(1)sprzeczne z dobrymi obyczajami i

(2)rażąco naruszają interes konsumenta; Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona powodowa wniosła o 1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego osobistego na rzecz powoda kwot wskazanych z pozwie; 2) odstąpienie od obciążania kosztami powoda za cofnięcie powództwa przeciwko Kancelaria Adwokacka (...) S.K.A. ewentualnie 3) uchylenie wyroku w zakresie pkt ll, lll, IV i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Szczecinie; 4) w każdym ewentualnym przypadku zasądzenie od pozwanego osobistego na rzecz powoda kosztów procesu za postępowanie w pierwszej instancji oraz za postępowanie w drugiej instancji, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwana Kancelaria Adwokacka (...) w S. wniosła o odrzuceniu zażalenia na postanowienie zawarte w punkcie III powyższego wyroku ewentualnie o jego oddalenie i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów postępowania zażaleniowego. Pozwany Z. Z. wniósł o oddalenie apelacja i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać trzeba, że środek odwoławczy strony powodowej w części skierowanej przeciwko zawartemu w punkcie trzecim wyroku z dnia 21 grudnia 2021 roku postanowienia o kosztach procesu należało potraktować jako zażalenie i odrzucić jej jako spóźnione. W tym miejscu wypada przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem, w świetle art. 316 k.p.c. oraz art. 354 k.p.c. orzeczenia wydawane w postępowaniu procesowym podzielono na wyroki i postanowienia, przy czym ta pierwsza forma orzeczeń przewidziana jest dla rozstrzygnięć o istocie sporu, a druga - dla wszystkich innych rozstrzygnięć, zaś w sentencji wyroku zasadniczo można zamieszczać postanowienia tylko w przedmiocie kosztów postępowania i nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wszelkie inne postanowienia, a więc na przykład w kwestii odrzucenia pozwu, czy częściowego umorzenia postępowania, choćby wydane w tej samej dacie co wyrok, powinny przybrać formę odrębnych postanowień [vide uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1995 roku, III CZP 138/95 , OSNC 1996 nr 2, poz. 20]. Do takiego też podziału orzeczeń wydawanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ustawodawca dostosował w art. 367 § 1 k.p.c. i art. 394 k.p.c. system środków odwoławczych. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że o rodzaju przysługującego stronie środka zaskarżenia decyduje nie forma wydanego orzeczenia, lecz jego treść, stąd też nawet gdy rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania przybrało formę wyroku, w rzeczywistości jest ono postanowieniem zaskarżalnym w drodze zażalenia. Dotyczy to także sytuacji, gdy tego rodzaju rozstrzygnięcie zamieszczono w wyroku obok rozstrzygnięcia co do istoty sporu [vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1966 roku, III CR 213/66, OSPiKA 1967 nr 9, poz. 236; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1968 roku, II CZP 44/67, OSNC 1968 nr 8 - 9, poz. 130; uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1070 roku, III CZP 9/70, OSNC 1970 nr 10, poz. 184 i uchwała Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1995 roku, III CZP 138/05]. Jeśli strona dostosuje środek zaskarżenia do zastosowanej przez sąd formy orzeczenia i zamiast zażalenia na zawarte w wyroku postanowienie złoży apelację czy skargę kasacyjną, środek ten powinien być traktowany jako zażalenie, przy czym co do zasady nie podlega on odrzuceniu z uwagi na niezachowanie terminu z art. 394 § 2 k.p.c. [vide uchwała połączonych Izb: Izby Cywilnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 6 marca 1972 roku, III CZP 27/71 , OSNC 1073 nr 1, poz. 1; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 września 2002 roku, II CKN 1090/00 , OSNC 2003 nr 12, poz. 166 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2004 roku, I PZ 8/04 , OSNP 2005 nr 1, poz. 9]. Przenosząc te rozważania do badanej sprawie wskazać trzeba, że orzeczenie o umorzeniu postępowania i związane z nim orzeczenie o kosztach procesu wydane w stosunku do pozwanej Kancelarii (...) w S. należy – pomimo umieszczenia go w wyroku – traktować jako postanowienie, zaś środek zaskarżenia powódki skierowany przeciwko postanowieniu w przedmiocie kosztów postępowania w stosunku Kancelarii (...) w S. do jako zażalenia pomimo zatytułowania go jako apelacja. Sąd Apelacyjny wziął pod uwagę, że z art. 394 § 1 pkt. 9 k.p.c. wynika, że na postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów procesu służy zażalenie, jeżeli strona nie składa środka zaskarżenia co do istoty sprawy. W rozpoznawanej sprawie w sprawie przeciwko pozwanej Kancelarii Adwokackiej (...) w S. taki środek zaskarżenia co do istoty sprawy nie został wniesiony, albowiem powódka nie zaskarżyła