Na koszty te składały się kwoty 4140 zł tytułem prowizji oraz 1487,50 zł tytułem kosztów prowadzenia rachunku za cały okres trwania umowy (pkt 18 umowy). Co do prowizji, to wynosiła ona 4140 zł i stanowiła około 22 % udzielonej pożyczki, tj. kwoty rzeczywiście otrzymanej przez pozwaną (18 860 zł). Trudno więc, zdaniem sądu, byłoby uznać tę opłatę za wygórowaną i rażąco naruszającą interesy konsumenta, czego wymaga dyspozycja art.
Według sądu, wysokość prowizji była adekwatna do kwoty pożyczki i okresu kredytowania. Sama możliwość pobierania prowizji za udzielenie pożyczki nie jest kwestionowana (wynika z art. 36 ust. 2 ustawy o spółdzielczych kasach oszczędnościowo-kredytowych w zw. z art. 69 ust. 1 in fine Prawa bankowego), pod warunkiem, że opłata ta odzwierciedla rzeczywiste koszty związane z udzieleniem czy obsługą umowy i nie służy obejściu innych przepisów, zwłaszcza dotyczących odsetek maksymalnych (art. 359 § 2 1 k.c.). Powódka w piśmie procesowym z 5 listopada 2021 roku (k. 69-77) wskazała, jaki charakter miała prowizja (wynagrodzenie za ryzyko związane z udzieleniem pożyczki), według jakich kryteriów (wysokość pożyczki i okres kredytowania) i za jakie czynności została naliczona (rozpatrzenie wniosku kredytowego, przygotowanie i zawarcie umowy). Trudno przy tym wymagać, żeby pożyczkodawca w sposób szczegółowy wykazał każdy koszt związany z zawarciem konkretnej umowy, biorąc pod uwagę, że ich ponoszenie związane było z funkcjonowaniem kasy jako instytucji oferującej i sprzedającej wiele tego typu produktów. Odnosząc się do zarzutu pozwanej, że powód naliczył oprocentowanie również od prowizji, należy podkreślić, że pozwanej została udostępniona, zgodnie z umową, cała kwota pożyczki w kwocie 23 000 zł, z czego następnie pokryto prowizję. W ocenie sądu nie naruszała również interesów pozwanej jako konsumenta opłata za prowadzenie rachunku w wysokości 1487,50 zł za cały okres trwania umowy, tj. 10 lat. Wynosiła ona więc 12,40 zł miesięcznie i można ją uznać za powszechnie obowiązującą na rynku. Nie można więc, zdaniem sądu, uznać pozaodsetkowych kosztów udzielenia pożyczki za wygórowane i rażąco naruszające interesy konsumenta, czego wymaga dyspozycja art.
Według sądu wysokość tychże kosztów była adekwatna do kwoty pożyczki i okresu kredytowania. Mieściły się przy tym w granicach przewidzianych w art. 36a ustawy z 12 maja 2011 roku o kredycie konsumenckim (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 246). W przypadku zastosowanej w umowie klauzuli zmiennego oprocentowania (pkt 7 umowy), trudno ją uznać za niezrozumiałą czy niezgodną z zasadami współżycia społecznego. Choć oprocentowanie ustalane było przez zarząd kasy, to odwoływało się do obiektywnego czynnika, jakim była stopa referencyjna NBP, określało kierunek zmian (podwyżka stopy - podwyżka oprocentowania, obniżka stopy - obniżka oprocentowania), jak i częstotliwość zmian (raz na kwartał). Ponadto w postanowieniu umownym wyraźnie wskazano, że maksymalna stopa procentowa nie może w stosunku rocznym przekroczyć dwukrotności wysokości odsetek ustawowych, co pozostawało w zgodzie z art. 359 § 2 1 k.c. Należy przy tym wskazać, że postanowienia umowne były sformułowane jednoznacznie i precyzyjnie. Wobec przytoczonej w akapitach poprzedzających argumentacji, sąd nie podzielił twierdzenia strony pozwanej co do nieważności umowy pożyczki z 5 marca 2018 roku w myśl art. 58 § 3 k.c. W ocenie sądu strona powodowa nie naruszyła również przepisów wymienionych w art. 45 ust. 1 ustawy o kredycie konsumenckim. W związku z powyższym pozwana nie była uprawniona do złożenia oświadczenia o zwrocie pożyczki bez odsetek i innych kosztów kredytu należnych pożyczkodawcy. Przepisy wymienione w art. 45 ust. 1 ustawy odnoszą się, najogólniej ujmując, do formy i elementów umowy (art. 29, 30 i 31 ustawy) czy wysokości kosztów ubocznych (art. 33a, 36a i 36b ustawy). Zawarta między stronami umowa odpowiadała wszelkim wymogom formalnym stawianym przez ustawę o kredycie konsumenckim. Co do kosztów ubocznych pożyczki sąd wypowiedział się we wcześniejszej części uzasadnienia. Natomiast pozostała część przepisów wymienionych w art. 45 ust. 1 ustawy nie miała zastosowania do umowy łączącej strony (art. 32 i 36c ustawy). Mając powyższe na uwadze, sąd w całości uwzględnił roszczenie powódki, o czym orzeczono w punkcie I. sentencji wyroku. O odsetkach umownych za opóźnienie orzeczono w myśl art. 481 § 1 i 2 1 k.c., zasądzając je od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym. O kosztach procesu w punkcie II. wyroku orzeczono na zasadzie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Powódka wygrała niniejszą sprawę w całości, w związku z czym należał się jej zwrot od pozwanej wszystkich poniesionych kosztów procesu, na które składały się opłata od pozwu w kwocie 1076 zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości 3600 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych /tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265/) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.