← Polska

II AKa 60/19

Sygn. akt II AKa 60/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 sierpnia 2019 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: sędzia SA Włodzimierz Brazewicz Sędziowie

§ 6pkt 4 k.k.

na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; IX. oskarżonego A. B. uznał za winnego czynów zarzucanych mu w pkt VII, VIII i IX aktu oskarżenia i uznając je w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. za ciąg przestępstw, które przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art.56 ust. 3 ustawy z dnia 29. 07. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08. 12. 2011 r. i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29.07.2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia

  2. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; X. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt X z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z C. N., A. J. oraz osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, czyn ten zakwalifikował z art 56 ust. 3 ustawy z dnia
  4. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  6. 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  4. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XI. w ramach zarzutu XI oskarżonego A. B. uznał za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku w G. i W., brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

na podstawie art. 258 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XII. oskarżonego A. B. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z D. N., A. J., M. A., C. N. i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art. z art 56 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  4. 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k., w zw. z art. 12 k.k. XIII. oskarżonego A. B. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. J., M. A. i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art. z art 56 ust. 3 ustawy z dnia
  6. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  8. 2011 r., XIV. czyny przypisane w pkt XII i XIII uznał za ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  4. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XV. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XIII aktu oskarżenia i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 2 k.k.

na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XVI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie XV na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. B. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 100 zł; XVII. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIV, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. J. i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  4. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. XVIII. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVI, z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu wspólnie i w porozumieniu z D. N., A. J. i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  6. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; XIX. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVII, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. J. i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  8. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; XX. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w puncie XVIII, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, z góry powziętym zamiarem, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.
  9. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.; XXI. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIX, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. J. i D. N., w krótkim odstępie czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  11. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. XXII. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XX, z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. J. i innymi osobami, czyn ten kwalifikuje z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  13. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XXIII. czyny przypisane w punktach XVII, XVIII, XIX, XX, XXI, XXII uznaje za ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

na podstawie art. 91 § 1 k.k., art. 55 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał A. B. na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXIV. w związku ze skazaniem za czyny przypisane w punktach XVII -XXII na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. B. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 100 zł; XXV. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXI aktu oskarżenia, czyn ten zakwalifikował z art 56 ust. 3 ustawy z dnia
  4. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  6. 2011 r. przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 4 k.k.

na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  4. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXVI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie XXV na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. B. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 100 zł; XXVII. oskarżonego A. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXII aktu oskarżenia, który zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29.
  5. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 60 §

§ 6pkt 2 k.k.

na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia

  2. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXVIII. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie XXVII na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. B. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 100 zł; XXIX. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone XV, XXIII, XXVII kary pozbawienia wolności oraz orzeczone w punktach VIII, IX, X, XI, XIV, XV, XXIII, XXV, XXVII kary grzywny i wymierzył oskarżonemu A. B. łączną karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXX. oskarżonego S. G. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, który kwalifikuje z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXXI. na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego S. G. na rzecz (...)Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 800 zł; XXXII. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXV, z tym ustaleniem, że popełnił go w okresie od około sierpnia 2002 r. do końca 2005 r., czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności; XXXIII. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXVI z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. B., C. N. oraz osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, czyn ten zakwalifikował z art 56 ust. 3 ustawy z dnia
  4. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  6. 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  8. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  10. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXXIV. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie XXXIII na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. J. na rzecz (...)Towarzystwa (...)z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 1000 zł; XXXV. w ramach zarzutu XXVII oskarżonego A. J. uznał za winnego tego, że w okresie od kwietnia 2006 roku do dnia 24 lutego 2008 roku w G. i W., brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności; XXXVI. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXVIII z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z D. N., A. B., M. A., C. N. i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. kwalifikuje z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  12. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  14. 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k., w zw. z art. 12 k.k. XXXVII. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXI z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. B., M. A. i inną ustaloną osobą, czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  16. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  18. 2011 r., XXXVIII. czyny przypisane w pkt XXXVI XXXVII uznał za ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  20. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  22. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 4 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XXXIX. w związku ze skazaniem za czyn przypisane w punktach XXXVI, i XXXVII na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. J. na rzecz (...)Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 1000 zł; XL. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXIX, który zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  24. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  26. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 §1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XLI. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXX z tym ustaleniem, że działał wspólnie i w porozumieniu z A. B. i innymi osobami i z góry powziętym zamiarem, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  28. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. XLII. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXII z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z D. N., A. B. i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  30. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; XLIII. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXIII z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z A. B. i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  32. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; XLIV. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXIV z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z D. N., A. B., czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  34. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.; XLV. oskarżonego A. J. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt XXXV aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że działał z góry powziętym zamiarem, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z D. N., A. B. i innymi osobami, czyn ten zakwalifikował z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  36. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. XLVI. czyny przypisane w punktach XLI - XLV uznał za ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i za to przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  38. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał A. J. na karę 6 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XLVII. w związku ze skazaniem za czyn przypisane w punktach XLI - XLV a podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. J. na rzecz (...) Towarzystwa (...)z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 1000 zł; XLVIII. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone kary grzywny i wymierzył oskarżonemu A. J. łączną karę 7 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; XLIX. w ramach zarzutu LXIII oskarżonego C. N. uznał za winnego tego, że w okresie od 1999 roku do końca 2005 roku w G., zaś od II połowy 2003 r. w G. i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, A. B., A. S., A. J. brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności; L. oskarżonego C. N. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXIV aktu oskarżenia, który przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  40. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  42. 2011 r. w zw. z 65 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., i za to na to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  44. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  46. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł; LI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie L na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego C. N. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 500 zł; LII. oskarżonego C. N. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXV który przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. kwalifikuje z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  48. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  50. 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  52. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  54. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł; LIII. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie LII na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego C. N. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 500 zł; LIV. oskarżonego C. N. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXVI za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności; LV. oskarżonego C. N. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXVII który przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. kwalifikuje z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  56. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  58. 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 k.k. , i za to na to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  60. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  62. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł; LVI. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie LV na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego C. N. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 500 zł; LVII. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone kary grzywny i wymierzył oskarżonemu C. N. łączną karę 4 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 250 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 10 zł.; LVIII. w ramach zarzutu LXXII oskarżonego A. S. uznaje za winnego tego, że w okresie od 1999 roku do stycznia 2001 r. i od grudnia 2001 r. do czerwca 2004 r. w G. i w Holandii wspólnie i w porozumieniu z osobą, co do której materiały wyłączono do odrębnego postępowania, A. B., C. N., A. J. brał udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na przywozie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wywozie za granicę, wbrew przepisom ustawy, znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych oraz na uczestnictwie, wbrew przepisom ustawy, w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych, czyn ten zakwalifikował z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. skazał go na karę roku pozbawienia wolności; LIX. oskarżonego A. S. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt LXXIII, z tym, że popełnił go w okresie od grudnia 2001 r. do początku 2003 r. czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  64. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  66. 2011 r.w zw. z art. 65 § 1 k.k. i w zw. z art. 12 k.k. i za to na to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  68. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  70. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; LX. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie LIX na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. S. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 600 zł; LXI. oskarżonego A. S. uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXXIV; LXII. oskarżonego A. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXXV czyn ten przy zastosowaniu art. 4 § 1 k.k. zakwalifikował z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  72. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  74. 2011 r. w zw. z art. 12 i za to na to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia
  76. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia
  78. 2011 r. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; LXIII. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie LXII na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. S. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 600 zł; LXIV. oskarżonego A. S. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt LXXVI i za to na podstawie art. art. 55 ust. 3 ustawy z dnia
  80. 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 lat pozbawienia wolności i karę grzywny 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; LXV. w związku ze skazaniem za czyn przypisany w punkcie LXIV na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od oskarżonego A. S. na rzecz (...) Towarzystwa (...) z siedzibą w W. nawiązkę w kwocie 600 zł; LXVI. na podstawie art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył orzeczone kary pozbawienia wolności oraz orzeczone kary grzywny i wymierzył oskarżonemu A. S. łączną karę 5 lat pozbawienia wolności i łączną karę grzywny 300 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na 30 zł; LXVII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: • M. A. od
  82. 2008 r. do
  84. 2009 r. • A. B. od
  86. 2008r. do
  88. 2009 r. • S. G. od
  90. 2009 r. do
  92. 2009r. • A. J. od
  94. 2008 r. do
  96. 2009 r. • C. N. od
  98. 2008 r. do
  100. 2009 r. • A. S. od
  102. 2008 r. do
  104. 2009 r. LXVIII. na podstawie art. 626 § 1, 627 k.p.k., art.
