oskarżonego M. O. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje z art. 178 a § 1 kk i za to na podstawie art.178 a § 1 kk skazuje go i wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym; II. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 i 3 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat oraz nakłada na oskarżonego obowiązek zwrotu prawa jazdy nr (...) wydanego dnia 05.01.2010 r. przez Urząd m.st. W.; III. na podstawie art. 627 kpk zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120,00 zł (dziewięćdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu wydatków oraz kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem opłaty. Sygn. akt II K 115/13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie rozpoznając sprawę oskarżonego M. O. ustalił następujący stan faktyczny. W nocy z 5 na 6 lutego 2013 roku funkcjonariusze policji w osobach – st. post. A. A. i st. post. M. B.
polegającego na tym, że w dniu 6 lutego 2013 roku w W., na ul. (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (0.32 mg/l; 0.35 mg/l; 0.33 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) kierował w ruchu lądowym pojazdem mechanicznym, tj. samochodem marki T. (...) o nr rej. (...). Oskarżony M. O. jest pełnoletni, a Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość jego poczytalność w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu. W związku z tym stwierdzić należy, że M. O. jest osobą zdatną do ponoszenia odpowiedzialności karnej i nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności, które uniemożliwiałyby przypisanie mu winy. W ocenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie nie budzi wątpliwości to, że M. O. prowadząc w ruchu lądowym samochód osobowy marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) dopuścił się przestępstwa o znamionach określonych w art.
Czynność sprawcza tego przestępstwa polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, między innymi, w ruchu lądowym. Prowadzenie przez M. O. pojazdu mechanicznego miało miejsce na drodze publicznej w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz. 115 ze zm.) – ulicy (...) w W., a więc w ruchu lądowym. M. O. poruszał się pojazdem mechanicznym, a więc samochodem osobowym marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...), który to pojazd był napędzany umieszczonym w nim silnikiem. Przedmiotowy pojazd był prowadzony przez oskarżonego, który pojazd ten wprawił w ruch i nadał mu kierunek jazdy. Będąc osobą prowadzącą pojazd, czyli osobą spełniającą czynności związane z ruchem pojazdu M. O. znajdował się w stanie nietrzeźwości. Pojęcie stanu nietrzeźwości zostało zdefiniowane w art. 115 §16 k.k., który to przepis stanowi, że stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wdychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Należy stwierdzić, iż nie ma wątpliwości, że oskarżony M. O. w dniu 6 lutego 2013 roku prowadził pojazd mechaniczny – samochód osobowy marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, skoro urządzenie kontrolno – pomiarowe do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało o godzinie 3 49 wykazało 0.32 mg/l alkoholu w wydychanym przez M. O. powietrzu, o godzinie 3 52 wykazało 0.35 mg/l alkoholu w wydychanym przez M. O. powietrzu i o godzinie 4 05 wykazało 0.33 mg/l alkoholu w wydychanym przez M. O. powietrzu. Jeszcze raz należy podkreślić, iż błędy popełnione w postępowaniu przygotowawczym, nie powodują, iż pojawiły się jakiekolwiek wątpliwości nie do usunięcia czy brak możliwości przypisania oskarżonemu winy. Do akt bowiem zostało dołączone świadectwo wzorcowania od alkometru, którym przeprowadzono badanie oskarżonego. Nie budzi żadnych zastrzeżeń Sądu, iż możliwym jest omyłkowe dołączenie do akt sprawy, świadectwa wzorcowania od innego alkometru, gdy używane jest więcej niż jedno urządzenie na terenie komisariatu. Dołączone świadectwo zawiera numery alkometru zgodne z tymi wskazanymi w protokole i dołączonych do niego wydrukach, (k.2) a zatem nie ma wątpliwości, iż jest to świadectwo od alkometru, którym dokonano badania oskarżonego. Nie ma wątpliwości, również , iż pełna nazwa alko metru to A2.0/04 i takim dokonano badania, a jedynie osoba przeprowadzająca badanie i sporządzająca protokół wpisała niepełną nazwę będąc przekonaną, iż alkometr, którym przeprowadzano badanie nazywa się A 2.0. Nie ma co do tego wątpliwości w świetle faktu, iż w wydruku z badania i świadectwie wzorcowania jak i protokole podany jest jeden i ten sam numer urządzenia. Pozwala to w sposób jednoznaczny na zidentyfikowanie konkretnego egzemplarza alkometru. Wreszcie nie ma żadnego znaczenia da odpowiedzialności oskarżonego fakt, iż na wydruku z alkometru widnieje inna data. Wynika to z niewłaściwego ustawienia daty, a konkretnie roku w urządzeniu. Biorąc pod uwagę, iż wydruk jest dołączony do protokołu z dnia zatrzymania oskarżonego, a świadek M. B., nie ma żadnych wątpliwości, iż jest to wydruk z badania oskarżonego, widnieje na nim jego podpis, Sąd nie widzi żadnych podstaw by kwestionować, iż wydruk jest wydrukiem z badania oskarżonego przeprowadzonego w toku niniejszego postępowania. Znamiona strony przedmiotowej czynu zabronionego określonego w art.
Odpowiedzialność na podstawie tego przepisu ma bowiem miejsce zarówno wówczas, gdy sprawca ma pełną świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, jak i wtedy, gdy przewiduje, że może znajdować się w takim stanie i na to się godzi. M. O. działał umyślnie oraz z zamiarem bezpośrednim. Oskarżony, zważywszy na wyniki badania musiał mieć świadomość swojego stanu nietrzeźwości i pomimo tego zdecydował się na prowadzenie pojazdu mechanicznego. Podkreślić należy, iż po zatrzymaniu przyznał, iż spożywał alkohol. Oskarżony miał obiektywną możliwość zachowania się zgodnego z prawem, a pomimo tego zdecydował się na prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, łamiąc tym samym obowiązujące przepisy prawa i popełniając występek z art.
