na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego za czyny z pkt 3 i 4 zakazy prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 (dziesięciu) lat. Orzeczone środki karne zostały połączone i na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 23.06.2020r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. został orzeczony łącznie zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 (dziesięciu) lat na zasadzie absorpcji, ze względu na bliski związek podmiotowo-przedmiotowy obu czynów, które zostały popełnione w bliskim odstępie czasowym. Sąd Odwoławczy sprostował także oczywistą omyłkę pisarską w nazwisku oskarżonego w pkt: I, II i III części rozstrzygającej wyroku.
  2. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.
  3. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.
  4. Przedmiot utrzymania w mocy utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy w zakresie winy i wymiaru kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności, a także obowiązku naprawienia szkody orzeczonego na rzecz pokrzywdzonej A. P.; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Wobec prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych i oparciu na nich rozstrzygnięcia o karze, a także niezasadności zarzutów podniesionych w środku odwoławczym, przy uwzględnieniu treści art. 447 kpk, zaskarżony wyrok należało utrzymać w mocy. W sprawie nie zaszła konieczność orzekania poza granicami zaskarżenia - nie wystąpiły przesłanki z art. 439 § 1, art. 440 i 455 kpk. W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek rażącej niewspółmierności kary. Orzeczona kara uwzględnia w należyty sposób stopień społecznej szkodliwości czynu oraz, w ocenie sądu odwoławczego, zrealizuje swój cel, ze szczególnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych. Brak jest podstaw, by uznać, że w niniejszej sprawie występuje wyraźna różnica między karą wymierzoną a karą, która powinna zostać wymierzona w wyniku prawidłowego zastosowania dyrektyw wymiaru kary oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo (vide: wyroki SN z 22 październik 2007 r., SNO 75/07, LEX nr 569073; z 26 czerwca 2006 r., SNO 28/06 , LEX nr 568924). Kary jednostkowe orzeczone za przypisane występki i kara łączna nie nosi cech rażącej niewspółmierności w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k. Sąd Rejonowy wymierzając karę wziął pod uwagę dyrektywy wymiary kary określone w art. 53 kodeksu karnego i uwzględnił okoliczności łagodzące oraz obciążające co do oskarżonego. Sąd Odwoławczy w pełni podzielił tą argumentację, skoro kara wymierzona w tej wysokości odpowiada stopniowi zawinienia oskarżonego oraz stopniowi społecznej szkodliwości przypisanych mu czynów. W ocenie Sądu kara łączna 2 lat pozbawienia wolności, spełni wymogi zarówno prewencji indywidualnej jak i generalnej. Zastosowana kara, spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do oskarżonego, a ponadto będzie odpowiednią reakcją wymiaru sprawiedliwości w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Słusznie wskazał Sąd Rejonowy w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, że zachodzi wobec oskarżonego pozytywna prognoza kryminologiczna ze względu na wcześniejszą karalność. Zastosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności w tym wymiarze jest niedopuszczalne, a ponadto nie będzie wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. 0.15.
  5. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.15.2.
  6. Przedmiot i zakres zmiany I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
  7. uchyla rozstrzygnięcie z pkt V oparte o przepis art. 42 § 4 k.k.;
  8. na podstawie art. 42 § 1a pkt 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego N. Ł. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 10 (dziesięciu) lat za każdy z czynów z pkt 3 i 4 kwalifikowanych z art. 244 k.k.;
  9. na podstawie art. 90 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. (w brzmieniu obowiązującym w dniu 23.06.2020r.) w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeczone środki karne łączy i orzeka łączny środek karny w wymiarze 10 (dziesięciu) lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; Zwięźle o powodach zmiany Zmiana zaskarżonego wyroku wynika z nieprawidłowego zastosowania przepisu art. 42 § 4 k.k. przez Sąd Rejonowy. Bezwzględny obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio zachodzi w razie powrotu do przestępstwa z art.

§ 4k.k.

lub ciężkiego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji przez osobę prowadzącą pojazd mechaniczny znajdującą się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub w razie jej zbiegnięcia z miejsca zdarzenia (art. 42 § 4 k.k.). Z tego wynika, że obowiązek orzeczenia zakazu dożywotnio istnieje wówczas, gdy dochodzi do powtórnego skazania za jedno z przestępstw wymienionych w §

  1. W literaturze podkreśla się, że chodzi o swoistą recydywę komunikacyjną (A. Michalska-Warias, Modyfikacja przepisów kodeksu karnego w zakresie przestępstw drogowych, w: T. Bojarski, E. Skrętowicz (red.), Nowe prawo karne po zmianach, Lublin 2002, s. 33). Z uwagi na brak przesłanek z art. 42 § 4 k.k. do orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych należało uchylić rozstrzygnięcie z pkt V wyroku. Zgodnie z treścią przepisu art. 42 § 1a pkt 2 k.k. w razie skazania za przestępstwo określone w art. 244 k.k. jeżeli czyn sprawcy polegał na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarze od roku do lat 15 (art. 43 § 1 k.k.). Oskarżony został skazany za dwa przestępstwa z art. 244 k.k. polegające na niezastosowaniu się do zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych opisane w pkt 3 i 4 komparycji, a zatem należało orzec dwa tego rodzaju zakazy, a także łączny środek karny przy zastosowaniu przepisów o karze łącznej. W ocenie Sądu Odwoławczego wymiar 10 lat zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych za każdy z tych czynów oraz łączny środek karny w wymiarze 10 lat będzie adekwatny do stopnia społecznej szkodliwości tych dwóch czynów i okoliczności ich popełnienia. Przy wymiarze łącznego środka karnego Sąd Okręgowy zastosował zasadę absorpcji z uwagi na blisko odstęp czasowy pomiędzy tymi czynami i bliski związek przedmiotowy. Oba czyny polegały na niezastosowaniu się do prawomocnego dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Podobny sposób działania, postać zamiaru i bliski odstęp czasowy w jakim oskarżony popełnił oba występki, przemawiają za zastosowaniem zasady absorpcji. 0.15.
  2. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.
  3. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
  4. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
  5. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
  6. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
  7. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.
  8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.
  9. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
  10. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności Punkt IV. Z informacji o dochodach z systemu teleinformatycznego (k.409) wynika, że oskarżony uzyskuje stałe dochody, brak zatem podstaw do uznania, iż sytuacja majątkowa oskarżonego nie pozwala na uiszczenie opłaty i kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym.
  11. PODPIS Sędzia Izabela Kościarz-Depta Sędzia Anna Zawadka Sędzia Remigiusz Pawłowski

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.