postanowienia co do umorzenia postępowania. Wprawdzie apelacja została wywiedziona, jednak jedynie w zakresie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy dotyczącego innego pozwanego, a tym samym nie można przyjąć, że powódka zaskarżyła postanowienie o kosztach procesu w ramach środka zaskarżenia co do istoty sprawy. Tylko zaś wówczas można byłoby zastosować w stosunku do niej pogląd, że jeśli strona dostosuje środek zaskarżenia do zastosowanej przez sąd formy orzeczenia i zamiast zażalenia na zawarte w wyroku postanowienie złoży apelację czy skargę kasacyjną, środek ten powinien być traktowany jako zażalenie, przy czym co do zasady nie podlega on odrzuceniu z uwagi na niezachowanie terminu z art. 394 § 2 k.p.c. W każdym przypadku bowiem, gdy strona zaskarża wyłącznie orzeczenie o kosztach procesu – nawet zawarte w wyroku - to powinna wnieść zażalenie w terminie przewidzianym w tym ostatnim przepisie, a więc w terminie tygodniowym od dnia doręczenia postanowienia. W badanej sprawie odpis wyroku, którego elementem było zaskarżone orzeczenie o kosztach - został doręczony wraz z uzasadnieniem pełnomocnikowi powódki w dniu 8 lutego 2022 roku, natomiast pismo zawierające zażalenie wniesiono w dniu 21 lutego 2022 roku [data nadania przesyłki w placówce operatora pocztowego], czyli po upływie terminu tygodniowego, co oznacza, że zażalenie to podlega odrzuceniu jako spóźnione na podstawie art. 373 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 3 k.p.c. Z tego względu orzeczono jak w punkcie trzecim sentencji. O kosztach postępowania zażaleniowego orzeczono na podstawie art. 98 § 1, § 1 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 k.p.c. , biorąc pod uwagę, że zażalenie strony powodowej zostało odrzucone i tym samym powinna ponieść na rzecz pozwanej spółki koszty postępowania zażaleniowego obejmujące wynagrodzenie radcowskie ustalone na podstawie § 2 pkt 4 w związku z § 10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych na poziomie 50% stawki minimalnej, tj. w kwocie 900 złotych. Z tego względu orzeczono jak w punkcie czwartym sentencji. Apelacja powódki skierowana co do istoty sprawy podlegała oddaleniu jako bezzasadna. Na wstępie wskazać należy, że sąd pierwszej instancji w granicach wniosków stron przeprowadził wszystkie dowody niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy, a następnie poddał je ocenie, mieszczącej się w ramach wyznaczonych dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. i w oparciu o tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy poczynił w badanej sprawie trafne ustalenia faktyczne, które sąd odwoławczy w pełni aprobuje i przyjmuje za własne. Sąd Okręgowy dokonał także co do zasady prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących norm prawa materialnego. Przed szczegółową analizą zarzutów apelacji zaznaczyć trzeba, że obowiązek rozpoznania sprawy w granicach apelacji, określony w art. 378 § 1 k.p.c., obejmuje zakaz wykraczania poza wyznaczone w tym przepisie granice oraz nakaz rozważenia wszystkich podniesionych w apelacji zarzutów i wniosków. Sąd drugiej instancji rozpoznający sprawę na skutek apelacji nie jest związany przedstawionymi w niej zarzutami dotyczącymi naruszenia prawa materialnego, wiążą go natomiast zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego; w granicach zaskarżenia bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania [vide mająca moc zasady prawnej uchwała Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygn. akt III CZP 49/07, OSNC 2008/6/55], która jednak w badanej sprawie nie zaistniała. W ocenie sądu odwoławczego nie doszło także do naruszeń wyartykułowanych w apelacji przepisów postępowania mających wpływ na wynik niniejszego procesu. Po pierwsze, za chybiony uznać należy zarzut naruszenia art 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. oraz w związku z 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego. Antycypując dalsze rozważania wskazać trzeba, że sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że przeprowadzenie powyższego dowodu nie jest konieczne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro bowiem umowa kredytu jest nieważna, to zbędne jest badanie poprawności wyliczenia zadłużenia pozwanego zgodnie z powyższą umową. Po drugie, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w powyższym przepisie sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie „wszechstronnego rozważenia zebranego materiału", a zatem, jak podkreśla się w orzecznictwie, z uwzględnieniem wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak również wszelkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych dowodów i mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności [vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 