Zgodnie z art.
kk jeżeli przestępstwo jest zagrożone tylko karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 8 lat, a wymierzona za nie kara pozbawienia wolności nie byłaby surowsza od roku, sąd może zamiast tej kary orzec karę ograniczenia wolności nie niższą od 3 miesięcy albo grzywnę nie niższą od 100 stawek dziennych, jeżeli równocześnie orzeka środek karny, środek kompensacyjny lub przepadek. Z kolei przepis art.37b kk w sprawie o występek zagrożony karą pozbawienia wolności, niezależnie od dolnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego w ustawie za dany czyn, sąd może orzec jednocześnie karę pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 3 miesięcy, a jeżeli górna granica ustawowego zagrożenia wynosi przynajmniej 10 lat - 6 miesięcy, oraz karę ograniczenia wolności do lat 2. Przepisów art.69-75 kk nie stosuje się. W pierwszej kolejności wykonuje się wówczas karę pozbawienia wolności, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art.69 § 1 i 2 kk sąd może za to warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze nieprzekraczającym roku, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności i jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa. Obrońca na s.5 uzasadnienia apelacji nie ma racji dowodząc wadliwości uzasadnienia orzeczenia Sądu Okręgowego. Skoro sąd ten nie widział potrzeby zastosowania ww. fakultatywnych instytucji to nie było też powodów by ustosunkowywał się nich w pisemnych motywach wyroku. W pierwszej kolejności wypada zaznaczyć, że rację ma Sąd Apelacyjny w K. ( vide: uzasadnienie wyroku z dnia 14.04.2016r., II AKa 42/16 ), że przepis art.
nie ma charakteru normy stanowczej (zawierającej nakaz lub zakaz określonego postępowania), zatem jego obraza - w rozumieniu art.438 pkt 1 kpk - nie wchodzi w grę. Sąd odwoławczy w pełni przy tym podziela pogląd ( wyrażony np. w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 23.05.2022r., II Ka 157/22 ), że instytucja przewidziana w art.
kk ma charakter wyjątkowy, a jej istotę stanowi pozbawione wątpliwości uznanie, że w danej sprawie kary o charakterze nieizolacyjnym stanowią wystarczającą dolegliwość dla sprawcy, którego nie trzeba - choćby warunkowo - izolować od społeczeństwa. A contrario, przez powyższe rozumieć należy, iż w sytuacji, gdy kara grzywny lub kara ograniczenia wolności z jakichś względów nie spełniłaby zapobiegawczych i wychowawczych celów kary, sąd winien wymierzyć sprawcy karę pozbawienia wolności. Tego rodzaju wyjątkowych okoliczności brak było w realiach niniejszej sprawy. Oskarżony – mimo szeregu okoliczności łagodzących – dopuścił się przecież przestępstwa o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, godzącego w dobra najwyższe. W takiej sytuacji kara wolnościowa, postulowana przez obrońcę nie spełni celów kary, o których mowa w art.53 § 1 kk. Uwagi te odnoszą się także do kolejnych postulatów obrońcy wyrażonych na s.4-5 apelacji. Również treść art.37b kk nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, iż jego zastosowanie należy wyłącznie do władzy uznaniowej sądu. A zatem brak zastosowania tego przepisu nie może być uznany za naruszenie prawa, a tym bardziej rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku. Na podstawie art.37b kk sąd orzekający ma jedynie możliwość poszerzenia „granic kary”, o których mowa w art.53 § 1 kk, a tym samym uległo jedynie poszerzeniu pole swobody sądu w doborze adekwatnej dolegliwości kary za przestępstwo. Kompetencja ta została dana sądom do korzystania z niej na zasadzie swobodnego uznania z uwzględnieniem jedynie dyrektyw ogólnych i szczególnych wymiaru kary. Jednocześnie ten przepis nie formułuje żadnych preferencji co do rodzaju orzekanych kar ( vide: analogicznie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16.12.2020r., II KK 278/20 ). Z kolei odnośnie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności to oskarżony spełniał jedynie część przesłanek, o których mowa w art.69 § 1 i 2 kk wyliczonych powyżej. Uwaga ta odnosi się do wysokości wymierzonej kary i warunku niekaralności. W stosunku do A. O. brak jest natomiast realnych podstaw do uznania, że tego rodzaju dobrodziejstwo jest wystarczające dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa. Tego rodzaju okoliczności brak jest nawet w uzasadnieniu apelacji obrońcy. Sąd zobowiązany jest bowiem w takim wypadku do jednoznacznego stwierdzenia, że osobowość sprawcy daje podstawę do przyjęcia prognozy, iż nie popełni on w przyszłości przestępstwa, oraz że zakładane przez ustawodawcę cele kary zostaną osiągnięte. Takiej pozytywnej prognozy aktualnie nie można zbudować w stosunku do oskarżonego. Aby sąd mógł postawić prawidłową prognozę, przepis § 2 wskazuje mu na te elementy związane z osobą sprawcy, które mają zasadnicze znaczenie w procesie jej dokonywania. Niewątpliwie brak szacunku dla ludzkiego życia i zdrowia oraz związane z tym nasilenie agresji takich nadziei w tym zakresie nie daje. Kara uwzględniać musi dyrektywy jej wymiaru zawarte w art.53 § 1 i 2 kk a nie jedynie partykularne interesy stron postępowania. Reasumując należy kategorycznie stwierdzić, że Sąd Okręgowy precyzyjnie wyważył także okoliczności wpływające na zaostrzenie represji karnej i te łagodzące, ustalając wymiar kary na poziomie adekwatnym do stopnia społecznej szkodliwości czynu oskarżonego oraz stopnia jego zawinienia – prawidłowo spełniając tym samym zasady prewencji ogólnej jak i szczególnej. Odmienne dywagacje skarżącej mają jedynie charakter ogólników i nie są odpowiednio uzasadnione. Argumentacja przytoczona w uzasadnieniu apelacji jest nieprzekonująca i nie może znajdować akceptacji. Wniosek O zmianę wyroku w zaskarżonej części, tj. co do pkt 1 poprzez złagodzenie oskarżonemu wymierzonej kary w ten sposób, że: 1. na podstawie art.
kk wymierzenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności albo grzywny w dolnych granicach ustawowego zagrożenia,
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.