V U 375/13

Sygn. akt VU 375/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 marca 2014r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący SSO Beata Łapińska Protokolant asyst. sędz. Sławomir Fert po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2014 roku w Piotrkowie Tryb. na posiedzeniu niejawnym sprawy S. R. przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego Oddział w Ł. Placówce Terenowej w T. o potrącenia z renty rolniczej postanawia: umorzyć postępowanie w sprawie. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 28 stycznia 2013 roku Prezes KRUS podjął potrącenia z przyznanej S. R. renty rolniczej począwszy od dnia 1 stycznia 2013 roku. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie w dniu 26 lutego 2013 roku S. R. wnosząc o umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne rolników. Wnioskodawca zmarł w dniu 28 lutego 2013 roku. Fakt ten stanowił podstawę zawieszenia postępowania w sprawie na podstawie art. 174 § 1 pkt 1 k.p.c. W terminie roku od dnia śmierci wnioskodawcy osoby uprawnione nie złożyły wniosku o dalsze prowadzenie postępowania z ich udziałem. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Postępowanie podlega umorzeniu. Zgodnie z treścią art. 182 § l k.p.c. postępowanie w razie śmierci strony może być umorzone po upływie pięciu lat od daty postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny. Należy jednakże wskazać, iż w niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił z żądaniem umorzenia należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne. Stosownie do ogólnych zasad żądanie takie – jako prawo ściśle związane z jego osobą – nie podlega dziedziczeniu (art. 922 § 2 k.c.). Wyjątek od zasady niedziedziczenia uprawnień osobistych wprowadza regulacja zawarta w art. 136 ust. l ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 1440 ze zm.) znajdująca zastosowanie w przedmiotowej sprawie z mocy art. 52 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 roku o ubezpieczeniu społecznym rolników (tekst jedn. Dz. U. 2013r., poz..), w myśl której świadczenie należne za okres od złożenia wniosku przez ubezpieczonego do dnia jego śmierci wypłaca się jego małżonkowi, dzieciom, z którymi prowadził wspólne gospodarstwo domowe, a w razie ich braku – małżonkowi i dzieciom, z którymi osoba ta nie prowadziła wspólnego gospodarstwa domowego, a w razie ich braku – innym członkom rodziny uprawnionym do renty rodzinnej lub na których utrzymaniu pozostawała ta osoba. Członkowie najbliższej rodziny mają prawo do udziału w dalszym prowadzeniu postępowania pod warunkiem złożenia stosownego wniosku w tym zakresie. W ustępie 3 powołanego powyżej przepisu wprowadzono roczny termin dochodzenia roszczeń o wypłatę świadczeń przez członków rodziny zmarłego, który za życia złożył wniosek o przyznanie świadczeń, po upływie którego to terminu następuje ich wygaśnięcie ex lege. Przepis art. 136 ust. 3 był przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego, który stwierdził, iż nie narusza on określonych w art. 32 ust. l i art. 47 Konstytucji RP zasad równości wobec prawa i gwarancji prawnej ochrony życia prywatnego, rodzinnego, czci, dobrego imienia i decydowania o życiu osobistym (por. TK w wyroku z dnia 12 listopada 2001 roku, P 2/01, OTK 2001/8/249). W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że w terminie roku od śmierci wnioskodawcy osoby uprawnione nie wniosły o kontynuowanie postępowania w sprawie, co oznacza, że ich uprawnienia wygasły w sposób definitywny. W tej sytuacji prowadzenie dalszego postępowania stało się bezprzedmiotowe, wobec czego na podstawie art. 355 § 1 k.p.c., należało orzec jak w dyspozytywnej części postanowienia.