Sygn. akt I C 3492/20 UZASADNIENIE Pozwem złożonym w dniu 20 sierpnia 2020 r. powód (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniósł o zasądzenia od pozwanego Banku (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 591,12 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 288,75 zł od dnia 30 maja 2017 r. do dnia zapłaty oraz od kwoty 302,37 zł od dnia 22 maja 2019 r. do dnia zapłaty. Powód zażądał także zasądzenia na jego rzecz od pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniach 13 stycznia (...). oraz 16 lipca 2018 r. pozwany zawarł z konsumentem umowy pożyczki nr (...). Pozwany w dniu wypłaty kredytu konsumenckiego pobrał od konsumenta w związku z umową nr (...) kwotę 366,69 zł tytułem prowizji, a w związku z umową nr (...) kwotę 359,70 zł tytułem prowizji. Zgodnie z oświadczeniem konsumenta, dnia 15 maja 2017 r. oraz 7 maja 2019 r. dokonał on wcześniejszej i całkowitej spłaty kredytów konsumenckich, wobec czego zgodnie z art. 52 ukk pozwany miał obowiązek rozliczenia z konsumentem sporny kwoty w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego. Powód wskazał, że w dniu 21 lipca 2020 r. zawarł z konsumentem umowy przelewu wierzytelności z tytułu całkowitej wcześniejszej spłaty kredytu konsumenckiego. Powód zaznaczył, że w dniu 22 lipca 2020 r. przesłał pozwanemu zawiadomienie o przelewie wierzytelności. Na kwotę dochodzoną pozwę składają się kwoty tytułem proporcjonalnej części prowizji podlegającej zwrotowi na zasadzie art. 52 ustawy o kredycie konsumenckim (ewentualnie na zasadzie art. 385 1 § 1 k.c. oraz art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 410 § 2 k.c.) (pozew wraz z załącznikami – k 3-42 verte). W odpowiedzi na pozew pozwany Bank (...) S.A. z siedzibą w W. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, według norm przepisanych. Pozwany zaprzeczył, jakoby istniała jakakolwiek podstawa do zwrotu na rzecz powoda części prowizji z tytułu udzielenia pożyczki na gruncie umowy kredytu nr 1 oraz umowy kredytu nr 2. Według pozwanego pozew opiera się na błędnym zakwalifikowaniu prowizji zapłaconej przez konsumenta P. K. na podstawie umów pożyczki jako kosztów, które zgodnie z art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim podlegają proporcjonalnemu zwrotowi na rzecz ww. konsumenta w przypadku wcześniejszej spłaty pożyczki. Pozwany wskazywał przy tym, że pobrane od konsumenta prowizje stanowił wyłącznie część wynagrodzenia poprzednika prawnego pozwanego, która związana była wyłącznie z przedkontraktowymi czynnościami i kosztami banku, obejmującymi swym zakresem wyłącznie świadczenia w postaci jednorazowych czynności, dotyczących rozpatrzenia wniosku oraz udzielenia kredytu. Wysokość prowizji w żaden sposób nie była uzależniona od okresu trwania umowy, a jedynie od wysokości tej pożyczki. Tym samym prowizja ta nie podlega obniżeniu i zwrotowi na zasadzie art. 49 ustawy o kredycie konsumenckim. Na poparcie stawianej tezy pozwany odwołał się do stanowiska doktryny oraz orzeczeń sądów powszechnych. Pozwany zapewniał dalej, że kosztami, które dotyczyły okresu trwania umów pożyczek były wyłącznie odsetki. Nadto, w ocenie pozwanego powód nie wykazał, aby pożyczki zostały spłacone, a jeżeli została, to w jakiej dacie. Pozwany wskazał, że umowy cesji winny zostać uznane za nieważne, zaś wierzytelność z art. 49 umowy o kredycie konsumenckim przysługiwać powinna kredytobiorcy pierwotnemu (odpowiedź na pozew z załącznikami – k. 55-68). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 13 stycznia 2017 r. P. K. zawarł z Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki gotówkowej (...) na całkowitą kwotę 3.336,60 zł, w tym kwota do wypłaty 3.903,27 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki określona została na 33,330 %. Okres spłaty pożyczki wyniósł 18 miesięcy z datą płatności raty 10 dzień każdego miesiąca. Wysokość miesięcznej raty 230,82 zł. Nominalne roczne oprocentowanie określono na 7,990 %. W § 6 umowy określono koszty pożyczki: prowizja 366,69 zł liczona od całkowitej kwoty pożyczki i pobierana przez doliczenie jej do kwoty pożyczki, zwiększając tym samym wysokość kwoty pożyczki do spłaty, a następnie