Sygn. akt XVII AmE 97/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 lutego 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Anna Maria Kowalik Protokolant – Starszy sekretarz sądowy Joanna Preizner po rozpoznaniu 3 lutego 2021 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w D. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 3 stycznia 2019 r. Nr (...). (...) (...) 1. oddala odwołanie; 2. zasądza od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w D. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia SO Anna Maria Kowalik Sygn. akt XVII AmE 97/19 UZASADNIENIE Decyzją z 3 stycznia 2019 r. Nr (...). (...) (...)( (...): (...)), Prezes Urzędu Regulacji Energetyki ( dalej Prezes URE) na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 12b, art. 56 ust. 2, art. 56 ust. 2h pkt 4 w związku z art. 43d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 755 ze zm.) (dalej p.e.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) (dalej k.p.a.) w związku z art. 30 ust. 1 p.e., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy: (...) Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w miejscowości D. (dalej powód, Przedsiębiorca ) orzekł, że: 1) Przedsiębiorca nie przekazał w terminie sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu (dalej „sprawozdanie”) za miesiąc lipiec 2017 r., 2) za działanie opisane w pkt 1 wymierzył Przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł (słownie: dziesięć tysięcy złotych). Od powyższej Decyzji powód złożył odwołanie, zaskarżając ją w całości. Wniósł w nim o uchylenie i zmianę Decyzji poprzez orzeczenie uchylenia kary pieniężnej nałożonej na niego, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, a ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z decyzji o układach ratalnych załączonych do odwołania na okoliczności wskazane w jego uzasadnieniu, a w szczególności dla ustalenia sytuacji ekonomicznej i finansowej spółki, w tym wpływu orzeczonej kary pieniężnej na jej bieżące i dalsze funkcjonowanie. Zaskarżonej Decyzji zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art.56 ust. 1 pkt 12b, art. 56 ust. 2, art. 56 ust. 2h pkt 4 w związku z art. 43d ust. 1 p.e. poprzez uznanie, iż nie przekazał w terminie sprawozdania o rodzajach i ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, także ich przeznaczeniu, pomimo braku jego zawinienia i pomimo znikomego stopnia szkodliwości stwierdzonych uchybień formalnych; 2. naruszenie art. 56 ust. 6 p.e. poprzez nieuwzględnienie stopnia zawinienia oraz dotychczasowego zachowania powoda i jego możliwości finansowych, a to w zw. z art. 56 ust. 3 p.e., a mianowicie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości przekraczającej i to znacząco możliwości finansowe powoda; 3. naruszenie art. 56 ust. 6 p.e. poprzez błędne przyjęcie za miernik możliwości finansowych powoda wyłącznie wysokość przychodów osiągniętych przez powoda, bowiem dla ustalenia rzeczywistych możliwości finansowych przedsiębiorcy istotne jest uwzględnienie także wysokości dochodu osiągniętego przez niego w danym roku oraz innych okoliczności wpływających na stan majątkowy i możliwości finansowe; 4. naruszenie art. 56 ust. 6a p.e. poprzez zaniechanie odstąpienia od wymierzenia powodowi kary pomimo, iż stopień szkodliwości czynu był znikomy, a powód zaprzestał naruszania prawa i dopełnił szczególnych starań w celu ograniczenia możliwości wystąpienia podobnych naruszeń w przyszłości; 5. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym i niemającym oparcia w zebranym materiale dowodowym przyjęciu, iż powód nie podejmował działań mających na celu właściwe wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e., a przez to dopuścił się zawinionego zaniechania przy wykonywaniu działalności i uznaniu, że stopień zawinienia powoda był duży, podczas gdy powód wykazał się należytą starannością w tym względzie; 6. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do uznania, że działania powoda nie miały znikomego stopnia szkodliwości, a także do uznania, że wymierzona kara pieniężna jest adekwatna do naruszenia, pomimo, iż okoliczności sprawy uprawniały Prezesa URE do zastosowania normy art. 56 ust. 6a p.e. i odstąpienia od wymierzenia kary; 7. przyjęcie przez organ w postępowaniu dowodowym biernej postaci, podczas gdy organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; 8. niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz prowadzenie postępowania ukierunkowanego na z góry założony cel i gromadzenie tylko tych dowodów, które ten cel przybliżają; 9. niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieuwzględnienie żadnych wyjaśnień i okoliczności wskazywanych przez powoda w trakcie dotychczasowego postępowania, nadto także nieuwzględnienie dotychczasowego postępowania Spółki i jej dotychczasowej działalności; 10. nieprzeprowadzenie żadnego z dowodów wnioskowanych przez powoda, które to dowody umożliwiłyby dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Jednocześnie w uzasadnieniu odwołania powód wskazał, że brak jest przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że był zobowiązany do składania właściwym instytucjom sprawozdania, o którym mowa w art. 43d p.e. Odwołując się przy tym do przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2017 r. o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym, w tym art. 2 pkt 3, 14, 18 i 19 oraz art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku akcyzowym, podniósł, iż (...) nie prowadzi działalności gospodarczej, w ramach której nabywa paliwa ciekłe (olej napędowy) od swoich kontrahentów z państw UE innych niż Polska, a następnie sprzedaje je odbiorcom w Polsce. Powód zauważył, że nie posiada koncesji (...), która była wymagana w przypadku importu paliw i transakcji wewnątrzwspólnotowego ich nabycia. Bowiem w ramach składu podatkowego kupuje półprodukt do produkcji, który następnie jako zupełnie inny wyrób o innym kodzie CN sprzedaje poza terytorium kraju. Powód wyraził zatem pogląd, iż jego czynności, zwłaszcza przy uwzględnieniu faktu prowadzenia działalności w formie składu podatkowego, wskazują, iż nie wykonuje czynności, które mogłyby być zakwalifikowane jako czynności, o których mowa w ustawie. Powód wywiódł więc, iż prowadzona przez niego działalność gospodarcza nie mieści się w definicji art. 43d ustawy, zaś jego firma nie powinna być klasyfikowana jako producent lub handlowiec. Z drugiej strony stwierdził, że przekazał wszystkie informacje właściwym organom i instytucjom, zaś formalny błąd był spowodowany czynnikiem ludzkim i w pewnym stopniu błędną informacją przekazaną Spółce przez pracowników organów, do których rzeczone informacje miały wpłynąć. Powód zauważył, że był przekonany, że deklaracje, które złożył zgodnie z uzyskaną informacją stanowią wypełnienie obowiązków ustawowych w tym zakresie, a ponadto, że złożenie dokumentu do jednej z czterech wymienionych instytucji stanowi uczynienie zadość obowiązkowi złożenia ich do wszystkich instytucji. Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki złożył odpowiedź na odwołanie, w której wniósł o: oddalenie odwołania; przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych sprawy na okoliczność prawidłowości twierdzeń zawartych w zaskarżonej Decyzji; zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; oddalenie wniosków dowodowych powoda dotyczących przeprowadzenia dowodów z dokumentów, tj. z „decyzji o układach ratalnych” załączonych do odwołania jako niemających dla rozstrzygnięcia sprawy istotnego znaczenia. Pozwany w piśmie z 22 grudnia 2020 r. przedstawił także swoje stanowisko w kontekście złożonego na rozprawie przez powoda odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 21 lipca 2020 r. o sygn. I SA/Łd 643/19 wraz z uzasadnieniem. Rozpoznając odwołanie Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: (...) sp. z o.o. sp. k. w D. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nabywa wewnątrzwspólnotowo i przywozi do własnego składu podatkowego w P. olej napędowy o kodzie CN 2710 19 43, który wykorzystuje następnie jako surowiec do produkcji oleju smarowego o kodzie CN 2710 19 99 (dowód: k. 16, 73 akt adm., k. 20- 21, 34- 35, 106, 109 akt sąd.). Decyzją z 19 stycznia 2017 r. nr (...).(...). (...) sp. z o.o. sp. k. w D. została wpisana w tym dniu do rejestru podmiotów przywożących prowadzonego przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki pod numerem (...) (dowód: decyzja k. 122- 123 akt sąd.). W lipcu 2017 r. powód dokonał przywozu zza granicy oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 43 w ilości 2547,5430 m3 z przeznaczeniem na przetworzenie na paliwa ciekłe oraz wytworzył smary o kodzie CN 2710 19 99 w ilości 2608,956 ton z przeznaczeniem na sprzedaż, które w ilości 2602,200 ton wywiózł na sprzedaż (dowód: sprawozdania k. 50- 63 akt adm.). Przedsiębiorca do dnia 21 sierpnia 2017 r. nie przekazał Prezesowi URE, Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi właściwemu do spraw energii miesięcznego sprawozdania, za miesiąc lipiec 2017 r., o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu (okoliczność niesporna). Wobec powyższego, pismem z 26 września 2017 r., powód został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej w związku z niezłożeniem w terminie sprawozdania, o którym mowa w art. 43d ust. 1 p.e. za lipiec 2017 r. Ponadto został wezwany do złożenia wyjaśnień w tej sprawie wraz z zaległym sprawozdaniem w terminie 14 dni, licząc od dnia otrzymania zawiadomienia (dowód: zawiadomienie k. 1 akt adm.). W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z 12 października 2017 r., powód oświadczył, że niezłożenie sprawozdania nie było wynikiem zaniedbania, gdyż spowodowane było czynnikiem ludzkim. Zadeklarował, iż sprawozdania za kolejne miesiące będą składane terminowo oraz zwrócił się z prośbą o odstąpienie od nałożenia kary. Ponadto przesłał kopie dokumentów potwierdzających aktualną sytuację finansową oraz sprawozdanie za lipiec 2017 r. (dowód: pismo z załącznikami k. 3- 10 akt adm.). Pismem z 30 listopada 2017 r. powód został zawiadomiony o zakończeniu postępowania dowodowego oraz poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania przedmiotowego pisma (dowód: zawiadomienie k. 12 akt adm.). Powód nie skorzystał z przysługującego mu w tym zakresie uprawnienia. Następnie postanowieniem (...). (...) (...) z 6 kwietnia 2018 r. Prezes URE podjął zakończone postępowanie w związku z koniecznością uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, o czym zawiadomił powoda. Jednocześnie wezwano go do przesłania dokumentów potwierdzających złożenie sprawozdania do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz ministra właściwego do spraw energii oraz złożenia informacji na temat przeznaczenia przywożonego oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 43 (dowód: postanowienie k. 14 akt adm.). W odpowiedzi powód poinformował, iż przywożony olej napędowy o kodzie (...) dostarczany jest do należącego do niego składu podatkowego i wykorzystywany jest w całości jako półprodukt do produkcji oleju smarowego o kodzie (...). Do pisma załączył deklarację składaną przez Producentów i Handlowców Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych za lipiec 2017 r. (dowód: pismo z załącznikami k. 16- 20 akt adm.). Pismem z 22 sierpnia 2018 r. Prezes URE ponownie wezwał powoda do złożenia w terminie 7 dni, licząc od dnia otrzymania niniejszego pisma, dokumentów potwierdzających złożenie sprawozdania do Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz ministra właściwego do spraw energii, kopii wszelkich dokumentów potwierdzających jego aktualną sytuację finansową, w tym dokumentów dotyczących osiągniętych przychodów i dochodów za rok 2017 oraz wyjaśnień w zakresie rozbieżności między sprawozdaniem, o którym mowa w art. 43d p.e. za lipiec, które wpłynęło do Urzędu Regulacji Energetyki, gdzie zadeklarowany został przywóz oleju napędowego z przeznaczeniem na przetworzenie na paliwa niebędące paliwami ciekłymi w ilości 2 132,475 ton, a przesłaną deklaracją składaną przez