(k. 49 akt PR 1 Ds.785.2021). Postanowieniem z dnia 29 października 2021 roku Prokurator na zasadzie art. 34 § 3 kp.k. postanowił „wyłączyć materiał dowodowy p-ko R. K. w zakresie czynu z art. 200 § 3 k.k.”, a tak wyłączony materiał dowodowy wpisać pod nowy numer w repertorium DS. Tytułem uzasadnienia wskazano, że „w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy wymagający przeprowadzenia odrębnego postępowania” (k. 102 akt PR 1 Ds.785.2021). Tego samego dnia Prokurator na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. prawomocnie: 1. umorzył dochodzenie w sprawie PR 1 Ds.785.2021 „przeciwko R. K. podejrzanemu o to, że w dniach 10-12 maja 2021 roku w Ł. za pośrednictwem sieci telekomunikacyjnej, będąc przekonanym, iż nawiązał kontakt z małoletnią poniżej 15 lat składał propozycję obcowania płciowego oraz zmierzał do jej realizacji - to jest o przestępstwo z art.
– wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego w czynie zarzucanym podejrzanemu,
(PR 1 Ds. 785.2021) wyłączając materiały i inicjując niniejsze postępowanie o czyn kwalifikowany według treści z art. 13 § 2 k.k. w zw. z art. 200 § 3 k.k. Niniejsze postępowanie nie mogło być jednak skutecznie wszczęte i prowadzone. Przedmiotem umorzonego ostatecznie postępowania przygotowawczego był bowiem ten sam czyn, co objęty niniejszym postępowaniem. Wniesienie aktu oskarżenia w tym układzie procesowym nastąpiło z „pogwałceniem” zasady niepodzielności przedmiotu procesu i tożsamości czynu w ujęciu określonego zdarzenia faktycznego. W doktrynie procesu karnego wypracowano szereg kryteriów tożsamości czynu. Wymienia się wśród nich: - zwartość czasowo-przestrzenną, - przedmiot zamachu, - jedność zamiaru ( P. Hofmański, S. Zabłocki, Granice skargi oskarżycielskiej w świetle najnowszego orzecznictwa w: A. Gerecka-Żołyńska, P. Górecki, H. Paluszkiewicz, P. Wiliński (red.), Skargowy model procesu karnego. Księga ofiarowana Profesorowi Stanisławowi Stachowiakowi, Warszawa 2008, s. 136 i n.). Przedmiotem postępowania umorzonego i „zwieńczonego” aktem oskarżenia jest to samo zdarzenie faktyczne. Polegało ono a tym, że oskarżony nawiązał na platformie (...) kontakt z P. M., podszywającym się pod małoletnią. Celem R. K. było poznanie kobiety. Czynności sprawcze sprowadziły się do wymiany wiadomości na (...) i wysłaniu – na ponawianą przez P. M. prośbę – przez oskarżonego zdjęć genitaliów. Czasokres rzekomo odrębnych czynów, ich miejsce jest tożsame. Uwagę zwraca zwartość czynności wykonawczej (rozmowa na platformie (...)) i jedność zamiaru. Przedmiotem obu postępowań był więc ten sam czyn. Tymczasem Prokurator z treści rozmowy mężczyzn „wyselekcjonował” fragmenty dotyczące propozycji obcowania płciowego i zawierające treści pornograficzne w postaci zdjęć wzwiedzionego penisa oskarżonego. Nastąpiło to jednak w sposób „sztuczny”; ignorujący tożsamość zdarzenia faktycznego. Z uzasadnienia postanowienia umarzającego postępowanie wynika przy tym, że Prokurator przedmiotem rozważań czynił tę właśnie rozmowę przeprowadzoną za pośrednictwem (...) („do akt załączono zrzuty ekranu rozmowy przeprowadzonej za pośrednictwem internetu pomiędzy podejrzanym a P. M.. Z analizy przeprowadzonej konwersacji pomiędzy obu mężczyznami wynikało (…)” k. 104 PR 1 Ds. 785.2021). O wielości przestępstw nie decyduje liczba ocen prawnych, ale zdarzenie historyczne. Prokurator w umorzonym postępowaniu – miast wydzielać materiały z naruszeniem art. 34 § 3 k.p.k. – powinien zmienić postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Ujawnienie się przeszkody procesowej (konsumpcja skargi publicznej) obligowało Sąd odwoławczy do ingerencji w proces niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów (art. 439 § 1 k.p.k.). Postępowanie należało umorzyć.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.