nie budziły żadnych wątpliwości, a tym samym wniosek Prokuratora o skazanie oskarżonego bez przeprowadzania rozprawy zasługiwał na uwzględnienie, gdyż rodzaj oraz rozmiar kar i środków karnych uzgodnionych w trybie art. 335 Kpk wskazywał, że cele postępowania zostaną osiągnięte pomimo nieprzeprowadzania rozprawy. Dokonując ustaleń faktycznych Sąd oparł się przede wszystkim na zeznaniach funkcjonariuszy (...) K. w O. – I. S. i M. C., które w pełni korespondowały z treścią dokumentów sporządzonych na okoliczność zaistniałego przestępstwa, w tym protokołami użycia alkosensora i pobrania krwi wraz ze sprawozdaniami z ich badań. W świetle powyższego, nie mogło budzić wątpliwości, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w postaci samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości, powodując nim nadto kolizję z pojazdem szynowym, co zresztą potwierdził sam oskarżony, tak na miejscu zdarzenia, jak i później w charakterze podejrzanego. Swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona występku z art.
Przestępstwa z art.
Kk dopuszcza się ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości jest przestępstwem powszechnym, co oznacza, że może być popełnione przez każdy podmiot zdatny do ponoszenia odpowiedzialności karnej. W szczególności odpowiedzialność przewidziana w art.
Przedmiotem ochrony czynu zabronionego stypizowanego treścią art.
Kk jest bezpieczeństwo w komunikacji, a ściślej bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego pojazdów mechanicznych, a tym samym bezpieczeństwo osób uczestniczących w tym ruchu oraz mienia, ściśle związane ze stanem psychofizycznym osób prowadzących /kierujących/ pojazdy mechaniczne. Zachowanie karalne sprawcy występku z art.
Kk polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Pojęcia: „prowadzenie”, „pojazd mechaniczny”, „ruch lądowy” nie są definiowane w Kodeksie karnym. Wykładnia tych pojęć wymaga sięgnięcia do przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 roku „Prawo o ruchu drogowym” / Dz. U. z 1997 roku Nr 98, poz. 602 z późn. zm. /, regulującej synonimy tych pojęć, treściowo i znaczeniowo zbliżone do sformułowań zawartych w art.
Prowadzenie pojazdu oznacza nic innego, jak kierowanie nim, czyli zespół ruchów mający ścisły wpływ na poruszanie się pojazdu. Z kolei pojazd mechaniczny to wyposażony w silnik środek transportu przeznaczony do poruszania się po drogach albo do tego przystosowany. Ruch lądowy to ruch, który rozpoczyna się, przebiega lub kończy w miejscu otwartym dla ruchu publicznego. Nie ogranicza się on w szczególności do ruchu po drogach publicznych, lecz dotyczy wszelkich ogólnodostępnych i przeznaczonych do ruchu dróg, placów, stref, parkingów i ich części. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 grudnia 1995 roku publ. w OSNKW 1996, z.3-4, poz. 19 ruch lądowy ma miejsce wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów przeznaczonych lub przystosowanych do poruszania się po drogach i w związku z czym istnieje możliwość zagrożenia bezpieczeństwa dla tego ruchu, a zatem także poza drogami publicznymi. Stan nietrzeźwości definiuje wprost art. 115 § 16 Kodeksu karnego. Zgodnie z nim stan nietrzeźwości ma miejsce wtedy gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przestępstwo określone w art.
Kk jest przestępstwem formalnym, co oznacza, że dla jego popełnienia nie jest konieczne wystąpienie określonego prawem skutku w postaci uszkodzenia ciała lub zaistnienia szkody materialnej. Czyn zabroniony stypizowany treścią art.
Sprawca winien jest mieć zatem świadomość, że pozostaje w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, albo stan taki przewidywać, a także musi mieć zamiar prowadzenia pojazdu. Odnosząc powyższe rozważania do zarzutu sformułowanego w treści aktu oskarżenia stwierdzić należy jednoznacznie, iż w sprawie zaszły uzasadnione podstawy do przypisania oskarżonemu popełnienia przestępstwa prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym kwalifikowanego treścią art.
W sprawie spełnione zostały wszelkie znamiona konieczne do przypisania oskarżonemu sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego mu czynu zabronionego. Jak to zostało wyżej opisane przedmiotem ochrony czynu zabronionego stypizowanego treścią art.
Kk jest bezpieczeństwo w komunikacji, a ściślej bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego pojazdów mechanicznych, a tym samym bezpieczeństwo osób uczestniczących w tym ruchu oraz mienia. Zachowanie oskarżonego niewątpliwie istotnie godziło w dobra prawne będące przedmiotem ochrony art.
biorąc pod uwagę takie okoliczności jak: zawartość alkoholu w organizmie, fakt, iż oskarżony prowadził pojazd niemal bezpośrednio po spożyciu alkoholu, którego stężenie jeszcze wzrastało oraz okoliczność tego rodzaju, że oskarżony spowodował kolizję z pojazdem szynowym, co stanowiło potencjalne niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia tak jego, jak i innych uczestników ruchu, zwłaszcza zaś pasażerów szynobusa, gdyby ten się wykoleił. Swoim zachowaniem oskarżony niewątpliwie zrealizował znamiona określające czynność sprawczą występku z art.