  105. art. 2 ust 1 pkt 4 - 6 art. 3 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych Dz. U. 49 z 1983 r. poz. 223 z późn. zm. zasądził na rzecz Skarbu Państwa od: - oskarżonego M. A. kwotę 800 zł, - oskarżonego A. B. kwotę 900 zł tytułem opłat, - oskarżonego S. G. kwotę 1000 zł tytułem opłat, - oskarżonego A. J. kwotę 2400 zł tytułem opłat, - oskarżonego C. N. kwotę 900 zł tytułem opłat, - oskarżonego A. S. kwotę 2200 zł tytułem opłat, i obciążył ich pozostałymi kosztami procesu, za wyjątkiem kosztów części uniewinniającej, którymi obciąża Skarb Państwa. Apelacje od wyroku wywiedli: - prokurator, w odniesieniu do oskarżonego A. J. oraz obrońcy oskarżonych: M. A., S. G., C. N. i A. S.. Oskarżyciel publiczny zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego A. J. zarzucając mu rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego A. J. w pkt. XLVIII wyroku, poprzez wymierzenie jej w wymiarze 7 lat, a więc w dolnej granicy wynikającej z kar jednostkowych, wobec wysokiej szkodliwości społecznej czynów i stopnia jego zawinienia, a przede wszystkim ilości realizowanych przestępstw (w tym zbrodni) oraz ich charakteru i rozmiarów, roli oskarżonego, które to okoliczności ocenione w sposób właściwy i kompleksowy sprawiają, że wymierzona oskarżonemu kara łączna nie będzie spełniać ich celów w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie XLVIII poprzez wymierzenie A. J. na podstawie powołanych w tym punkcie przepisów kary łącznej 11 lat pozbawienia wolności. Obrońca oskarżonego M. A. , zaskarżył wyrok w części dotyczącej tego oskarżonego w części dotyczącej punktu II, III, IV, V, VI, VII, LXVII i LXVIII całości zarzucając mu: 1/ obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej a nie swobodnej opartej o wskazania doświadczenia życiowego i zasady prawidłowego rozumowania ocenie dowodów, 2/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść, , polegający na uznaniu, że oskarżony M. A. dopuścił się czynów opisanych w punktach III, IV , V aktu oskarżenia mimo poważnych, nieusuniętych wątpliwości w tym względzie wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzuconych mu czynów opisanych w punktach III , IV, i V aktu oskarżenia ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania . Obrońca oskarżonego S. G. zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu:
  106. istotny dla treści orzeczenia błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż oskarżony miał świadomość bądź przewidywał, że przedmiotem przemytu w którego dokonaniu pomagał są środki odurzające,
  107. obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art 60 § 2 k.k. po przez jego niezastosowanie w sytuacji gdy okoliczności sprawy przemawiały za jego zastosowaniem, w szczególności gdy Sąd ustalił, że sprawca po pierwszym przemycie dobrowolnie zrezygnował z udziału w przestępczym procederze a ponad to, przynajmniej w początkowej fazie działania nie miał świadomości co do rodzaju przemycanych towarów. Co za tym idzie postawa osobista oskarżonego jak i motywy działania przemawiają za orzeczeniem kary poniżej ustawowego zagrożenia. Biorąc pod uwagę powyższe wniósł o: - uniewinnienie oskarżonego od stawianego mu zarzutu, ewentualnie; - orzeczenie wobec oskarżonego na zasadzie art 60 § 2 k.k. „kary mieszanej” 6 miesięcy pozbawienia wolności, ograniczenia wolności oraz grzywny. Obrońca oskarżonego C. N. zaskarżył w całości rozstrzygnięcia zawarte w punktach: XLIX, L, LII, LIV, LV wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczące tego oskarżonego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W zakresie dotyczącym punktu XLIX zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, kiedy nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział, nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów, - art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logiki i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego tj. wyłącznie wyjaśnień A. B., czego skutkiem jest niepoparte żadnym dowodem, dowolne ustalenie, że C. N. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od 2001 r. do końca 2005 r., mimo wskazywania przez A. B. końca współpracy po śmierci matki w maju 2005 r. co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych bezpodstawnie wydłużających uczestnictwo oskarżonego w grupie przestępczej, również o okres od maja do grudnia 2005 r. - art. 4 kpk. w zw. art. 7 kpk. poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz sprzeczności w wyjaśnieniach A. B., który jak twierdzi miał działać na terenie nieruchomości wynajętej od N., mimo przejścia jej w posiadanie nowego właściciela, - art. 424 § 1 pkt 1 kpk. ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu L zaskarżonego wyroku: - art 17 § 1 pkt 6 kpk. w wyniku uznania C. N. za winnego popełnienia przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2018 r., bowiem zgodnie z ustaleniami wyroku miał brać udział w popełnieniu tego czynu na przestrzeni czasowej: początek 2001 r. - początek 2003 r., a datę wydania wyroku nie sposób określić jako początek roku. Z ostrożności procesowej: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z lapidarnych wyjaśnień A. B., których skutkiem jest wyprowadzone i niepoparte żadnym innym dowodem ustalenie przez sąd, że C. N. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego słowa A. B., - art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu LII zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, który pochodzi wyłącznie z krótkiej wzmianki w wyjaśnieniach A. B., w wyniku czego zostało wyprowadzone niepoparte żadnym innym dowodem błędne ustalenie faktyczne, że C. N. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, niesłusznie oparte na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy który wskazał inne osoby niż C. N. korzystające z owoców tego przestępstwa, omawianego wskazania nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, godzi się w tym miejscu wskazać, że oskarżeni o ten czyn M. A. i A. S. zostali uniewinnieni od jego popełnienia, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz jedynie oświadczył, że nie brał żadnego udziału w takich rzeczach i nie wie co mógłby jeszcze powiedzieć, - art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu LIV zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, gdzie nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział, nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych oraz świadków przesłuchanych w tej sprawie, - art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu LV zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnień A. B., czego skutkiem został wyprowadzony niepoparty żadnym innym dowodem wniosek, że C. N. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, a co godne podkreślenia budynek w którym w dacie czynu A. B. miał przechowywać omawiane środki odurzające już fizycznie nie istniał, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień, w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu i oświadczył, że nie brał w nim żadnego udziału oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych, - art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na jego treść. W tej sprawie zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego w zakresie dotyczącym wskazanych części zaskarżonego wyroku dotyczących oskarżonego C. N. nie odpowiada wnikliwej ich ocenie. Poza sporem pozostaje fakt, że wyjaśnień A. B. nie można w żaden sposób poddać kontroli weryfikacyjnej z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających jego słowa i obciążających oskarżonego C. N.. Natomiast istnieją przesłanki wskazujące na błędne ustalenia w sprawie, pod postacią: - niezasadnego ustalenia, że oskarżony N. brał udział w popełnieniu czynu za który został uznany winnym - punkt LII zaskarżanego wyroku, mimo, że oskarżony A. B. wskazał, że pieniądze pochodzące z tego przestępstwa otrzymał wyłącznie on oraz inny oskarżony lecz nie C. N., - niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LII zaskarżanego wyroku miał miejsce na terenie nieruchomości, którą wcześniej wynajmował A. B., bowiem w dacie czynu zarządzał nią i korzystał z niej prawowity właściciel, w związku z czym nierealne było wielodniowe suszenie na jej terenie rozłożonej substancji chemicznej, - niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LV zaskarżanego wyroku popełnił C. N. wspólnie z A. B. i innymi osobami bowiem w tym okresie wymienieni oskarżeni nie mieli ze sobą kontaktu, a inne osoby oskarżone o popełnienie tego przestępstwa nie potwierdziły udziału w nim N., - niezasadnego ustalenie, że A. B. przechowywał narkotyki opisane w punkcie LV zaskarżanego wyroku w piwnicy nieruchomości którą wynajmował wcześniej od C. N. bowiem we wskazanym czasie kto inny był jej posiadaczem. Zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności: - art. 424 § 2 kpk przez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do obowiązku przytoczenia wszystkich okoliczności jakie miał sąd na względzie wymierzając C. N. określoną karę. Wymienienie ogólnikowo okoliczności obciążających wszystkich oskarżonych oraz ogólnikowe wspomnienie o ustabilizowanej sytuacji życiowej oskarżonego stanowi dowód nie sprostania wymogom zawartym w art. 53 kk. Wniósł