1966 roku, II CR 423/66, OSNPG 1967/5-6/21; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1999 roku, I PKN 632/98, OSNAPiUS 2000, nr 10, poz. 382; uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 11 lipca 2002 roku, IV CKN 1218/00, Lex, nr 80266; uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 lipca 2002 roku, IV CKN 1256/00, Lex, nr 80267]. Jak ujmuje się w literaturze, moc dowodowa oznacza siłę przekonania uzyskaną przez sąd wskutek przeprowadzenia określonych środków dowodowych na potwierdzenie prawdziwości lub nieprawdziwości twierdzeń na temat okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś wiarygodność decyduje o tym, czy określony środek dowodowy, ze względu na jego indywidualne cechy i obiektywne okoliczności, zasługuje na wiarę. Przyjmuje się jednocześnie, że ramy swobodnej oceny dowodów muszą być zakreślone wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego, regułami logicznego myślenia oraz pewnego poziomu świadomości prawnej, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność odnosi je do pozostałego materiału dowodowego [vide uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 marca 1980 roku, II URN 175/79, OSNC 1980/10/200; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999 roku, II UKN 685/98, OSNAPiUS 2000/17/655; uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2000 roku, III CKN 1049/99, Lex nr 51627; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2000 roku, IV CKN 1097/00, Lex nr 52624; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2000 roku, V CKN 94/00, Lex nr 52589; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2000 roku, IV CKN 1383/00, Lex nr 52544; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 2001 roku, II UKN 423/00, OSNP 2003, nr 5, poz. 137; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 marca 2002 roku, IV CKN 859/00, Lex nr 53923; uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2002 roku, IV CKN 1050/00, Lex nr 55499; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, II CKN 817/00, Lex nr 56906; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, IV CKN 1316/00, Lex nr 80273]. Jak słusznie zauważył Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 19 czerwca 2008 roku [I ACa 180/08, LEX nr 468598], jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Dla skuteczności zarzutu naruszenia wyżej wymienionego przepisu nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest tu wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać, jakie kryteria oceny naruszył sąd przy ocenie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im je przyznając. Zwalczanie swobodnej oceny dowodów nie może więc polegać li tylko na przedstawieniu własnej, korzystnej dla skarżącego wersji zdarzeń, lecz konieczne jest - przy posłużeniu się argumentami wyłącznie jurydycznymi - wykazanie, że wskazane w art. 233 § 1 k.p.c. kryteria oceny wiarygodności i mocy dowodów zostały naruszone, co miało wpływ na wyrok sprawy [analogicznie Sąd Apelacyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 lipca 2008 roku, VI ACa 306/08]. W okolicznościach niniejszej sprawy, w tym w świetle zarzutów apelacji, nie sposób uznać, aby doszło do naruszenia przez sąd pierwszej instancji normy prawnej zawartej w art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenił bowiem dowody i na ich podstawie wyciągnął trafne wnioski. Dotyczy to zarówno dowodów ze źródeł osobowych, jak i dowodów z dokumentów, w tym także wskazanych w apelacji. Z uwagi na odrzucenie zażalenia nie podlega ocenie sądu odwoławczego zarzut, iż sąd pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że spółka, wobec której cofnięto żądanie pozwu, odpowiadała jako dłużnik rzeczowy, podczas gdy Kancelaria Adwokacka (...) S.K.A. po wytoczeniu powództwa, a przed doręczeniem odpisu pozwu przez sąd pierwszej instancji zbyła przedmiotową nieruchomość na rzecz Z. Z.. Na marginesie zaznaczyć trzeba, że powyższy zarzut jest co najmniej niezrozumiały, jeżeli uwzględni się przywołaną przez powoda podstawą faktyczną i prawną powództwa wytoczonego przeciwko temu pozwanemu – opartą na twierdzeniu, że pozwana spółka odpowiada jako dłużnik rzeczowy. Okoliczność, że strona powodowa cofnęła pozew w stosunku do tego podmiotu z uwagi na zbycie przez niego nieruchomości obciążoną hipoteką nie ma znaczenia dla oceny zasadności powództwa w kontekście rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Nie można zgodzić się z zarzutami, że sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że; - klauzule indeksacyjne nie odwoływały się do obiektywnych wskaźników, lecz pozwalały wyłącznie Bankowi na określenie miernika wartości wedle swojej woli, podczas gdy Bank nie miał możliwości dowolnego kształtowania kursu CHF/PLN w TKWO, a sam kurs ustalany był