poprzez potrącenie jej od wpłaconej kwoty pożyczki z rachunku wskazanego w umowie, łączna kwota odsetek 280,67 zł, całkowita kwota do spłaty 4.183,94 zł (dowód: umowa pożyczki gotówkowej nr (...) - k. 13-15 verte). W dniu 16 lipca 2018 r. P. K. zawarł z Bank (...) S.A. z siedzibą w W. umowę pożyczki gotówkowej (...) na całkowitą kwotę 3.000,00 zł, w tym kwota do wypłaty 3.964,45 zł. Rzeczywista roczna stopa oprocentowania pożyczki określona została na 22,54 %. Okres spłaty pożyczki wyniósł 60 miesięcy z datą płatności raty 10 dzień każdego miesiąca. Wysokość miesięcznej raty 80,37 zł. Nominalne roczne oprocentowanie określono na 7,990 %. W § 6 umowy określono koszty pożyczki: prowizja 359,70 zł liczona od całkowitej kwoty pożyczki i pobierana przez doliczenie jej do kwoty pożyczki, zwiększając tym samym wysokość kwoty pożyczki do spłaty, a następnie poprzez potrącenie jej od wpłaconej kwoty pożyczki z rachunku wskazanego w umowie, łączna kwota odsetek 896,46 zł, całkowita kwota do spłaty 4.860,91 zł (dowód: umowa pożyczki gotówkowej nr (...) - k. 27-30). W dniu 15 maja 2017 r. P. K. dokonał całkowitej spłaty pożyczki (...) z dnia 13 stycznia 2017 r. (dowód: raport BIK – k. 16-16 verte, oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty – k. 18). W dniu 7 maja 2019 r. P. K. dokonał całkowitej spłaty pożyczki (...) z dnia 16 lipca 2018 r. (dowód: raport BIK – k. 32-32 verte, oświadczenie o dokonaniu całkowitej spłaty – k. 34). Umową cesji nr (...) P. K. przeniósł na (...) sp. z o.o. z siedzibą we W., za wynagrodzeniem, wierzytelność pieniężną z umowy pożyczki nr (...) z dnia 13 stycznia 2017 r. obejmującą wierzytelności o zwrot wszelkich nienależnie pobranych opłat i kosztów oraz o zwrot kosztów w związku z wcześniejszą spłatą ww. kredytu oraz ze wszystkimi związanymi z tymi wierzytelnościami prawami (m. in. odsetkami za zwłokę i opóźnienie). Za datę spełniania świadczenia przez Cesjonariusza uznawany był dzień obciążenia jego rachunku bankowego lub faktyczny dzień zapłaty w formie gotówkowej. Po dacie złożenia przez Cedenta oświadczenia woli o zawarciu umowy cesji, podmiotem wyłącznie uprawnionym do odbioru świadczenia pieniężnego dłużnika był cesjonariusz. P. K. wyraził zgodę na uchylenie tajemnicy bankowej na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. przez Bank (...) S.A. z siedzibą w W. w zakresie dotyczącym umowy kredytu numer (...) z dnia 13 stycznia 2017 r. Bank (...) z siedzibą w W. został zawiadomiony o cesji wierzytelności (dowód: umowa cesji – k. 10-10 verte, oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej – k. 17, zawiadomienie o cesji wierzytelności – k. 19). Umową cesji nr (...) P. K. przeniósł na (...) sp. z o.o. z siedzibą we W., za wynagrodzeniem, wierzytelność pieniężną z umowy pożyczki nr (...) z dnia 16 lipca 2018 r. obejmującą wierzytelności o zwrot wszelkich nienależnie pobranych opłat i kosztów oraz o zwrot kosztów w związku z wcześniejszą spłatą ww. kredytu oraz ze wszystkimi związanymi z tymi wierzytelnościami prawami (m. in. odsetkami za zwłokę i opóźnienie). Za datę spełniania świadczenia przez Cesjonariusza uznawany był dzień obciążenia jego rachunku bankowego lub faktyczny dzień zapłaty w formie gotówkowej. Po dacie złożenia przez Cedenta oświadczenia woli o zawarciu umowy cesji, podmiotem wyłącznie uprawnionym do odbioru świadczenia pieniężnego dłużnika był cesjonariusz. P. K. wyraził zgodę na uchylenie tajemnicy bankowej na rzecz (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. przez Bank (...) S.A. z siedzibą w W. w zakresie dotyczącym umowy kredytu numer (...). Bank (...) z siedzibą w W. został zawiadomiony o cesji wierzytelności (dowód: umowa cesji – k. 25-25 verte,, oświadczenie o zwolnieniu z tajemnicy bankowej – k. 17, zawiadomienie o cesji wierzytelności – k. 35). Pismem z dnia 21 lipca 2020 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. wezwał Bank (...) z siedzibą w W. do zapłaty kwoty 288,75 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu należnej kredytobiorcy proporcjonalnej części zwrotu prowizji w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 7, kopia książki nadawczej - k. 8-9). Pismem z dnia 21 lipca 2020 r. (...) sp. z o.o. z siedzibą we W. wezwał Bank (...) z siedzibą w W. do zapłaty kwoty 302,37 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu należnej kredytobiorcy proporcjonalnej części zwrotu prowizji w terminie 3 dni od dnia doręczenia wezwania (dowód: wezwanie do zapłaty – k. 22). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wskazanych powyżej dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. W ocenie Sądu dowody te, w zakresie, w jakim stanowiły podstawę poczynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych, tworzą zasadniczo spójny i niebudzący wątpliwości w świetle wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a przez to zasługujący na wiarę materiał dowodowy. Na ich podstawie Sąd ustalił jakie roszczenie przysługuje powodowi wobec pozwanego Banku, tj. z jakiego tytułu i w jakiej wysokości. Należy dodać, że przedłożone przez powoda dokumenty w postaci umowy pożyczki oraz oświadczenia poprzednika prawnego powoda o dokonaniu całkowitej spłaty pożyczki, potwierdzają w pełni fakt wcześniejszej spłaty zobowiązania z pożyczki wobec pozwanego. Pozostały materiał dowodowy przedstawiony przez strony dotyczył oceny prawnej przedmiotowej sprawy i nie miał istotnego znaczenia dla ustalenia stanu faktycznego. Ponadto czyniąc ustalenia faktyczne, Sąd uwzględnił także fakty przyznane przez strony postępowania (art. 229 k.p.c.) oraz twierdzenia strony, którym przeciwnik nie przeczył w trybie art. 230 k.p.c. Sąd ważył, co następuje: Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. Okolicznością bezsporną był fakt zawarcia umów cesji wierzytelności pomiędzy konsumentem, a powodem. Pozwany kwestionował natomiast ważność zawartych umów cesji, fakt powstania wierzytelności, która mogła być przedmiotem cesji tj. nie zgadzał się, że w ogóle poprzednikowi prawnemu powoda przysługiwało prawo do żądania zwrotu prowizji oraz datę, w której pierwotny pożyczkobiorca (poprzednik prawny powoda) dokonał wcześniejszej całkowitej spłaty zobowiązania wynikającego z umowy pożyczki. Pozwany wskazywał także, że pobrana prowizja nie była powiązana z okresem obowiązywania umowy, zatem nie podlega obniżeniu w przypadku przedterminowej spłaty zobowiązania oraz że nie wszystkie koszty pożyczki (kredytu konsumenckiego) ulegają obniżeniu w przypadku wcześniejszej spłaty zobowiązania. Prowizja za udzielenie kredytu jest kosztem związanym z jednorazowymi czynnościami lub usługami wykonywanymi przez pozwanego w związku z udzieleniem kredytu. Wobec powyższego spór zasadniczo koncentrował się wokół oceny prawnej roszczenia powoda tj. czy w świetle przepisów prawa pozwany jest zobowiązany do zwrotu części prowizji. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2). Nadto zgodnie z art. 513 § 1 k.c. dłużnikowi przysługują przeciwko nabywcy wierzytelności wszelkie zarzuty, które miał przeciwko zbywcy w chwili powzięcia wiadomości o przelewie. Z powyższych przepisów wynika, że z chwilą dokonania cesji nabywca wierzytelności uzyskuje status wierzyciela w stosunku zobowiązaniowym, zaś dłużnik staje się zobowiązanym względem cesjonariusza (nabywcy wierzytelności). Z istoty umowy przelewu wynika, że cesjonariusz nabywa w drodze przelewu tylko tyle praw, ile przysługiwało jego poprzednikowi, a także że sytuacja prawna dłużnika nie może ulec na skutek przelewu pogorszeniu w porównaniu z tą, która istniała przed przelewem. Powód wykazał legitymację czynną do występowania w niniejszym procesie. W przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu – nie ulega wątpliwości, że doszło do skutecznej umów cesji wierzytelności pomiędzy stroną powodową a pierwotnym wierzycielem. W ocenie Sądu umowa cesji nr (...) i umowa cesji nr (...) były ważne. Strona pozwana podniosła, że ww. umowy cesji należy uznać za nieważne jako oparte wyzysku, sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Sąd nie dopatrzył się podstaw dla których można by uznać, iż rzeczone umowy przelewu są nieważne z uwagi na rażące naruszenie praw konsumenta, czy też zasady współżycia społecznego z uwagi na niską cenę sprzedaży wierzytelności. Zdaniem Sądu skoro pozwany nie dokonał pełnego rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu, zgodnie z postanowieniem art. 49 i art. 52 ustawy o kredycie konsumenckim, to konsument uprawniony był do sprzedaży swojej wierzytelności wobec banku, rezygnując z konieczności prowadzenia postępowania reklamacyjnego i dochodzenia swoich racji przed sądem. Dla zawarcia tego rodzaju umowy z konsumentem, prawo nie wymagana szczególnej formy, określonej minimalnej ceny sprzedaży, czy dopełnienia szczególnych obowiązków informacyjnych, itp., a zatem korzysta ona z zasady swobody formy i swobody umów. Ponadto sprzedaż wierzytelności następuje za pewien ułamek jej wartości. Ekwiwalentność tych świadczeń stanowi element autonomii woli stron. Tego rodzaju mechanizm nie jest w praktyce obrotu niczym nadzwyczajnym i nie może stanowić naruszenia art. 5 k.c. oraz art. 353 1 k.c. Wskazać również należy, że wyzysk (388 k.c.) nie jest okolicznością, która powodują bezwzględną nieważność umowy. Oświadczenie woli złożone innej osobie pod wpływem błędu (w tym podstępu) albo groźby jest dotknięte sankcją względnej nieważności (wzruszalności). Sankcja ta, zwłaszcza w porównaniu z sankcją bezwzględnej nieważności, charakteryzuje się tym, że: może na nią powołać się tylko ta osoba, która złożyła wadliwe oświadczenie woli; sąd nie może uwzględnić tej sankcji z urzędu; czynność prawna dotknięta rozważaną sankcją może być konwalidowana bądź wyraźnie, zwłaszcza przez zrzeczenie się uprawnienia do uchylenia się od skutków prawnych wadliwego oświadczenia woli, bądź milcząco w związku z upływem terminu do złożenia oświadczenia woli w sprawie takiego uchylenia się; czynność prawna zawierająca wadliwe oświadczenie woli jest ważna dopóty, dopóki nie nastąpi uchylenie się od jego skutków prawnych; z chwilą zaś skutecznego uchylenia się od takich skutków czynność prawna jest nieważna z mocą wsteczną (ex tunc), tj. od chwili złożenia wadliwego oświadczenia woli (tak: T. Pietrzykowski [w:]. komentarz do art. 88 Kodeksu cywilnego, red. Pietrzykowski, Warszawa 2020). Również umowa zawarta w warunkach opisanych w art. 388 § 1 k.c. (wyzysk) dotknięta jest, w przypadku zgłoszenia przez wyzyskanego takiego żądania, tzw. wzruszalnością. Uprawnienia te wyzyskany musi realizować na drodze sądowej (samo oświadczenie o „uchyleniu się” od umowy, odmiennie niż w przypadku błędu lub groźby, nie wystarczy), poprzez złożenie oświadczenia prawokształtującego. (zob.: W. Popiołek [w:]. komentarz do art. 388 Kodeksu cywilnego, red. Pietrzykowski, Warszawa 2020). Zatem nie jest rzeczą pozwanego banku, lecz konsumenta powoływanie się na ewentualne naruszenie jego praw w związku z zawartym umowami cesji. Zatem dopóki konsument nie podejmie tego rodzaju czynności, nie podważa zawartych umów cesji, umowy te należy uważać za ważne i skuteczne względem dłużnika. Zdaniem Sądu strona powodowa wykazała fakt przedterminowych spłat pożyczek w dniu 15 maja 2017 r. oraz w dniu 7 maja 2019 r. za pomocą oświadczeń poprzednika prawnego powoda oraz wyciągów z BIK, z których wyraźnie wynika, że jeden stosunek zobowiązaniowy został zakończony dnia 15 maja 2017 r. zaś drugi dnia 7 maja 2019 r. W ocenie Sądu BIK jest głównym źródłem informacji kredytowej i gospodarczej w Polsce. BIK jest instytucją działającą na podstawie art. 105 ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe. Zgodnie z tym przepisem banki mogą, wspólnie z bankowymi izbami gospodarczymi, utworzyć instytucję do gromadzenia, przetwarzania i udostępniania bankom informacji, stanowiących tajemnicę bankową w zakresie, w jakim informacje te są potrzebne w związku z wykonywaniem czynności bankowych. Ponadto podstawą prawną do przetwarzania danych przez BIK jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Do działalności BIK zastosowanie mają również przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 marca 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu przetwarzanych informacji dotyczących osób fizycznych po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów oraz trybu usuwania tych informacji. BIK współpracuje z bankami w oparciu o zawierane umowy oraz regulamin gromadzenia, przetwarzania i udostępniania informacji. BIK gromadzi