Sygn. akt VIII U 1808/22 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 12.04.2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 68 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13.10 .199
§ 1
i 3 k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Przy czym ciężar udowodnienia powyższych okoliczności oraz faktu złożenia odwołania we właściwym terminie spoczywa na wnioskodawcy (art. 232 k.p.c.). Powyższe oznacza, że wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego z uchybieniem miesięcznego terminu powoduje, że ubezpieczony zostaje pozbawiony prawa do merytorycznego rozpoznania zarzutów co do istoty sprawy, podniesionych w odwołaniu. Dlatego też Sąd stosując art.
§ 3
kpc, musi ocenić całokształt okoliczności, które spowodowały przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, a przede wszystkim aspekt zawinienia składającego odwołanie (choć nie wskazano przesłanki winy jako wykluczającej odwołanie po terminie) oraz ewentualnych przyczyn od niego niezależnych. Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne oraz czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawione ocenie sądu. Sąd ma możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie, przy czym niezbędne jest jednoczesne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, zaś jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825). Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie, mają one charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy, w związku z czym nie dadzą się uogólnić. Niespełnienie choćby jednej z tych przesłanek przesądza o odrzuceniu odwołania. To zaś oznacza, że nawet w przypadku stwierdzenia, że przekroczenie ustawowego terminu nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się - w przypadku, gdy przekroczenie ustawowego terminu jest nadmierne - sąd obowiązany jest odrzucić odwołanie (por. postanowienie SN z 6.06. 2012 r., III UK 144/11, Legalis Nr 537289). Podkreślenia wymaga też fakt, że wobec treści art.
§ 3kpc postępowanie szczególne regulowane przepisami art.
477 8 kpc i następne, nie zna instytucji przywrócenia terminu w rozumieniu art. 168 i nast. (tak wyr. SA w Rzeszowie z 6.12.1994 r., III AUr 344/94, OSA 1995, Nr 1, poz. 9, post. SA w G. z 6.6.1994 r., III AUz 61/94, PP 1995, Nr 5, s. 46). Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że odwołanie od decyzji z dnia 12 kwietnia 2022 r. zostało złożone przez K. G.
(1)po upływie miesięcznego terminu. Nie sposób zgodzić się z odwołującą, że dochowała termin do wniesienia odwołania bowiem doręczenie decyzji M. K. w dniu 19 kwietnia 2020 r. nie może być uznane za skuteczne gdyż ten w ocenie odwołującej nie był należycie umocowany. W ocenie Sądu twierdzenie to nie znajduje pokrycia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym . Podkreślić należy, że niekwestionowanym jest że już w dniu 27 stycznia 2022 r. wnioskodawczyni udzieliła pełnomocnictwa M. K. do załatwiania w jej imieniu jako wspólnika spółki cywilnej spraw w ZUS oraz do załatwiania spraw za pośrednictwem Platformy Usług (...) ( (...)) na formularzu (...). Poza sporem pozostaje też, że pełnomocnictwo to nigdy nie zostało przez ubezpieczoną wycofane. Niesporne jest też, że wnioskodawczyni nie wystawiła pełnomocnictwa na wypadek prowadzenia kontroli w firmie (postepowania administracyjnego). W ramach wskazanego umocowania a także jako pełnomocnik płatnika składek – od 11 lipca 2029 r. na podstawie (...) z dnia 4 lipca 2019 M. K. odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania - 11 marca 2022r. Pełnomocnik płatnika składek pismem z 18 marca 2022r. (wpływ do Oddziału 21 marca 2022r.) złożył też wyjaśnienia w sprawie. Nadto odebrał zawiadomienie o zakończeniu postępowania - 28 marca 2022r i kwestionowaną obecnie decyzję nr (...) z 12 kwietnia 2022r. - w dniu 19 kwietnia 2022r. Sąd Okręgowy uważa, że doręczenie tylko decyzji było