producentów i handlowców Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych za lipiec 2017 r. gdzie został zadeklarowany przywóz półproduktów rafineryjnych w ilości 2 132,475 ton (dowód: wezwanie k. 22- 23 akt adm.). W odpowiedzi powód wyjaśnił, że uchybienie terminu na złożenie sprawozdania za lipiec 2017 r. wynikało z błędnej informacji w kwestii właściwych formularzy. Spółka była przekonana, iż złożona deklaracja stanowi zadość realizacji ustawowego obowiązku. Jednocześnie przesłał wszystkie wymagane dokumenty, w tym sprawozdania, o których mowa w art. 43d ust. 1 p.e., złożone do pozostałych podmiotów wraz z dowodami ich nadania (dowód: pisma z załącznikami k. 27- 63 akt adm.). Pismem z 17 października 2018 r. Prezes URE zawiadomił powoda o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie (dowód: zawiadomienie k. 65 akt adm.). W reakcji na powyższe powód zapoznał się z aktami sprawy (dowód: oświadczenie k. 67 akt adm.), a następnie złożył obszerne wyjaśnienia w piśmie z 5 listopada 2018 r. (dowód: pismo z załącznikiem k. 68- 73 akt adm.), w którym podniósł wątpliwość co do istnienia wobec niego obowiązku składania sprawozdań dotyczących producentów i handlowców. Powołując się na ustawę o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym oraz zawarte w niej definicje „Producenta” i „Handlowca” wskazał, iż z uwagi na charakter prowadzonej działalności w formie składu podatkowego, nie mieści się w definicji art. 43d p.e. W odniesieniu do przedstawionych okoliczności zawnioskował o zastosowanie w niniejszym postępowaniu art. 56 ust. 6a p.e. i odstąpienie od wymierzenia kary. 3 stycznia 2019 r. Prezes URE wydał zaskarżoną Decyzję Nr (...). (...) (...) ( (...): (...)), którą za nieprzekazanie w terminie sprawozdania za miesiąc lipiec 2017 r. o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu wymierzył powodowi karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych w trakcie postępowania administracyjnego i sądowego, których autentyczność nie była podważana przez żadną ze stron postępowania oraz niekwestionowanych twierdzeń stron. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona Decyzja jest słuszna i ma oparcie w przepisach prawa. Bezspornym jest w sprawie, że powód nie złożył w ustawowym terminie, do 21 sierpnia 2017 r., sprawozdania za lipiec 2017 r. o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu do Prezesa URE, Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych, ministra właściwego do spraw finansów publicznych oraz ministra właściwego do spraw energii. Powód poddawał jednak w wątpliwość, iż podlega obowiązkowi określonemu w art. 43d ust. 1 p.e. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący stosownie do swojej działalności przekazuje Prezesowi URE, Prezesowi Agencji Rezerw Materiałowych, ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych oraz ministrowi właściwemu do spraw energii miesięczne sprawozdanie o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu - w terminie 20 dni od dnia zakończenia miesiąca, którego dotyczy sprawozdanie. Stosownie zaś do treści art. 29 ustawy z dnia 22 lipca 2016 r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2016 r., poz. 1165 ze zm.), w związku z wejściem w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. rozporządzenia Ministra Energii z dnia 15 maja 2017 r. w sprawie wzoru sprawozdania o rodzajach oraz ilości wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych paliw ciekłych, a także ich przeznaczeniu (Dz. U. z 2017 r. poz. 1011), przedsiębiorstwo energetyczne posiadające koncesję na wytwarzanie paliw ciekłych lub koncesję na obrót paliwami ciekłymi z zagranicą, a także podmiot przywożący powinni złożyć pierwsze sprawozdanie za lipiec 2017 r. Z uwagi zaś na termin określony w art. 43d ust. 1 p.e. powinni byli to uczynić do 21 sierpnia 2017 r. Powód posiada status podmiotu przywożącego bowiem 19 stycznia 2017 roku został wpisany do rejestru podmiotów przywożących pod numerem (...). Wpisu do rzeczonego rejestru dokonuje się zaś, w