w oparciu o uwarunkowania rynkowe; - zapisy umowy pozwalały Bankowi dowolnie kształtować kurs CHF, podczas gdy Bank nie miał możliwości dowolnego kształtowania kursu CHF/PLN w TKWO, a sam kurs ustalany był w oparciu o uwarunkowania rynkowe. W tej mierze podkreślić trzeba, że punktem wyjścia dla rozważań Sądu Okręgowego było prawidłowe ustalenie, że umowa nie normowała, jaki kurs walut stanowi podstawę indeksacji udzielonego kredytu, odsyłając w tej mierze do zasad opisanych w Regulaminie. Tym samym sama umowa nie odwoływała się do żadnych wskaźników, a tym samym na podstawie samej treści umowy nie można wnioskować, że kryteria ustalenia kursów mają charakter rynkowy. Jednocześnie z prawidłowych ustaleń sądu pierwszej instancji wynika, że Regulamin, do którego odsyła umowa, nie został skutecznie doręczony pozwanemu, co nie pozwala uznać go za wiążący w stosunkach pomiędzy powodem a pozwanym. Niezależnie od tego wskazać trzeba, że Regulamin kredytowania Przedsiębiorców w (...) ograniczał się do wskazania, że Tabela Kursów to tabela kursów wymiany walut obcych obowiązująca w banku. W oparciu o taką treść postanowienia regulaminu nie można to odtworzyć zasad ustalania kursów walut stanowiących podstawę rozliczeń strony przedmiotowej umowy kredytu. Uzasadnia to wniosek, że to powodowi pozostawiono w umowie uprawnienie do ustalania kursów bez określenia jasnych i zrozumiałych dla kredytobiorców kryteriów realizacji tego uprawnienia. Nawet zakładając, że kursy walut stosowane przez powoda miały charakter rynkowy i podlegały kontroli odpowiednich instytucji nadzoru finansowego, nie zmienia to wniosku, że z obiektywnego punktu widzenia postanowienia dotyczące sposobu tych kursów nie były dla kredytobiorcy transparentne. Na marginesie zaznaczyć jednak trzeba, że strona powodowa nie zawnioskowała skutecznie żadnego dowodu pozwalającego ustalić, że kursy walut stosowane przez ten bank miały w istocie charakter rynkowy. Skarżący błędnie również zarzucił, że sąd pierwszej instancji bezpodstawne przyjął, że pozwany nie zapoznał się z treścią zawartego Regulaminu dla Małych Firm, mimo złożonego oświadczenia w § 9 umowy konta „Firma niniejszym oświadcza, że zapoznała się oraz akceptuje treść Regulaminu, Tabeli Oprocentowania dla Małych Firm i Prowizji dla Małych firm (...).". Strona powodowa nie wzięła pod uwagę, że strony zawarły dwie umowy – to jest umowę kredytu rozwojowego indeksowanego kursem franka szwajcarskiego i umowę konta. Umowa kredytu w § 1 ust. 1 odsyła do „Regulaminu kredytowania Przedsiębiorców w (...), przy czym jak sąd pierwszej instancji trafnie ustalił, ani z umowy, ani z żadnego innego dowodu nie wynika, że pozwanemu został doręczony powyższy regulamin. Oświadczenie zawarte w § 9 umowy konta dotyczy bowiem Regulaminu, o którym mowa w § 1 ust. 1 umowy konta, czyli „Regulamin Konta dla Małych Firm”. Tym samym na podstawie powyższego dokumentu można jedynie przyjąć, że pozwany zawierając umowę konta zapoznał się z „Regulaminem Konta dla Małych Firm”, natomiast nie można przyjąć, że został mu doręczony lub zapoznał się w inny sposób z „Regulaminem kredytowania Przedsiębiorców w (...), w którym miały zostać określone zasady ustalania salda kredytu w walucie obcej. Z powyższych przyczyn za chybiony uznać trzeba zarzut, że sąd pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że zapisy umowy nie spełniały przynajmniej dwóch kryteriów, a mianowicie nie wskazano w niej w sposób dostateczny zasad spłaty kredytu oraz nie określono warunków zmiany wysokości oprocentowania kredytu, podczas gdy kurs ustalany był w oparciu o uwarunkowania rynkowe, a warunki spłaty szczegółowo określał Regulamin, z którym strona pozwana zapoznała się zgodnie z treścią oświadczenia w § 9 umowy konta. Jak wskazano wyżej – sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że „Regulamin kredytowania Przedsiębiorców w (...) nie został doręczony pozwanemu przed zawarciem umowy kredytu, a wobec braku nawet twierdzeń powódki o możliwości zapoznania się z nim przez pozwanego w trybie art. 384 § 2 k.c. należy przyjąć, że powyższy Regulamin nie wiązał pozwanego. Sąd Okręgowy jednocześnie zasadnie uznał, że z samej umowy nie wynikają warunki zmiany wysokości oprocentowania kredytu oraz zasady przeliczenia kredytu wyrażonego w walucie polskiej na walutę obcą. Za całkowicie bezpodstawnie uznać należy zarzuty dotyczące tego, że sąd pierwszej instancji wadliwie ustalił, że że postanowienia umowy dotyczące indeksacji nie zostały indywidualnie uzgodnione z pozwanym i nie miał on rzeczywistego wpływu na te postanowienia. Podkreślić trzeba, że te okoliczności nie były przedmiotem badania Sądu Okręgowego, gdyż były irrelewantnie prawnie w kontekście umowy kredytu zawartej z przedsiębiorcą, do której zastosowania nie znajduje art.