i udostępnia informacje o tym, jak uczestnicy rynku - osoby fizyczne oraz podmioty gospodarcze, realizują swoje zobowiązania kredytowe i finansowe. Dane z BIK są wykorzystywane przez instytucje sektora finansowego do zarządzania ryzykiem kredytowym, ograniczania ryzyka wyłudzeń kredytów i monitorowania zadłużenia. Mierze służą do potwierdzenia wiarygodności finansowej konsumenta bądź przedsiębiorcy ubiegającego się o finansowanie. BIK przetwarza zarówno informacje pozytywne jak i negatywne. Dla kredytodawców dostęp do tego typu informacji jest wsparciem procesu kredytowego. Informacje dotyczące historii kredytowej potencjalnego klienta pozyskane z BIK służą właściwej analizie kredytowej zarówno konsumentów jak i osób fizycznych. Za zapewnienie poprawności i wiarygodności informacji dostarczanych do BIK odpowiedzialne są same banki i firmy udzielające kredytów konsumenckich. Jedynie instytucja, która przekazała do BIK daną informację o kliencie, może dokonać jakichkolwiek zmian i korekt, jeśli dane są nieaktualne. Mając na względzie powyższe informacje, wobec braku twierdzeń przeciwnych, w ocenie Sądu, istniały podstawy do przyjęcia, że kredyty zostały spłacone dnia 15 maja 2017 r. oraz 7 maja 2019 r. albowiem wniosek ten wynikał z danych udostępnionych przez BIK. Pozwany nie wskazał nawet kiedy, jego zdaniem, mogłoby dojść do spłaty kredytów, nie twierdził również, że umowy kredytu nadal trwają. Wiarygodność danych ujawnionych przez BIK potwierdziła również treść oświadczenia kredytobiorcy podpisanych elektronicznie. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255.550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się także umowę o kredyt niezabezpieczony hipoteką, który jest przeznaczony na remont domu albo lokalu mieszkalnego, w tym w wysokości większej niż wysokość określona w ust. 1. W świetle art. 3 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego. Podkreślenia wymaga również, iż zgodnie z art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe przepisy ustawy stosuje się do umów kredytu i pożyczki pieniężnej, zawieranych przez bank zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie. Nie budzi także żadnych wątpliwości dopuszczalność zastrzeżenia prowizji w umowie kredytu (...) oraz umowie kredytu (...). Wynika to wprost z brzmienia art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. prawo bankowe, zgodnie z którym kredytobiorca zobowiązuje się do zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Prowizja, jako element umowy bankowej ma charakter fakultatywny i jej ustanowienie jest zależne od woli stron. Pojęcie „prowizji” nie posiada swojej definicji ustawowej. W słownikach prowizja oznacza wynagrodzenie za pośrednictwo w transakcji handlowej ustalane w procentach od wartości transakcji ( (...) Prowizja stanowi wynagrodzenie za dokonanie pewnej czynności prawnej lub faktycznej - w tym wypadku chodzi o przyznanie kredytobiorcy kwoty kredytu. Stosownie do art. 48 ust. 1 ww. ustawy o kredycie konsumenckim, konsument ma prawo w każdym czasie do spłaty całości lub części kredytu przed terminem określonym w umowie. Skutki powyższej regulacji zostały określone w art. 49 ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym w przypadku spłaty całości kredytu przed terminem określonym w umowie, całkowity koszt kredytu ulega obniżeniu o te koszty, które dotyczą okresu, o który skrócono czas obowiązywania umowy, chociażby konsument poniósł je przed tą spłatą. Przepis ten przewiduje zatem mechanizm automatycznego obniżenia kosztów kredytobiorcy z tytułu umowy o kredyt konsumencki albo kosztów związanych z taką umową, ustanawiając zasadę proporcjonalnej redukcji tych kosztów. Stosownie do art. 52 ww. ustawy, kredytodawca jest zobowiązany do rozliczenia z konsumentem kredytu w terminie 14 dni od dnia dokonania wcześniejszej spłaty kredytu w całości. Zgodnie z art. 49 ust. 1 ww. ustawy o kredycie konsumenckim, przepis ten obejmuje swoim zakresem całkowity koszt kredytu. Z kolei definicja całkowitego kosztu kredytu zawarta została w art. 5 pkt 6 ww. ustawy, który stanowi, że całkowity koszt kredytu to wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.