o zmianę powyższego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego C. N. od popełnienia wszystkich czynów opisanych w zaskarżanym wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt innych postępowań, bowiem tylko w ten sposób jest możliwa weryfikacja rzetelności składanych wyjaśnień przez A. B., w szczególności: - Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Kamy - sprawa IV K 162/14, gdzie przez wymienionego został obciążony W. T., w konsekwencji uniewinniony przez Sąd, - Prokuratury Apelacyjnej w G. - sprawa Ap V Ds 38/13, częściowe umorzenie postępowania wobec podejrzanego A. K.. W piśmie zatytułowanym „Zmiana (uzupełnieniu) sentencji apelacji” obrońca oskarżonego C. N. zaskarżył w całości rozstrzygnięcia zawarte w punktach: XLIX, L, LI, LII, LIII, LIV, LV, LVI, LVII wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczące tego oskarżonego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W zakresie dotyczącym punktu XLIX zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, kiedy nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział, nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów, - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logiki i uznanego za wiarygodny materiału dowodowego tj. wyłącznie wyjaśnień A. B., czego skutkiem jest niepoparte żadnym dowodem, dowolne ustalenie, że C. N. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od 2001 r. do końca 2005 r., mimo wskazywania przez A. B. końca współpracy po śmierci matki w maju 2005 r. co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych bezpodstawnie wydłużających uczestnictwo oskarżonego w grupie przestępczej, również o okres od maja do grudnia 2005r., - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz sprzeczności w wyjaśnieniach A. B., który jak twierdzi miał działać na terenie nieruchomości wynajętej od N., mimo przejścia jej w posiadanie nowego właściciela, - art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu L zaskarżonego wyroku: - art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art 17 § 1 pkt 6 kpk w wyniku uznania C. N. za winnego popełnienia przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2018 r., bowiem zgodnie z ustaleniami wyroku miał brać udział w popełnieniu tego czynu na przestrzeni czasowej: początek 2001 r. - początek 2003 r., a datę wydania wyroku nie sposób określić jako początek roku. Z ostrożności procesowej: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z lapidarnych wyjaśnień A. B., których skutkiem jest wyprowadzone i niepoparte żadnym innym dowodem ustalenie przez sąd, że C. N. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego słowa A. B., - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu LII zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, który pochodzi wyłącznie z krótkiej wzmianki w wyjaśnieniach A. B., w wyniku czego zostało wyprowadzone niepoparte żadnym innym dowodem błędne ustalenie faktyczne, że C. N. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, niesłusznie oparte na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, który wskazał inne osoby niż C. N. korzystające z owoców tego przestępstwa, omawianego wskazania nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, godzi się w tym miejscu wskazać, że oskarżeni o ten czyn M. A. i A. S. zostali uniewinnieni od jego popełnienia, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz jedynie oświadczył, że nie brał żadnego udziału w takich rzeczach i nie wie co mógłby jeszcze powiedzieć, - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu LIV zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej, zamiast swobodnej oceny zebranych dowodów dokonanej w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji niesłuszne uznanie oskarżonego za członka zorganizowanej grupy przestępczej, pomimo braku wystarczających dowodów pozwalających na uznanie jego uczestnictwa w popełnieniu tego czynu, gdzie nawet wyjaśnienia skruszonego przestępcy nie wskazują na jego w niej udział nadto których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować z uwagi na brak w materiale jakichkolwiek innych dowodów, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych oraz świadków przesłuchanych w tej sprawie, - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie dotyczącym punktu LV zaskarżonego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnień A. B., czego skutkiem został wyprowadzony niepoparty żadnym innym dowodem wniosek, że C. N. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, opartych wyłącznie na wyjaśnieniach skruszonego przestępcy, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, a co godne podkreślenia budynek w którym w dacie czynu A. B. miał przechowywać omawiane środki odurzające już fizycznie nie istniał, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego, w szczególności: jego szczerych oraz prostolinijnych wyjaśnień w których konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia tego czynu i oświadczył, że nie brał w nim żadnego udziału oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego czynu przez pozostałych oskarżonych, - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na jego treść. W tej sprawie zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego w zakresie dotyczącym wskazanych części zaskarżonego wyroku dotyczących oskarżonego C. N. nie odpowiada wnikliwej ich ocenie. Poza sporem pozostaje fakt, że wyjaśnień A. B. nie można w żaden sposób poddać kontroli weryfikacyjnej z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających jego słowa i obciążających oskarżonego C. N.. Natomiast istnieją przesłanki wskazujące na błędne ustalenia w sprawie, w szczególności: - niezasadnego ustalenia, że oskarżony N. brał udział w popełnieniu czynu za który został uznany winnym - punkt LII zaskarżanego wyroku, mimo, że oskarżony A. B. wskazał, że pieniądze pochodzące z tego przestępstwa otrzymał wyłącznie on oraz inny oskarżony lecz nie C. N., - niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LII zaskarżanego wyroku miał miejsce na terenie nieruchomości, którą wcześniej wynajmował A. B., bowiem w dacie czynu zarządzał nią i korzystał z niej prawowity właściciel, w związku z czym nierealne było wielodniowe suszenie na jej terenie rozłożonej substancji chemicznej, - niezasadnego ustalenia, że czyn opisany w punkcie LV zaskarżanego wyroku popełnił C. N. wspólnie z A. B. i innymi osobami bowiem w tym okresie wymienieni oskarżeni nie mieli ze sobą kontaktu, a inne osoby oskarżone o popełnienie tego przestępstwa nie potwierdziły udziału w nim N., - niezasadnego ustalenie, że A. B. przechowywał narkotyki opisane w punkcie LV zaskarżanego wyroku w piwnicy nieruchomości którą wynajmował wcześniej od C. N. bowiem we wskazanym czasie kto inny był jej posiadaczem. Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W szczególności: - art. 424 § 2 kpk przez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku do obowiązku przytoczenia wszystkich okoliczności jakie miał sąd na względzie wymierzając C. N. określoną karę. Wymienienie ogólnikowo okoliczności obciążających wszystkich oskarżonych oraz ogólnikowe wspomnienie o ustabilizowanej sytuacji życiowej oskarżonego stanowi dowód nie sprostania wymogom zawartym w art. 53 kk. W związku z treścią oraz zakresem zaskarżenia wniósł o uchylenie orzeczeń jednostkowych zawartych w punktach: LI, LIII, LVI, LYII wyroku. Nadto wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego C. N. od popełnienia wszystkich czynów opisanych w apelacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt innych postępowań, bowiem tylko w ten sposób jest możliwa weryfikacja rzetelności składanych wyjaśnień przez A. B., w szczególności: - Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Kamy - sprawa IV K 162/14, gdzie przez wymienionego został obciążony W. T., w konsekwencji uniewinniony przez Sąd, - Prokuratury Apelacyjnej w G. - sprawa Ap V Ds 38/13, częściowe umorzenie postępowania wobec podejrzanego A. K.. Obrońca oskarżonego A. S. – adw. M. W., zaskarżył w całości rozstrzygnięcia zawarte w punktach: LVIII, LIX, LX, LXII, LXIII, LXIV, LXV, LXVI wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku dotyczące tego oskarżonego zarzucając mu obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LVIII zaskarżonego wyroku: - art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 6 kpk poprzez uznanie A. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w części I rozstrzygnięcia; polegającego na uczestnictwie przez okres od 1999 r. do stycznia 2001 r. w zorganizowanej grupie przestępczej, wobec którego przestępstwa przedawnienie karalności nastąpiło w styczniu 2006 r., - art. 7 kpk poprzez uznanie A. S. za winnego popełnienia czynu opisanego w części II rozstrzygnięcia; w wyniku dokonania dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodów, w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego oraz wnioskowania prawniczego w wyniku niepopartego żadnymi dowodami niesłusznego uznania, że A. S. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej w okresie od grudnia 2001 r. do czerwca 2004 r., pomimo uznania go w tym samym wyroku za winnego popełnienia w ramach tej grupy, ostatniego przestępstwa na początku 2003 r., w obliczu wyjaśnień oskarżonego A. B. wskazującego, że po miesiącach letnich 2003 r. wyjechał do Holandii i przebywał poza granicami Polski przynajmniej do połowy 2004 r., oraz uznanych za wartościowy dowód zeznań świadka K. G., który w ogóle nie wskazał A. S. jako członka omawianej grupy, - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk nakazującego wskazanie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, do których Sąd powinien w uzasadnieniu wyroku odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. Jeżeli w wyniku kontroli apelacyjnej nastąpiłoby uznanie uczestnictwa oskarżonego w grupie przestępczej w okresie od grudnia 2001 r. do początku 2003 r. zarzucił obrazę: - art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 6 kpk poprzez uznanie A. S. za winnego popełnienia części II opisanego czynu; polegającej na uczestnictwie przez okres od grudnia 2001 r. do początku 2003 r. w zorganizowanej grupie przestępczej wobec którego przestępstwa przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2013 r. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LIX zaskarżonego wyroku: - art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art 17 § 1 pkt 6 kpk w wyniku uznania A. S. za winnego popełnienia opisanego przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło na początku 2018 r., a zgodnie z ustaleniami Sądu wymieniony miał popełnić ten czyn w okresie od grudnia 2001 r. do początku 2003 r., natomiast wydanie wyroku nastąpiło dnia 27 marca 2018 r., czyli po okresie przedawnienia karalności, Z ostrożności procesowej zarzucił obrazę innych przepisów postępowania: - art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami wnioskowania prawniczego i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnień A. B., w wyniku których pozostaje wyprowadzone i niepoparte żadnym innym dowodem niesłuszne ustalenie przez Sąd, że A. S. uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających, ustalenie którego nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale dowodowym sprawy jakiegokolwiek innego dowodu potwierdzającego słowa A. B., - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk nakazującego wskazanie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, do których Sąd powinien w uzasadnieniu odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LXII zaskarżonego wyroku: - art. 439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art 17 § 1 pkt 6 kpk w wyniku uznania A. S. za winnego popełnienia przestępstwa wobec którego przedawnienie karalności nastąpiło dnia 31 grudnia 2017 r., bowiem zgodnie z ustaleniami Sądu wymieniony miał popełnić ten czyn w okresie od dnia 1 lutego 2002 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. zaś wydanie wyroku nastąpiło 27 marca 2018 r. Z ostrożności procesowej zarzucił obrazę innych przepisów postępowania: - art. 7 kpk. poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, w sposób sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, który pochodzi wyłącznie z krótkiej wzmianki w wyjaśnieniach A. B., w wyniku czego zostało wyprowadzone niepoparte żadnym innym dowodem błędne ustalenie faktyczne, że A. S. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, tego wskazania nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, - art. 410 kpk. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk. ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. W zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie LXIV zaskarżanego wyroku: - art. 7 kpk poprzez dokonanie dowolnej zamiast swobodnej oceny dowodu, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, dowodu pochodzącego wyłącznie z wyjaśnień A. B., czego skutkiem został wyprowadzony niepoparty żadnym innym dowodem wniosek, że A. S. uczestniczył w przemycie znacznej ilości środków odurzających opisanych w tym czynie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych, których nie można w żaden sposób przewidziany prawem zweryfikować lub poddać kontroli z uwagi na brak w materiale sprawy jakiegokolwiek innego dowodu, - art. 4 kpk w zw. art. 7 kpk poprzez brak wnikliwej oceny dowodów przemawiających na niekorzyść oraz korzyść oskarżonego, w szczególności: jego wyjaśnień w których konsekwentnie nigdy nie przyznał się do popełnienia tego czynu oświadczając, że nie brał w nim jakiegokolwiek udziału oraz nie potwierdzenia popełnienia przez niego tego przestępstwa przez żaden z innych dowodów zaprezentowanych przez Oskarżyciela Publicznego, a uznanie winy oskarżonego wyłącznie na podstawie gołosłownego pomówienia, - art. 410 kpk w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 kpk, ponieważ podstawę wyroku powinien stanowić całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, sąd powinien w jego uzasadnieniu do wszystkich tych okoliczności odnieść się wskazując, które z nich uczynił podstawą dokonanych ustaleń oraz wskazać powody dla których nie uznał dowodów przeciwnych. Nadto zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający bezpośredni wpływ na jego treść. W tej sprawie zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego w zakresie dotyczącym wskazanych części zaskarżonego wyroku dotyczących oskarżonego A. S. nie odpowiada wnikliwej ich ocenie. Poza sporem pozostaje fakt, że wyjaśnień A. B. nie można w żaden sposób poddać kontroli weryfikacyjnej z uwagi na brak jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających jego słowa i obciążających oskarżonego S.. Istnieją natomiast przesłanki nakazujące podchodzić do wyjaśnień A. B. z wyjątkową ostrożnością i rozwagą, wymieniony dążąc do uzyskania nadzwyczajnego złagodzenia kary obciążył innych oskarżonych udziałem w przestępstwach których nie mogli popełnić, przykładowo z uwagi na pobyt w zakładach karnych. Dotyczy to zarówno A. S. jak i M. A.. Zostali oni uniewinnieni za popełnienie części przestępstw o dokonanie których pomawiał ich oskarżony B.. W związku z powyższym, nie można wykluczyć sytuacji, że inne uznane za wiarygodne przez Sąd wyjaśnienia A. B. rozmijają się z prawdą doprowadzając w ten sposób do uznania za winnych określonych przestępstw osoby które czynów tych nie popełniły. Przykładem podnoszonego twierdzenia jest uznanie oskarżonego C. N. za winnego popełnienia czynu (punkt LII wyroku) polegającego na rozłożeniu i suszeniu narkotyków na terenie nieruchomości, którą wcześniej wynajmował A. B., w sytuacji kiedy w dacie czynu zarządzał nią i korzystał z niej nowy właściciel, w związku z czym niemożliwe było do wykonania wielodniowe suszenie na jej terenie znacznej ilości substancji chemicznej przez osoby trzecie. Nadto zarzucił obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, w szczególności: - art. 424 § 2 kpk przez nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do obowiązku przytoczenia wszystkich okoliczności jakie miał sąd na względzie wymierzając A. S. określoną karę. Wymienienie ogólnikowo okoliczności obciążających wszystkich oskarżonych oraz ogólnikowe wspomnienie o ustabilizowanej sytuacji życiowej oskarżonego stanowi dowód nie sprostania wymogom zawartym w art. 53 kk. W związku z treścią oraz zakresem zaskarżenia wniósł o uchylenie orzeczeń jednostkowych zawartych w punktach: LX, LXIII, LXV i LXVI wyroku. Wniósł o zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. S. od popełnienia wszystkich czynów zaskarżonych w niniejszej apelacji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt sprawy II K 581/05 Sądu Rejonowego Gdańsk - Południe w Gdańsku; na okoliczność czasu w którym oskarżony A. S. popełnił przestępstwo podobne do czynów zarzucanych jemu w tym postępowaniu. Wniósł o przeprowadzenie podczas postępowania odwoławczego dowodu z akt innych postępowań, bowiem tylko w taki sposób jest możliwa weryfikacja rzetelności składanych wyjaśnień przez A. B., w szczególności akt: - Sądu Okręgowego w Gdańsku IV Wydział Kamy - sprawa IV K 162/14, gdzie przez wymienionego został obciążony W. T., w konsekwencji uniewinniony przez Sąd, - Prokuratury Apelacyjnej w G. - sprawa Ap V Ds 38/13, częściowe umorzenie postępowania wobec podejrzanego A. K.. Obrońca oskarżonego A. S. – adw. M. P. , zaskarżył wyrok w części tj. w punktach LVIII, LIX, LX, LXII, LXIII, LIV, LV LVI, LVIII, na korzyść oskarżonego A. S., zarówno co do winy jak i kary zarzucając mu:
  108. Bezwzględne przyczyny odwoławcze - art. 439 KPK: 1.
  109. naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 6 KPK poprzez skazanie oskarżonego za czyn opisany w punkcie LVIII, zakwalifikowany jako przestępstwo z art. 258 § 1 KK, w zakresie w jakim Sąd przypisał oskarżonemu uczestniczenia w grupie przestępczej w okresie od 1999 r. do stycznia 2001 r. i od grudnia 2001 r. do 1 maja 2004 r., w przypadku gdy karalność za ten czyn przedawniła się odpowiednio za pierwszy okres w styczniu 2006 r., a za drugi w czerwcu 2014 r.
  110. Względne przyczyny odwoławcze - art. 438 KPK: 2.
  111. na podstawie art. 438 pkt 2 oraz art. 427 § 2 KPK wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: 2.1.
  112. art. 7 KPK poprzez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się w sprzecznej z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, wybiorczej, bezkrytycznej i jednoznacznie ukierunkowanej na poniesienie odpowiedzialności karnej przez oskarżonego A. S. analizie zgromadzonych dowodów, w szczególności polegającej na przyjęciu, wyłącznie w oparciu o dowód z pomówienia współoskarżonego, że oskarżony A. S. dopuścił się zarzucanych mu czynów, pomimo że istnienie wyłącznie jednego dowodu z pomówienia, jako nieweryfikowalnego, nie pozwala na uznanie winy oskarżonego w oparciu o jego treść a także wobec faktu, że wyjaśnienia A. B. są ogólne, sprzeczne i niekonsekwentne, a nadto stoją w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie i faktami obiektywnymi co winno skutkować dyskwalifikacją ich w całości a nie jedynie wybiórczo (pomówienie współoskarżonych o czyny popełnione w czasie, gdy byli oni pozbawieni wolności); 2.1.
  113. na podstawie art. 424 KPK sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie odpowiadający wymogom prawa tj. w szczególności: 2.1.2.
  114. bez wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku w zakresie stosowania ustawy obowiązującej w czasie popełnienia czynu, 2.1.2.
  115. bez wyjaśnienia jakie fakty sąd uznał za udowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach, w szczególności w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu A. S. w pkt. LVIII i LXII, LXIV, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie kontroli odwoławczej zaskarżonego orzeczenia, 2.1.
  116. na podstawie art. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 4 KPK rażącą niewspółmierność orzeczonej względem oskarżonego A. S. kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznej szkodliwości przestępstwa, jakiego dokonał oraz w relacji do celów, jakie kara ta powinna spełnić w zakresie celów zapobiegawczych i wychowawcze wobec skazanego; 2.
  117. na podstawie art. 438 pkt 3 KPK oraz art. 427 § 2 KPK wyrokowi zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku: 2.2.
  118. poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak materiału dowodowego wskazujący w sposób kategoryczny na sprawstwo oskarżonego; 2.2.
  119. poprzez niezasadne ustalenie, iż od maja 2004 r. do czerwca 2004 r. oskarżony A. S. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy brak jakiegokolwiek materiału potwierdzającego te okoliczności; 2.2.
  120. poprzez błędne przyjęcie, iż oskarżony A. S. w okresie od 1999 do stycznia 2001 i od grudnia 2001 roku do czerwca 2004 przynależał do zorganizowanej grupy przestępczej. Wskazując na powyższe wniósł: 1.. o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części przez odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego A. S. od zarzucanych mu czynów w całości.
  121. o zasądzenie na rzecz oskarżonego kosztów procesu według norm przypisanych. Jednocześnie wniósł:
  122. o przeprowadzenie dowodu z postanowienia prokuratora, Prokuratury Apelacyjnej w G., w sprawie o sygn. akt Ap V Ds. 38/13 dotyczącego umorzenia częściowo śledztwa względem A. K., na okoliczność oceny wiarygodności A. B.. Odpowiedź na apelację prokuratora złożył obrońca oskarżonego A. J. wnosząc o jej nieuwzględnienie i utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia w odniesieniu do tego oskarżonego. Wyrok w odniesieniu do oskarżonego A. B. uprawomocnił się. Sąd apelacyjny zważył co następuje: Apelacje wywiedzione przez obrońców oskarżonych okazały się bezzasadne; zasadną natomiast jest apelacja wywiedziona przez oskarżyciela publicznego. Z uwagi na fakt, że wniosek o uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego złożyli jedynie obrońcy oskarżonych: A. S. i C. N. oraz obrońca oskarżonego A. J., tylko do zarzutów podniesionych w apelacjach obrońców wskazanych oskarżonego i oskarżyciela publicznego, którego apelacja dotyczyła oskarżonego A. J. odniesie się sąd drugiej instancji w niniejszym uzasadnieniu, zgodnie z treścią przepisu art.457 § 2 kpk. Odnośnie apelacji obrońców oskarżonego A. S.. Z uwagi na fakt, że obrońcy oskarżonego A. S. podnieśli częściowo tożsame zarzuty, sąd apelacyjny odniesie się do nich łącznie. Nie mają racji skarżący twierdząc, że w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu A. S. w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia wystąpiła bezwzględna przyczyna odwoławcza określona w przepisie art.439 § 1 pkt 9 kpk w zw. z art.17 § 1 pkt 6 kpk. Nie doszło bowiem do przedawnienia karalności przypisanego temu oskarżonemu czynu z art.258 § 1 kk. Brak jest również podstaw do uznania, że we wskazanym punkcie wyroku sąd okręgowy przypisał oskarżonemu dwa przestępstwa z art.258 § 1 kk, jedno w okresie od 1999r. do stycznia 2001r. a drugie, od grudnia 2001r. do czerwca 2004r. Gdyby sąd uznał, że doszło do popełnienia dwóch przestępstw, to opisałby je w dwóch punktach wyroku i orzekł dwie odrębne kary jednostkowe lub jedną karę po zastosowaniu art.91 § 1 kk. Redakcja wyroku odnosząca się do tego zarzutu wskazuje zatem, że sąd uznał czyn tam przypisany za jedno przestępstwo. Uznając dopuszczalność wyeliminowania z opisu czynu pewnego czasowo wyodrębnionego fragmentu sąd apelacyjny w niniejszym składzie podziela pogląd Sądu Najwyższego zawarty w wyroku z 8.02.2011r. w sprawie IV KK 124/
