Sygnatura akt I ACa 38/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2022 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Zbigniew Merchel Protokolant: sekret

§ 1pkt 5 k.p.c.

oraz art. 205 12 § 2 k.p.c. poprzez oddalenie, postanowieniem z dnia 13 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym, jako spóźnionych i zmierzających jedynie do przedłużenia postępowania wniosków dowodowych pozwanych zawartych w piśmie z dnia 12 maja 2021 r. o dopuszczenie dowodu z dokumentu oraz zobowiązania biegłego do sporządzenia pisemnej opinii uzupełniającej - pomimo iż wnioski te złożono w zakreślonym przez Sąd terminie do ustosunkowania się do opinii biegłego, co skutkowało błędnym ustaleniem faktycznym w zakresie wartości pojazdu stanowiącego przedmiot kwestionowanej czynności polegającym na zawyżeniu tej wartości; 4) Naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 100 k.p.c., poprzez wzajemne zniesienie kosztów zastępstwa procesowego pomiędzy stronami oraz zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda połowy poniesionych przez powoda kosztów sądowych w konsekwencji przyjęcia przez Sąd I instancji, iż każda ze stron utrzymała się ze swoim stanowiskiem w sprawie po połowie - w sytuacji, gdy wobec ustalenia wartości pojazdu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze VIN (...) w wysokości niższej niż w pozwie pozwani wygrali proces przynajmniej w 67%, zatem koszty procesu oraz koszty zastępstwa procesowego winny zostać stosunkowo rozdzielone. W oparciu o tak sformułowane zarzuty, na podstawie art. 368 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. w zw. z art. 386 § 1 k.p.c. skarżący wnosili o: 1) W pierwszej kolejności, na podstawie art 368 § 1 pkt 4 k.p.c. - dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów stanowiących przedmiot wniosków z pisma pozwanych z dnia 12 maja 2021 r., tj.: a) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonego do pisma pozwanych z dnia 12 maja 2021 r. dokumentu w postaci wspólnego oświadczenia o zdarzeniu drogowym z dnia 12.02.2009 r. - na potwierdzenie faktów mających znaczenie dla wyceny pojazdu, a tym samym dla rozstrzygnięcia, tj.: uczestniczenia wycenianego pojazdu w kolizji w dniu 12.02.2009 r., zakresu uszkodzeń przedmiotowego pojazdu wskutek w. kolizji, spadku wartości pojazdu, b) zobowiązanie biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, kosztorysowania napraw pojazdu, korelacji uszkodzeń pojazdów oraz wyceny wartości pojazdów do sporządzenia pisemnej opinii uzupełniającej celem ustosunkowania się do treści zarzutów zawartych w piśmie pozwanych z dnia 12 maja 2021 r.; 2) Przeprowadzenie rozprawy zgodnie z art. 374 k.p.c.; 3) Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez: a) ustalenie, że czynność prawna w postaci umowy sprzedaży pojazdu marki T. (...) zawartej w dniu 9 września 2014 roku pomiędzy J. S.

(1)a K. S. i M. S., na mocy której pozwani K. S. i M. S. nabyli od J. S.

(1)prawo własności pojazdu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze VIN (...). którą udaremniono zaspokojenie wierzytelności strony powodowej do kwoty 15.325,50 zł (lub mniej, w zależności od ustaleń opinii uzupełniającej biegłego) jest bezskuteczna wobec powoda w zakresie przysługującego dłużnikowi J. S.