Kk, albowiem prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości alkoholowej. Nie może budzić najmniejszych wątpliwości, że oskarżony prowadził pojazd, będąc jego kierowcą, co w sprawie pozostawało bezsporne. Bezspornym pozostawał także fakt, iż kierowany przez niego samochód osobowy był pojazdem mechanicznym przeznaczonym do poruszania się po drogach w rozumieniu ustawy. Oskarżony poruszał się też w ruchu lądowym, albowiem przestępstwo miało miejsce w miejscu otwartym dla ruchu publicznego tj. na drodze publicznej. W chwili kierowania pojazdem, oskarżony pozostawał w stanie nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 Kk., albowiem, jak wynikało z protokołu użycia alkosensora, zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu w inkryminowanym czasie wynosiła 1,03 mg/l. W okolicznościach sprawy nie mogło budzić wątpliwości, że oskarżony działał umyślnie, co wprost wynikało z jego oświadczeń złożonych do protokołu użycia alkosensora oraz przesłuchania w charakterze podejrzanego, gdzie oskarżony podał, że ok. pół godziny przed spowodowaniem kolizji spożywał alkohol w postaci wódki, z którego to powodu musiał przewidywać, że może to prowadzić do stanu nietrzeźwości. Przestępstwo określone w art.
Kk zagrożone jest alternatywnymi karami: grzywny, ograniczenia wolności lub pozbawienia wolności do lat dwóch. Sąd, kierując się dyrektywami określonymi w szczególności w art. 53 § 1 i 2 Kk, uwzględniając wniosek Prokuratora złożony w trybie art. 335 Kpk, wymierzył oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 2 lat, a w oparciu o treść art. 71 § 1 Kk grzywnę w wymiarze 50 stawek dziennych ustalając wysokość dziennej stawki na kwotę 10 zł. Ponadto orzeczono środki karne w postaci: zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat oraz świadczenia pieniężnego na Fundusz Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej, do którego zadań należy m.in. pomoc osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych. Do okoliczności obciążających mających wpływ na rodzaj i wymiar kary zaliczono oskarżonemu stopień nietrzeźwości, fakt, iż oskarżony spowodował kolizję, a także okoliczność tego rodzaju, że oskarżony wsiadł za kierownicę niemal bezpośrednio po spożyciu alkoholu. Do okoliczności łagodzących zaliczono natomiast dotychczasową niekaralność oskarżonego, jego ustabilizowaną sytuację osobistą, a także postawę oskarżonego w toku postępowania. Dotychczasowy sposób życia oskarżonego, w tym zwłaszcza jego dotychczasowa niekaralność, uzasadniały skorzystanie z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary zasadniczej, zaś realną dolegliwość związaną ze skazaniem spełniły grzywna oraz orzeczone środki karne adekwatne do stopnia zawinienia, społecznej szkodliwości czynu, jak i sytuacji osobistej i możliwości zarobkowych oskarżonego. Orzeczone w wyroku kary i środki karne, były w ocenie Sądu adekwatne do stopnia winy oskarżonego, uwzględniały stopień społecznej szkodliwości jego czynu, spełniając przy tym cele zapobiegawcze i wychowawcze, które mają osiągnąć w stosunku do oskarżonego. Kary te i środki karne uwzględniały również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, a więc wymogi prewencji generalnej, wzmacniając przekonanie, że żadne przestępstwo, a zwłaszcza skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a tym samym przeciwko bezpieczeństwu osób uczestniczących w ruchu pojazdów mechanicznych oraz mienia nie uchodzi bezkarnie i nie popłaca, a wręcz przeciwnie - spotyka się ze sprawiedliwą karą. W ocenie Sądu łagodne traktowanie sprawców przestępstw atakujących tę istotną społecznie sferę dóbr pozostających pod ochroną prawną, takich jak bezpieczeństwo w komunikacji, życie, zdrowie czy mienie stwarzać może w społeczeństwie odczucie ich bezkarności i osłabiać tym samym zaufanie do organów państwa odpowiedzialnych za bezpieczeństwo obywateli i przestrzeganie prawa. Orzeczenie o kosztach postępowania, oparte było na treści powołanego w sentencji wyroku art. 627 Kpk, która to kwestia również została z oskarżonym uzgodniona w trybie art. 335 Kpk. Mając na uwadze poczynione ustalenia faktyczne i powołane przepisy prawa orzeczono, jak w sentencji wyroku. ................................. Z. (...) ⚫ o. (...), ⚫ o. (...); ⚫ (...), O.,(...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.