  123. Orzeczenie to wprawdzie nie dotyczy problemu przedawnienia karalności przestępstwa, to jednak Sąd Najwyższy nie zakwestionował w nim prawidłowości wyeliminowania pewnego fragmentu czasowego z okresu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej z jednoczesnym uznaniem pozostałych okresów za jedno przestępstwo. Udział w zorganizowanej grupie przestępczej jest przestępstwem o charakterze trwałym (nie neguje tego obrońca oskarżonego – str.4 apelacji adw. M. P.), trwa zatem tak długo, jak długo trwa przynależność do grupy i nie wymaga dokonywania innych działań przestępczych. Przestępstwo to jest również przestępstwem formalnym, co znaczy, że do wypełnienia jego znamion wystarcza sama bierna przynależność, bez popełniania innych czynów zabronionych. Wobec powyższego nie jest trafna argumentacja adw. M. W. (str.9 apelacji), że skoro nie postawiono oskarżonemu A. S. zarzutów popełnienia określonych przestępstw w okresie od lipca - sierpnia 2003r. do połowy 2004r. to niezasadnym było przypisanie mu popełnienia przestępstwa z art.258 § 1 kk również w tym okresie. Brak jest podstaw, w oparciu od swobodnie oceniony przez sąd okręgowy materiał dowodowy, że po początku 2003r. zorganizowana grupa przestępcza, do której należał oskarżony A. S. przestała istnieć. Odmienna w tym zakresie ocena skarżącego opiera się na okoliczności, że w tym czasie oskarżony A. B., którego wyjaśnienia stanowiły istotny dowód obciążający oskarżonego A. S., przebywał za granicą. Oskarżony ten wyjaśnił bowiem, że w tym czasie (od 2003r). grupa istniała nadal i działał w niej (...), tj. oskarżony A. S. (k.566, k.1438 akt sprawy). Okoliczność, że świadek K. G. składając zeznania (k.2013-2017 akt sprawy) dotyczące działania grupy w tym okresie (a zatem potwierdza wyjaśnienia oskarżonego A. B. w tym zakresie) nie wskazał na oskarżonego A. S. nie deprecjonuje wyjaśnień A. B., który przecież ściśle z oskarżonym A. S. w ramach tej grupy współpracował. W ocenie sądu apelacyjnego w niniejszym składzie brak było zatem podstaw do wyeliminowania z opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. S. w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia okresu kiedy przebywał w zakładzie karnym. Jego zachowanie bowiem po opuszczeniu izolacji więziennej, tj. kontynuowanie popełniania przestępstw w ramach tej samej zorganizowanej grupy przestępczej wskazuje jednoznacznie na to, że trwale do tej grupy należał. Z uwagi jednak na kierunek apelacji wywiedzionej w odniesieniu do tego oskarżonego (jedynie na korzyść) sąd odwoławczy nie mógł zmienić opisu czynu mu przypisanego na jego niekorzyść. Ustalony w sprawie stan faktyczny, mający w szczególności odzwierciedlenie w opisie czynu zawartym w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia, wskazuje, że po opuszczeniu zakładu karnego oskarżony A. S. kontynuował swój udział w zorganizowanej grupie przestępczej i w jej ramach popełnił przestępstwo przypisane mu w pkt. LIX zaskarżonego orzeczenia. Z powyższych względów sąd apelacyjny uznał, że oskarżony A. S. popełnił jeden czyn z art.258 § 1 kk w okresach: od 1999 roku do stycznia 2001r. i od grudnia 2001r. do czerwca 2004r. Wobec powyższego bieg terminu przedawnienia tego czynu rozpoczął się w jednym czasie, tj. w czerwcu 2004r. Nie doszło zatem do jego przedawnienia, zarówno w dacie wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, jak i przez sąd odwoławczy. Pomimo bowiem wyłączenia pewnego okresu z opisu czynu przypisanego oskarżonemu A. S. w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia, przestępstwo, które, co podkreśla sam skarżący, ma charakter trwały, trwa aż do jego zakończenia. W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do oskarżonego A. S., do czerwca 2004r. W czerwcu 2004r. obowiązywał przepis art.258 § 1 kk w brzmieniu nadanym mu nowelizacją kodeksu karnego, która weszła w życie 1 maja 2004r. Przestępstwo to było wówczas zagrożone karą do 5 lat pozbawienia wolności a zgodnie z treścią art.101 § 1 pkt. 3 kk termin przedawnienia jego karalności wynosi 10 lat. Z uwagi na fakt, że w tym okresie w sprawie zostało wszczęte postępowanie, okres ten mocą przepisu 102 kk uległ wydłużeniu o kolejne 10 lat. A zatem nie upłynął jeszcze ani w dacie wyrokowania przez sąd pierwszej instancji, ani przez sąd odwoławczy. Wobec powyższego nie znajdujące odniesienia do realiów rozpoznawanej sprawy mają rozważania obrońców oskarżonego odnoszące się do stycznia 2001r. jako początku biegu przedawnienia czynu przypisanego oskarżonemu A. S. w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia. Przestępstwo trwałe jest dokonane w dacie kończącej przestępczy proceder; w odniesieniu do oskarżonego A. S. jest to czerwiec 2004r. W dacie tej obowiązywał przepis art.258 § 1 kk w brzmieniu nadanym nowelizacją Kodeksu karnego, która weszła w życie 1 maja 2004r. Brak jest zatem podstaw do odnoszenia się do treści tego przepisu w brzmieniu sprzed 1 maja 2004r. w kontekście względności w rozumieniu art.4 § 1 kk. Czynu