Kierując się dyrektywami zawartymi w art. 3 k.k. oraz art. 53 §1 i §2 k.k. Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie uznał, że adekwatną dla M. O. za popełnienie tego przestępstwa karą, będzie kara 4 miesięcy ograniczenia wolności, polegająca na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym. Kara została ona wymierzona według własnego uznania, z baczeniem na to, by była ona orzeczona w granicach przewidzianych przez ustawę. Jednocześnie w polu widzenia Sądu pozostawało to, by orzeczona kara nie przekroczyła stopnia winy, a także by kara uwzględniała stopień społecznej szkodliwości czynu. Ponadto wzięto pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę uwzględniono motywację i sposób zachowania się sprawcy, właściwości i warunki osobiste sprawcy i zachowanie się oskarżonego po popełnieniu przestępstwa. Stopień zawinienia M. O. uznano za wysoki. Zauważyć należy, że oskarżony jest osobą dostatecznie dojrzałą, zorientowaną w obowiązujących w społeczeństwie normach i mającą pełną świadomość, co do zachowań zakazanych. Stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku jest wysoki. Oskarżony w sytuacji, gdy w jego organizmie znajdował się alkohol etylowy w stężeniu znacznie przekraczającym dopuszczalne przepisami kodeksu karnego normy zdecydował się na prowadzenie samochodu osobowego. Wytworzone przez oskarżonego niebezpieczeństwo dla komunikacji było duże i jak najbardziej realne, o ile weźmie się pod uwagę, że oskarżony poruszał się w centrum miasta. Tym samym oskarżony stanowił potencjalne zagrożenie dla pozostałych uczestników ruchu drogowego jak i dla siebie. Jednocześnie nie dopatrzono się żadnych okoliczności łagodzących, gdyż uprzednia niekaralność oskarżonego za taką okoliczność nie może być uznana. Niekaralność obywatela jest jego obowiązkiem względem państwa, a nie sytuacją nadzwyczajną, która może mieć wpływ na wymiar kary. Dlatego też na podstawie art.
Sąd wymierzył oskarżonemu M. O. za zarzucany mu czyn karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do świadczenia nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin miesięcznie. Wobec oskarżonego M. O. orzeczono, na podstawie art. 42 §2 k.k., środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. Zgodnie z przepisem art. 42 §2 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w art. 42 §1 k.k. był, między innymi, w stanie nietrzeźwości. O czasokresie, na jaki został orzeczony przedmiotowy środek karny decyduje stopień zagrożenia, jakie może stwarzać powrót sprawcy do ruchu, ten zaś oceniać należy na podstawie okoliczności rozpatrywanego wypadku, przyczyn, które do niego doprowadziły, sposobu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa oraz innych okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, na jego stopień poczucia odpowiedzialności. Nie ma na niego wpływu sposób zarobkowania przez oskarżonego, niezbędność pojazdu mechanicznego w jego życiu zawodowym lub osobistym, czy też ograniczenie jego możliwości zarobkowych na skutek orzeczenia środka karnego. Zauważyć należy, że orzeczenie tego rodzaju środka karnego jest normalnym następstwem skazania za przestępstwo z art.
i sprawca decydując się na popełnienie przestępstwa winien liczyć się z tym, że tego rodzaju środek zostanie względem niego orzeczony. Orzekanie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów ma na celu wyłącznie wykluczenie z ruchu drogowego osób, które swoim zachowaniem wykazały, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, a zakres tego zakazu powinien, przede wszystkim, odnosić się do pojazdu, z prowadzeniem którego łączyło się naruszenie bezpieczeństwa w komunikacji. Mając to na uwadze wobec oskarżonego M. O. orzeczono środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat. W ocenie sądu przez okres ten oskarżony nie mogąc uczestniczyć w ruchu drogowym, jako kierujący pojazdami mechanicznymi będzie miał możliwość nabrania odpowiedzialności. Ponadto orzeczony środek karny zmusi M. O. do bezwzględnego przestrzegania zasad bezpieczeństwa w przyszłości oraz przekona wszystkich uczestników ruchu do bezdyskusyjnego podporządkowania się ustanowionym zasadom. W ocenie Sądu wymierzona w ten sposób kara oraz środek karny powinny odnieść właściwy skutek zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. W zakresie prewencji indywidualnej orzeczona kara oraz środek karny winny skłonić oskarżonego do ponownej analizy jego zachowania i zapobiec jego powrotowi do przestępstwa oraz wzmocnić w oskarżonym poczucie odpowiedzialności za penalizowane przepisami kodeksu karnego zachowanie. Natomiast w zakresie prewencji ogólnej orzeczona kara i środek karny uświadomią społeczeństwu, iż popełnienie przestępstwa z art.
wiąże się z reakcją wymiaru sprawiedliwości, która obejmuje nie tylko wymierzenie kary, ale także środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Konsekwencję orzeczonego środka karnego stanowi zobowiązanie oskarżonego M. O.do zwrotu prawa jazdy nr (...)wydanego dnia 5 stycznia 2010 roku przez Urząd (...). Stosownie do treści art. 626 §1 k.p.k. Sąd orzekł o kosztach postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania i na podstawie powołanych powyżej przepisów Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.