(1)udziału w pojeździe wynoszącego 0,255,

b)stosunkowe rozliczenie, na podstawie art. 100 k.p.c., kosztów procesu w I instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwzględnieniem opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw w łącznej kwocie 34 zł.
c)zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych zwrotu kosztów procesu w II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, ewentualnie 4) Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanych zwrotu kosztów procesu w I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się orzeczenia. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Apelacja nie była zasadna. Przed wywodami formalnymi i merytorycznymi sąd II instancji pragnie wskazać, że sprawę niniejszą rozpoznał na rozprawie w trybie zdalnym. Przyczynkiem do takiego sposobu procedowania było to, że apelacja w niniejszej sprawie wpłynęła po zmianach wynikających z ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U. poz. 1469) zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego z dniem 7 listopada 2019 r., gdzie też doszło do zmiany art. 374 k.p.c. W aktualnym stanie prawnym w zasadzie doszło do odwrócenia zasady rozpoznania sprawy przez sąd drugiej instancji na rozprawie (art. 375 k.p.c.). W stosunku do poprzedniego stanu prawnego rozszerzono w znaczący sposób możliwość rozpoznania sprawy – tj. wydania rozstrzygnięcia merytorycznego – przez sąd ad quem na posiedzeniu niejawnym tak daleko, że można mówić, że zasadą stało się rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Obecnie przeprowadzenia rozprawy przez sąd drugiej instancji jest obligatoryjne, gdy strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Sąd związany jest wnioskiem strony. W niniejszej sprawie strona apelująca złożyła takowy wniosek. W tym stanie sprawy sąd uznał, że zachodziły przesłanki do rozpoznania sprawy na rozprawie, która odbył w trybie zdalnym. Dalej sąd II instancji wskazuje, że orzekał w oparciu o art. 15zzs 1 pkt 1 i 4 zd. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem (...)19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (T.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm. – szczególnie uwzględniwszy zmianę art. 15zzs 1 wynikającą z art. 4 pkt 1 i art. 6 ustawy z dnia 28 marca 2021r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. poz. 1090. Stąd orzeczenie wydano w sprawie w składzie jednego sędziego. Przechodząc do oceny apelacji, na wstępie należy wskazać, że Sąd II instancji jest sądem meriti. Przy czym zgodnie z art. 378 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. ma obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji. Rozpoznanie „sprawy” w granicach apelacji oznacza, że sąd drugiej instancji nie koncentruje się jedynie na ocenie zasadności zarzutów apelacyjnych, lecz rozstrzyga merytorycznie o zasadności zgłoszonych roszczeń procesowych, chyba że chodziło o nieważność postępowania, którą bierze pod uwagę z urzędu. W niniejszej sprawie tej ostatniej okoliczności sąd II instancji nie dopatrzył się. Rozpoznanie sprawy w granicach apelacji oznacza też z jednej strony zakaz wykraczania przez sąd drugiej instancji poza te granice, z drugiej zaś nakaz wzięcia pod uwagę i rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. W konsekwencji, sąd drugiej instancji może - a jeżeli je dostrzeże, powinien - naprawić wszystkie stwierdzone w postępowaniu apelacyjnym naruszenia prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji, niezależnie od tego, czy zostały wytknięte w apelacji, pod warunkiem, że mieszczą się w granicach zaskarżenia, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego. Tak więc, rozpoznawanie apelacji sprowadza się do tego, że sąd drugiej instancji rozpatruje sprawę ponownie, czyli w sposób w zasadzie nieograniczony. Jeszcze raz bada sprawę rozstrzygniętą przez sąd pierwszej instancji w granicach zaskarżenia (w rozpoznawanej sprawie w zakresie w jakim w części uwzględniono powództwo - tj. powyżej rzeczywiście przysługującego dłużnikowi w dacie dokonania kwestionowanej czynności udziału wynoszącego 0,255 oraz co do punktów: III i IV. - rozstrzygnięcia o kosztach). Ma zatem obowiązek ocenić ustalony stan faktyczny oraz prawidłowość zastosowania właściwych przepisów prawa materialnego (nawet, gdyby to nie było przedmiotem zarzutów apelacji). Tym samym postępowanie apelacyjne - choć odwoławcze - ma charakter rozpoznawczy (merytoryczny), a z punktu widzenia metodologicznego stanowi dalszy ciąg postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji. Skoro postępowanie apelacyjne polega na merytorycznym rozpoznaniu sprawy, to wydane orzeczenie musi opierać się na własnych ustaleniach faktycznych i prawnych sądu II instancji (art. 382 k.p.c.), według stanu z chwili orzekania przez ten sąd (art. 316 k.p.c.). Ten ostatni przepis wyraża jedną z podstawowych zasad orzekania, nakazując sądowi uwzględnienie stanu faktycznego i prawnego (stanu rzeczy) istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy, a zatem także ewentualnych zmian, do których doszło w tej mierze w toku postępowania, włącznie z postępowaniem apelacyjnym, jednak takich w tej sprawie sąd II instancji nie stwierdził. Uzasadniając zapadłe rozstrzygnięcie Sąd Apelacyjny w tym miejscu pragnie wskazać na zmieniony art. 387 § 2 1 k.p.c. ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. (Dz.U. poz. 1469) zmieniającej Kodeks postępowania cywilnego z dniem 7 listopada 2019 r., który wskazuje, że w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji wymagane jest: 1) wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, które może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji, chyba że sąd drugiej instancji zmienił lub uzupełnił te ustalenia; jeżeli sąd drugiej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe lub odmiennie ocenił dowody przeprowadzone przed sądem pierwszej instancji, uzasadnienie powinno także zawierać ustalenie faktów, które sąd drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca) oraz 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa, przy czym może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne oceny sądu pierwszej instancji. Mając na uwadze, że ostatecznie sąd II instancji nie uzupełniał postępowania dowodowego oraz mając na uwadze ekonomikę procesową Sąd Apelacyjny wskazuje, że wydane przez siebie orzeczenie oparł na dokonanych ustaleniach faktycznych sądu I instancji, które to ustalenia aprobuje i przyjmuje za własne z pewną korektą o czym w dalszej części uzasadnienia. Sąd II instancji podzielił też rozważania prawne Sądu Okręgowego co do podstaw zarówno uwzględnienia w części powództwa, częściowego oddalenia, jak i orzeczenia o kosztach. Przechodząc z kolei do oceny zarzutów apelacji, to wskazać należy, że w apelacji postawiono zarzuty naruszenia prawa procesowego. Mimo, że niektóre z nich były zasadne to nie zachodziła potrzeba korekty zaskarżonego orzeczenia. Zasadny był zarzut naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 227 k.p.c., art.