myśl art. 32c p.e., na wniosek przedsiębiorcy, w którym stosownie do treści art. 32a ust. 4 p.e. podaje on m.in. informacje o rodzajach paliw ciekłych będących przedmiotem przywozu, informacje o rodzajach i lokalizacji infrastruktury paliw ciekłych wykorzystywanej przez podmiot przywożący, a także wskazuje przeznaczenie przywożonego paliwa ciekłego, co oznacza, że przedsiębiorca ubiegający się o wpis deklaruje zamiar prowadzenia przywozu paliw ciekłych. Natomiast zgodnie z art. 32c ust. 1 p.e. podmiot przywożący może dokonywać przywozu paliw ciekłych po wpisaniu do rejestru podmiotów przywożących. Tym samym wobec wpisania (...) sp. z o.o. sp. k. do rejestru podmiotów przywożących Spółka ta była uprawniona do przywozu paliw ciekłych, a w konsekwencji podlegała obowiązkowi sprawozdawczemu z art. 43d ust. 1 p.e. niezależnie od tego jakimi pobudkami kierowała się wnioskując o wpis do rejestru podmiotów przywożących oraz niezależnie od tego czy w danym okresie sprawozdawczym rzeczywiście dokonywała przywozu paliw ciekłych, ponieważ fakt niedokonywania przywozu nie wyłącza konieczności złożenia sprawozdania i stanowi informację w zakresie zerowych ilości przywozu paliw ciekłych istotną z punktu widzenia organu regulacyjnego. Ponadto o tym, że podmiotem przywożącym może być także taki przedsiębiorca, który w pewnym okresie nie dokonuje przywozu paliw świadczy treść art. 32d ust. 3 p.e., z którego wynika, że dopiero upływ okresu 6 kolejnych miesięcy, w ciągu których przedsiębiorca nie prowadzi przywozu paliwa, uzasadnia wykreślenie go z rejestru. W niniejszej sprawie powód przyznał, że w lipcu 2017 r. dokonywał przywozu oleju napędowego o kodzie CN 2710 19 43, co wykazał zresztą w zaległych sprawozdaniach, tym niemniej kwestionował objęcie go obowiązkiem z art. 43d ust. 1 p.e. w związku z tym, że jak stwierdził na rozprawie w dniu 11 grudnia 2020 r. nie jest podmiotem przywożącym, gdyż nie przywozi paliw ciekłych, co poparł złożonym na tej rozprawie stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z 21 lipca 2020 r. o sygn. I SA/Łd 643/19. Podkreślenia wymaga, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi rozpatrywał sprawę ze skargi (...) sp. z o.o. sp. k. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z 4 lipca 2019 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego paliw silnikowych za wrzesień 2016 r. i dokonując analizy na gruncie przepisów ustawy o VAT oraz ustawy o podatku akcyzowym uznał, że wobec tego, że olej napędowy o kodzie CN 2710 19 43 został nabyty przez powoda jako surowiec do produkcji innych produktów i został przerobiony w procesie technologicznym dotyczącym wytwarzania olejów smarowych niebędących paliwem silnikowym, a jako że ocena wyrobów objętych pozycją 2710 19 43 jako paliw silnikowych powinna być dokonywana z uwzględnieniem definicji normatywnej tego pojęcia zawartej w art. 86 ust. 2 ustawy prawo akcyzowe, tj. z uwzględnieniem przeznaczenia tego oleju do napędu silników spalinowych, nie znajdzie tu zastosowania art. 103 ust. 5a ustawy o VAT dotyczący podatku płaconego w przypadku wewnątrzwspólnotowego nabycia paliw silnikowych. Z powyższego wynika jedynie, że WSA w Łodzi nie zakwalifikował przywiezionego przez (...) oleju napędowego jako paliwa silnikowego (co w przeciwnym wypadku skutkowałoby opodatkowaniem w świetle art. 103 ust. 5a ustawy o VAT), dokonując subsumpcji przez pryzmat przepisów ustawy o VAT i podatku akcyzowym, które nie mają w niniejszej sprawie zastosowania, albowiem dotyczy ona niespełnienia obowiązku z art. 43d ust. 1 p.e., toteż zastosowanie mają w niniejszej sprawie przepisy Prawa energetycznego, przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy oraz definicje w nich zawarte. Jak stanowi zaś art. 3 pkt 12c p.e. podmiot przywożący oznacza osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która samodzielnie lub za pośrednictwem innego podmiotu dokonuje przywozu paliw ciekłych, z wyłączeniem przywozu paliw ciekłych:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.