w zw. z art. 458 11 k.p.c. i art. 458 10 k.p.c. pominięto dowód z zeznań świadka A. D. na okoliczności ustalenia terminu zapłaty należności. Pozwany nie wskazał bowiem, aby nie był w stanie przedstawić na tę okoliczność dowodu z dokumentu – zgodnie z art. 458 11 k.p.c. Dodać wypada, ze niewątpliwie uzgodnienie zmiany terminu stanowi oświadczenie woli, a tym samym – po myśli powołanego przepisu – wymagało wykazani go dokumentem. Dowód z zeznań świadka, mający charakter posiłkowy (art. 458 10 k.p.c.) mogły zostać przeprowadzony jedynie gdy obiektywnie brak było innych środków dowodowych, nie zaś gdy strona w sposób nieusprawiedliwiony pomijając obowiązek dowody z art. 458 11 k.p.c. usiłuje istotne fakty wskazać dowodem osobowy Z kolei w oparciu o przepis art.
w zw. z art. 259 pkt 3 k.p.c. pominięto wniosek pozwanego o przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka P. S., gdyż pełniąc funkcję członka zarządu powoda, nie był zdolny do bycia świadkiem. Sąd nie znalazł podstaw dla uznania wniosku pozwanego za żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron. Pozwany jest profesjonalnym podmiotem obrotu gospodarczego i mógł skorzystać w niniejszej sprawie z pomocy zawodowego pełnomocnika. Nawet jednak jeśli tego nie uczynił, należy mieć na uwadze, że przepisy k.p.c. są ogólnodostępne zaś brzmienie art. 359 kp.c nie nastręcza problemów interpretacyjnych. Również wyraźnie sformułowany przez pozwanego wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron należało pominąć na podstawie art.
w zw. z art. 299 pkt 3 k.p.c. Powołano go na tę samą okoliczność co dowód z zeznań świadka. Jeśli zaś ustawodawca uznał wprowadził w zakresie tego dowodu ograniczenia, o którym mowa wyżej, to niepodobna przyjąć za dopuszczalne swoistego obejścia tego ograniczenia poprzez powołanie dowodu z przesłuchania stron, który expressis verbis takiego ograniczenia nie zawiera. Ostatecznie zaś dowód ten ma charakter posiłkowy co oznacza, że służy uzupełnieniu informacji o faktach, których nie udało się dostarczyć przy pomocy innych dowodów – nie zaś zastępowaniu tych dowodów. Na podstawie przeprowadzonych dowodów ustalono istotne okoliczności sprawy, obejmujące fakt zawarcia miedzy stronami 3 umów dostawy i ich wykonania przez powoda. Zgodnie z art. 605 k.c. przez umowę dostawy dostawca zobowiązuje się do wytworzenia rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku oraz do ich dostarczania częściami albo periodycznie, a odbiorca zobowiązuje się do odebrania tych rzeczy i do zapłacenia ceny. Przedmiotem świadczenia powoda była produkowana przez niego pianka DS., stanowiąca niewątpliwie rzecz oznaczoną jedynie co do gatunku. Jakkolwiek umowa dostawy winna być stwierdzona pismem, zaś dokumentu takiego nie przedstawiono. To jednak należy mieć na uwadze, że zawarcie przedmiotowych umów nie jest miedzy stornami sporne, a poznawany przyznał je w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Bezspornym pozostawało także, że powód spełnił obciążające go świadczenie, co pozwalało mu domagać się od pozwanego zapłaty ceny. Termin zapłaty został określony w wystawionych przez powoda fakturach VAT. Należy przy tym uznać, że wynikał on z uzgodnień stron, a jeśli nawet takich by nie poczyniono – stanowił o wezwaniu do spełnienia świadczenia w rozumieniu art. 455 k.c. W tych warunkach Sąd doszedł do przekonania, że roszczenie powoda zasługiwało na uwzględnienie co do zasady i wysokości. Od należnej powodowi ceny sprzedaży służą mu także – na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. odsetki ustawowe za opóźnienie, liczone od następnego dnia po wskazanym w fakturach VAT terminie płatności, z uwzględnieniem przepisu art. 115 k.c. W obronie przed roszczeniem powoda pozwany powołał się jedynie na rzekome uzgodnienie zmiany terminu zapłaty i uzależnienie je od uzyskania przez pozwanego ceny sprzedaży za towar kupiony od powoda. Twierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnym dowodem. Jednocześnie należy wskazać, że pozwany pierwotnie – na skutek doręczonego mu wezwania do zapłaty – deklarował zaspokojenie roszczeń powoda do końca sierpnia 2018r. (k. 13). Z dalszej korespondencji wynika także że brak zapłaty ze strony kontrahentów pozwanego był przyczyną niedochowania tej deklaracji – nie zaś warunkiem od którego strony uzależniłyby obowiązek spełnienia przez pozwanego świadczenia. Ostatecznie zaś wypada zauważyć, że nie jest spotykane w praktyce gospodarczej uzależnianie terminu zapłaty ceny od uprzedniego uzyskania przez zamawiającego zapłaty za towar nabyty od dostawcy. Czyniło to zarzut pozwanego tyle nieudowodnionym co niewiarygodnym. Z tych przyczyn orzeczono jak w pkt I wyroku. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Powództwo zostało uwzględnione w całości w związku z czym powodowi przysługiwał zwrot wszystkich poniesionych w sprawie kosztów procesu. Poniesione przez powoda koszty procesu wynosiły łącznie 5.207,- zł i obejmowały: opłatę sądową od pozwu w wysokości 1.590,- zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600,- zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych – Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.) i koszty opłaty skarbowej uiszczonej od złożonego dokumentu pełnomocnictwa w wysokości 17,- zł. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w pkt II wyroku. /SSR Łukasz Kozakiewicz/ 1 art. 148 1 § 1 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.