§ 1pkt 5 k.p.c.

§ 2pkt 5 k.p.c.

nie uwzględnił zgłoszonych wniosków dowodowych. Postanowieniem wydanym na rozprawie apelacyjnej oddalił je na podstawie art.

§ 2pkt 2 k.p.c., uznając je jako nieistotne dla sprawy.

Jak wynikało z pisma pozwanych z dnia 12 marca (...). zgłoszone dowody miały na celu wykazanie uczestniczenia wycenianego pojazdu w kolizji w dniu 12.02.2009 r., zakresu uszkodzeń przedmiotowego pojazdu wskutek w. kolizji, spadku wartości pojazdu oraz zobowiązanie biegłego do sporządzenia pisemnej opinii uzupełniającej celem ustosunkowania się do treści zarzutów zawartych w piśmie z dnia 12.05.2021r., a więc co przyjętych przez biegłego wartości wycenianego samochodu (ich zawyżeniu). Należy wskazać, że sąd (też II instancji) uprawniony jest do selekcji zgłoszonych dowodów, na skutek przeprowadzonej oceny istotności okoliczności faktycznych, których wykazaniu dowody te mają służyć. Oznacza to, że nie każde fakty przedstawiane przez stronę powinny być przedmiotem dowodu, gdyż sąd nie ma obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego ponad potrzebę procesową. Istotność faktów wiąże się zaś z podstawą faktyczną powództwa przez co istotne znaczenie mają tylko te fakty, które odpowiadają hipotezom tych przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie. Istotność faktów wiąże się zaś z podstawą faktyczną powództwa przez co istotne znaczenie mają tylko te fakty, które odpowiadają hipotezom tych przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie. W tym kontekście, Sąd Apelacyjny oddalił wniosek dowodowy ponowiony w apelacji a odnoszący się do dowodów zgłoszonych w piśmie pozwanych z 12 maja 2021r., albowiem były one nieistotne w sprawie. Przy skardze pauliańskiej istotna jest uszczuplenie w majątku dłużnika z czym wiąże się jednocześnie uzyskanie korzyści majątkowej przez osobę trzecią. Korzyść ta może polegać na nabyciu prawa do rzeczy (tak jak w niniejszej sprawie) albo na zwolnieniu z obowiązku. Na gruncie art. 527 § 1 k.c. przez uzyskanie korzyści majątkowej rozumie się uzyskanie przez osobę trzecią jakiejkolwiek wartości materialnej (nabycie rzeczy lub prawa, albo zwolnienie z obowiązku, nawet jeśli obiektywnie nie prowadzi to do zwiększenia jej majątku), które spowodowało zmianę w majątku dłużnika prowadzącą do pokrzywdzenia wierzyciela. Osoba trzecia uzyskuje korzyść majątkową także wtedy, gdy płaci dłużnikowi za nabywaną rzecz cenę odpowiadającą rynkowej wartości tej rzeczy. Ekwiwalentność ceny uiszczanej za nabywane rzeczy czy prawa, mogłaby mieć znaczenie jedynie przy ocenie przesłanki pokrzywdzenia wierzyciela wskutek zaskarżonej czynności, a mianowicie przyjmuje się, że czynność prawna, gdy dłużnik otrzymał świadczenie ekwiwalentne nie powoduje pokrzywdzenia wierzyciela, jeżeli uzyskany ekwiwalent znajduje się w majątku dłużnika lub został wykorzystany do zaspokojenia wierzycieli, co w sprawie nie miało miejsca. W tych okolicznościach nie było potrzeby dalszego wyceniania zbywanego samochodu. Niezasadny był zarzut naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej, kosztorysowania napraw pojazdu, korelacji uszkodzeń pojazdów oraz wyceny wartości pojazdów z dnia 18 lutego 2021 r. oraz innych też przywołanych dowodów, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia w punkcie I wyroku wierzytelności powoda wobec dłużnika J. S.