skuteczne skoro ww. dysponował zarówno pełnomocnictwem z ramienia samego płatnika jak i wnioskodawczyni będącej jej wspólnikiem. Ponadto skarżąca nie wykazała żadnych logicznych powodów dla których pełnomocnik miałby nie doręczyć jej decyzji jak i nie powiadomić o postępowaniu organu emerytalnego. Zgłoszenie dowodu z przesłuchania M. K. na okoliczność niedostarczenia decyzji może być zasadne tylko wtedy gdy z uzasadnienia odwołania widnieją udokumentowane istotne powody niemożności doręczenia decyzji (np. długotrwały pobyt w szpitalu). Doświadczenie życiowe jednoznacznie wskazuje, że wspólnicy informują się o takich działaniach (zwłaszcza po wystawieniu pełnomocnictwa) bo mają one wpływ na sytuację prawną spółki i wspólników. Przy czym postępowanie o podleganie ubezpieczeniu trwało jakiś czas i nie było czynnością jednorazową, zaskakującą wspólników. Aktualne twierdzenia skarżącej, że nie umocowała pełnomocnika do spraw dotyczących podleganiu ubezpieczeniu społecznemu (postępowaniu od wszczęcia postepowania do jego zakończenia) nie może być kwestionowane . Z ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych wynika, że postępowanie kontrolne przeprowadza się w zakresie prawidłowo zgłosili do ubezpieczeń społecznych , rzetelnego i prawidłowego obliczania, potrącania i opłacania składki i innych należności, ustalają uprawnienia do świadczeń z ubezpieczeń społecznych, prawidłowego wypłacania świadczenia i dokonywania rozliczeń, jak i czy w terminie i prawidłowo opracowywane są wnioski o emerytury i renty (art.83 ustawy). To oznacza, że od wszczęcia postepowania (pismo z dnia 8 marca 2022 r.) do jego zakończenia (pismo 25 marca 2022 r.) wnioskodawczyni powinna być powiadamiana. Natomiast wydaje się, że doręczenie decyzji z dnia 12 kwietnia 2022 r. może już nastąpić pełnomocnikowi skoro decyzja dotyczy też firmy (spółki cywilnej i wspólników). Dlatego na gruncie rozpoznawanej sprawy, co już podnoszono, nie sposób uznać, że skutecznego doręczenia zaskarżonej decyzji nie było – skoro decyzję odebrał w imieniu wnioskodawczyni uprawniony przez nią pełnomocnik. Tym samym wnioskodawczyni winna znać treść decyzji i właściwie na nią reagować. Ewentualne uchybienia w tym przedmiocie, jak również ewentualne ryzyko związane z nieprzekazaniem jej informacji o decyzji przez ustawionego przez nią samą pełnomocnika, obciążają zaś ubezpieczoną. Nie można też uznać, że sytuacja życiowa wnioskodawczyni, zaawansowana ciąża, a potem urlop macierzyński usprawiedliwiały brak wniesienia odwołania w terminie. Podnieść należy, iż wskazane okoliczności same w sobie nie oznaczają, że osoby nimi dotknięte doświadczają jakiekolwiek przeszkód w zakresie obrony ich żywotnych interesów przed sądem, dokonania w terminie istotnych czynność procesowych. Natomiast okoliczność, że wnioskodawczyni będąc w ciąży czy na urlopie macierzyńskim nie była w stanie czy to z uwagi na stan zdrowia czy uwarunkowania życiowe podejmować czynności w obronie swych interesów w sprawie w żaden sposób nie została wykazana czy nawet uprawdopodobniona. Reasumując w ocenie Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy brak okoliczności które usprawiedliwiałyby złożenie odwołania po terminie. Zaskarżoną decyzje uznać należy za skutecznie doręczoną wnioskodawczyni z dniem doręczenia jej pełnomocnikowi czyli z dniem 19 kwietnia 2022 r. Strona powodowa, nie wykazała że na gruncie rozpatrywanego przypadku miały miejsce nadzwyczajne nie obciążające wnioskodawczyni okoliczności wobec których doszło do złożenia odwołania z opóźnieniem. Tym samym nie było podstaw, aby przystąpić do merytorycznego badania zaskarżonej decyzji. Mając wszystko powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.
§ 3k.p.c.
odrzucił odwołanie od decyzji z dnia 12.04.2022 r. jako złożone po terminie. Sędzia Z: odpis uzasadnienia doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni i ZUS. Sędzia.