trwałego nie można również „dzielić” i tym samym uznać, jak chce tego adw. M. P. (str.5 apelacji), że do inkryminowanego zachowania oskarżonego A. S. do 1 maja 2004r. należy stosować Kodeks karny w brzmieniu obowiązującym do tej daty, co miałoby przełożenie na okres przedawnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa. Podkreślenia tu ponownie wymaga, że brak jest podstaw do uznania, ze oskarżonemu A. S. w pkt. LVIII zaskarżonego orzeczenia przypisano dwa przestępstwa z art.258 § 1 kk. Wobec powyższego poparcia stanowiska apelującego nie mogą stanowić przywołane na str.5 apelacji adw. M. P. judykaty, gdyż jedynie w sprawach: II AKa 94/14 Sądu Apelacyjnego w Gdańsku i IV KK 288/15 Sądu Najwyższego przedmiotem postępowania były czyny z art.258 § 1 kk i w obu sprawach zostały one popełnione przed 1 maja 2004r.; sprawa zaś WK 2/16 nie dotyczyła w ogóle zarzutu z art.258 § 1 kk. Brak jest również podstaw do podzielenia stanowiska adw. M. P. (str.6 apelacji), że bezpodstawnym było przypisanie oskarżonemu A. S. działania w zorganizowanej grupie przestępczej po 1 maja 2004r. Jak już wyżej wskazano, z uwagi na formalny charakter przestępstwa z art.258 § 1 kk, okoliczność, że w okresie od 1 maja 2004r. do czerwca 2004r. nie przypisano oskarżonemu popełnienia żadnego przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej nie implikuje uznania, że do tej grupy nie należał. Jak już również wyżej wskazano, sąd okręgowy stanął na stanowisku, że czas osadzenia w jednostce penitencjarnej winien skutkować wyeliminowaniem go z okresu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Stąd zmodyfikował opis czynu z art.258 § 1 kk przypisany oskarżonemu A. S. i ograniczył go do czerwca 2004r., kiedy to – jak wskazuje sam skarżący – został on zatrzymany i był pozbawiony wolności do 2.12.2005r., a prokurator zarzucił mu działanie w zorganizowanej grupie przestępczej do końca 2005r. Stąd końcem czynu z art.258 § 1 kk przypisanemu oskarżonemu A. S. jest czerwiec 2004r. a brak jest podstaw do uznania, że okres ten winien kończyć się przed 1 maja 2004r., kiedy to doszło do zmiany przepisu art.258 § 1 kk w zakresie zagrożenia karą. Sam oskarżony A. S. wyjaśnił w kontekście swojej działalności „w narkotykach”, że dopiero po 2006r. przestał mieć kontakt z A. B. (k.11564 akt sprawy). Trafnym argumentem nie może być to, że czyny przypisane oskarżonemu A. S. w pkt. LXII i LXIV zaskarżonego orzeczenia nie zawierają kwalifikacji prawnej z art.65 kk. Wskazać bowiem należy, że – jak widać z treści zarzutów aktu oskarżenia (odpowiednio pkt. LXXV i LXXVI) zarzuty dotyczą działania jedynie (spośród oskarżonych w powyższej sprawie, którym postawiono zarzuty działania w zorganizowanej grupie przestępczej) z oskarżonym A. B., wobec pozostałych toczy się postępowanie w Prokuraturze Okręgowej w L.. Nie są to zatem czyny popełnione w ramach zorganizowanej grupy przestępczej osądzonej w przedmiotowej sprawie. To, że oskarżonemu A. S. zarzucono popełnienie innych przestępstw, poza związanymi z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej, której dotyczy zaskarżony wyrok, samo w sobie nie przeczy, że w tym samym czasie należał do tej grupy, która jest przedmiotem osądu w powyższej sprawie. To, że oskarżony A. B. po wyjeździe do Holandii (miało to miejsce w 2003r. – wyjaśnienia A. B. k.1438 akt spawy, nie zaś w 2004r.) miał ograniczoną wiedzę o działalności grupy nie implikuje uznania, że w ogóle nie miał wiedzy na ten temat. To, że miał wiedzę o działalności grupy, w szczególności o udziale w niej oskarżonego A. S. wskazuje choćby zacytowany przez adw. M. P. (str.6 apelacji) fragment jego wyjaśnień. Nie przeczy bowiem dalszemu istnieniu grupy wskazując jedynie, że z uwagi na pobyt za granicą, nie zna skali przestępczego jej działania w tym czasie, wymieniając przy tym pseudonim oskarżonego A. S.. Całkowicie chybione są również podniesione w apelacji adw. M. W. zarzuty upływu terminu przedawnienia karalności czynów przypisanych oskarżonemu A. S. w pkt. LIX i LXII zaskarżonego orzeczenia, tj. uczestniczenia w obrocie znacznymi ilościami środków odurzających i substancji psychotropowych. Zarówno pod rządami obowiązującej w czasie ich popełnienia (grudzień 2001r. – początek 2003r. czyn z pkt. LIX wyroku i 1.02.2002r. – 31.12.2002r. czyn z pkt. LXII wyroku) ustawy z 24.04.1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii (art.43 ust.3), jak i uznanej za obowiązującą w powyższej sprawie ustawie z 29.07.2005r. w brzmieniu obowiązującym do 8.12.2011r. (art.56 ut.3), przestępstwo to zagrożone było karą pozbawienia wolności do lat
  124. Przed przystąpieniem do analizy przepisów dotyczących instytucji przedawnienia karalności czynów podkreślenia wymaga, że nie stosuje się do nich art.4 § 1 kk a zatem nie stanowią podstawy te, które są względniejsze dla sprawcy. Przepis art. 2 ustawy z 3 czerwca 2005r. o zmianie ustawy – Kodeks karny stanowi bowiem, że do czynów popełnionych przed wejściem w życie tej ustawy (co miało miejsce 3.08.2005r.) stosuje się przepisy Kodeksu karnego o przedawnieniu w brzmieniu nadanym tą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął. Przepis przewidujący dla występków zagrożonych karą pozbawienia w wymiarze 10 lat (przekraczających 3 lata), 10-letni okres przedawnienia (art.101 § 1 pkt. 3 kk) przestał obowiązywać wraz z wejściem w życie jego nowelizacji, co nastąpiło 3.08.2005r. Niewątpliwie okres przedawnienia czynów przypisanych oskarżonem

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.