(1)podlegającej zaspokojeniu ze składnika majątku dłużnika stanowiącego przedmiot kwestionowanej czynności na kwotę 90.000 zł, tak jak wskazał to powód w treści pozwu - podczas gdy z treści opinii biegłego, który ustalił wartość pojazdu w dacie kwestionowanej czynności na kwotę 60.100 zł wynika, że zaspokojenie powoda jako wierzyciela z pojazdu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i numerze VIN (...) mogło wynieść maksymalnie 15.325,50 zł (0,255 udziału X 60.100 zł). Co do kwestii udziału w prawie własności przedmiotowego samochodu jaki J. S.

(1)przeniósł umową z dnia 15 maja 2014r. sąd II instancji wypowie się w dalszej części. Abstrahując od tej kwestii w tym zarzucie apelant myli kwestię uszczuplenia majątkowego jaka wynikała z zawartej umowy w majątku J. S.

(1)od wartości wierzytelności, której ochrony domagała się strona powodowa. Skarga pauliańska ma umożliwić zaspokojenia się wierzyciela z majątku innych osób niż dłużnik, który rozporządził swoim majątkiem na ich rzecz z pokrzywdzeniem wierzyciela. Ta możliwość nie ogranicza do rozmiarów prawa do zaskarżenia do części odpowiadającej wierzytelności niepokrytej majątkiem dłużnika, lecz wierzyciel ma prawo domagać się uznania czynności za bezskuteczną ze względu na całą swoją wierzytelność. Oczywiście wierzyciel może ograniczyć rozmiar prawa do zaskarżenia tak ja uczynił to w tej sprawie. Stąd istotna była wartość wierzytelności, która miała zostać pokryta z majątku dłużnika, a ta w niniejszej sprawie została określona przez powoda w niniejszej sprawie na kwotę 90.000 zł i co do zasady miała swoje potwierdzenie w treści ugody sądowej zawartej w dniu 15 maja 2014 roku przez Sądem Rejonowym w Gdyni I Wydziałem Cywilnym (w sprawie o sygn. akt I Co 178/14), zaopatrzonej w klauzulę wykonalności w dniu 3 października 2014 roku, która przez J. S.

(1)nie została zrealizowana, ani też kwota z niej wynikająca nie została wyegzekwowana przez komornika sądowego. Niezasadny był także zarzut naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 233 § 1 k.p.c., poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, w szczególności: umowy przewłaszczenia na zabezpieczenie, polisy nr (...), zawiadomienia o cesji, pisma (...) Banku SA w W. - rozliczenie spłaty kredytu, umowy przeniesienia własności rzeczy ruchomej - zwrotnej z dnia 15 września 2014 r., skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegającym na przyjęciu, że przysługujący dłużnikowi J. S.

(1)w dacie kwestionowanej czynności i faktycznie przeniesiony na pozwanych udział w pojeździe marki T. (...) wynosił 1/2, podczas gdy w rzeczywistości, wskutek przewłaszczenia na zabezpieczenie pojazdu na rzecz (...) Banku SA w tej dacie udział J. S.

(1)wynosił jedynie 0,255 i wyłącznie w tym zakresie dokonano przeniesienia własności pojazdu na pozwanych poprzez kwestionowaną czynność. Zdaniem sądu II instancji wątpliwości budzi faktyczna data zawartej umowy sprzedaży samochodu pozwanym określona w jej treści na 9 września 2014r. Szczególną uwagę zwrócił Sąd Apelacyjny w tym zakresie (poza adnotacjami urzędowymi dokonanymi na niej po ok. 2 miesiącach od jej zawarcia) na jej § 2, gdzie sprzedający zapewnia, że pojazd „stanowi jego własność, jest wolny od wad prawnych oraz praw osób trzecich, że nie stanowi on także przedmiotu zabezpieczenia.” Gdyby to oświadczenie miałoby być zgodne z prawdą to umowa musiałaby być zawarta po uzyskaniu przez J. S. umowy z bankiem o zwrotnym przeniesieniu własności, co nastąpiło 15.09.2014r. Dokonując oceny materiału dowodowego pod tym kątem należy zwrócić uwagę, ma umowę przewłaszczenia zawartą przez J. S. z Bankiem, a dotyczą przedmiotowego samochodu. Zgodnie z jej treścią (k. 137) w § 3 pkt 3 własność powrotna przechodzi na przewłaszczającego nie z datą oświadczenia banku o powrotnym przejściu własności, jak w tej sprawie 15.09.2014r., ale z datą spłaty kredytu. Wprawdzie zgodnie z harmonogramem spłaty kredytu miał on być spłacany do 25 stycznia 2015r. (dowód harmonogram k. 211 i 212), to jednakże jak wynika z zaświadczenia Banku (k. 215 i 216) spłaty kredytu, który był zabezpieczony przewłaszczeniem przedmiotowego samochodu w roku 2014 odbywały się nieregularnie i poza limitami spłat (w kwotach wyższych). Przedostatnia wpłata nastąpiła 5.09.2014 zł, która nie do końca pokryła wszystkie należności. Stąd 10.09.2014r. dopłacono kwotę 1200 zł, która już spowodowała zaistnienie nadpłaty. Z tą też datą kredyt został spłacony, co skutkowało przejściem wszelkich praw banku na przewłaszczającego J. S.

(1). Zdaniem sądu II instancji w tych okolicznościach za faktyczną datę zawarcia umowy sprzedaży samochodu pozwanym przez J. S. należało przyjąć datę 15 września 2014r., albowiem po otrzymaniu informacji z banku o spłaceniu kredytu i dokumentu umowy zwrotnego przeniesienia własności ruchomości (k. 143 i 144), działając racjonalnie i logicznie mógł on złożyć oświadczenie jak w § 2 umowy sprzedaży datowanej na 9.09.2014r. Reasumując sąd II instancji w tych okolicznościach przyjął, że w dacie zbywania przedmiotowego samochodu – 15.09.2014r. bank nie posiadał w nim już udziałów, a zgodnie z ustaleniami sądu I instancji posiadał w nim je J. S. w ½ i pozwana K. S. w ½ oraz że J. S. zbył swój udział w ½ na rzecz K. S. i M. S.. Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 100 k.p.c. Wynik postępowania apelacyjnego potwierdza rozstrzygnięcie sądu I instancji, gdzie przyjął, ze strony wygrały sprawę po ½. Stąd wzajemne zniesienie kosztów zastępstwa procesowego pomiędzy pozwanymi a powodową spółką. Zasadne było też w takiej sytuacji rozliczenie kosztów sądowych po połowie, co w związku z poniesieniem ich do tej pory w całości przez powodową spółkę uzasadniało zasądzenie połowy z nich od pozwanych na jej rzecz. W tych okolicznościach, apelację pozwanych należało uznać za bezzasadną, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania II instancyjnego Sąd Apelacyjny orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w art. 98 k.p.c. Wobec tego, na podstawie § 2 pkt 5 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) w zw. z art. 109 § 2 zasądził od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.700 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, mając na uwadze wartość zaskarżenia w wysokości 14.725 zł. SSA Z. Merchel

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.