jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy, jednakże z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, które według przepisów kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu, a takimi przepisami jest obecnie art. 205 3 § 2 k.p.c. a wcześniej art. 207 k.p.c.. Pozwany był reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Strona pozwana w odpowiedzi na pozew, jako w najwcześniejszym piśmie, a złożonej na zarządzenie Sądu winna zgłosić wnioski dowodowe i wnieść odpowiedź w prawidłowym trybie. W przeciwnym razie winna liczyć się z wystąpieniem dla niej niekorzystnych skutków. Sąd na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. pominął dowód z przesłuchania powoda, albowiem wniosek ten służył jedynie przedłużeniu postępowania w tym sensie, że był zbędny dla rozstrzygnięcia żądania w postaci sformułowanej w pozwie, także z uwzględnieniem domagania się nadal kwoty 10100 zł mimo zapłacenia na rzecz powoda zadośćuczynienia w kwocie 5000 zł. Nadto, Sąd na podstawie art. 359 § 1 k.p.c. uchylić punkt 6 postanowienia z 17 lipca 2019 roku w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłych: ortopedy i chirurga plastyka, bowiem z uwagi na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który był wystarczający do wydania merytorycznego orzeczenia w sprawie, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych było zbędne. Sąd Rejonowy w tak ustalonym stanie faktycznym dochodzone roszczenie za zasadne. Podstawę odpowiedzialności strony pozwanej w niniejszej sprawie stanowi art. 415 k.c. oraz art. 445 § 1 (...) " (...) Sąd przyjął w całości za prawdziwe twierdzenia powoda, które poparte zostały złożonymi przez powoda dokumentami. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że przyczyną wypadku było wykorzystanie powoda przy załadunku samochodu ciężarowego oraz dwukrotne najechanie na nogę powoda wózkiem widłowym przez pracownika pozwanego. Zachowanie pracownika magazynu było obiektywnie nieprawidłowe, co w konsekwencji doprowadziło do wyrządzenia szkody. Między uszczerbkiem na zdrowiu powoda, a działaniem pracownika pozwanego zachodzi adekwatny związek przyczynowy, skutkujący wystąpieniem odpowiedzialności po stronie pozwanego. Na marginesie wskazać należy, iż mimo zawiadomienia (...) S.A. V. (...) w W. nie przystąpiła do strony pozwanej jako interwenient uboczny, jednak wypłaciła na rzecz powoda zadośćuczynienie w kwocie 5000 zł. W następstwie przedmiotowego wypadku powód doznał złamania kostki przyśrodkowej goleni lewej, stłuczenie stopy lewej oraz rozległej martwicy skóry i tkanek miękkich. Trwały uszczerbek na zdrowiu powoda wynosi 20%. Powód dwukrotnie był hospitalizowany, nosił unieruchomienie gipsowe stopowo- goleniowe, a następnie przeszedł zabieg repozycji i stabilizacji złamania kostki bocznej goleni lewej dwoma śrubami oraz usunięcia martwicy skóry i tkanek miękkich goleni lewej, przeszczep skórny na goleni. Powód przeszedł rehabilitację, stosował leki przeciwbólowe i przeciwzakrzepowe. Do 22 maja 2018 roku przebywał na zwolnieniu lekarskim. Po wszechstronnym rozważeniu całokształtu okoliczności i materiału dowodowego sprawy, Sąd Rejonowy doszedł do przekonania, iż zasadnym będzie zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda żądanej kwoty 10.100 zł tytułem zadośćuczynienia. Należy zauważyć, iż powód mimo wypłaty przez pozwanego w toku postępowania zadośćuczynienia w kwocie 5.000 zł nadal popierał powództwo w zakresie żądania z pozwu i nie musiał cofnąć pozwu w zakresie wypłaconej przez pozwanego kwoty. Sąd zasądził odsetki od dnia następnego po upływie terminu do spełnienia świadczenia zakreślonego przez powoda w wezwaniu do zapłaty z dnia 17 czerwca 2018 roku (art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c.). Pozwany w odpowiedzi odmówił wypłaty świadczenia. Jeżeli chodzi o koszty procesu, Sąd orzekł w oparciu o art. 98 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik postępowania. (...) Na koszty zasądzone na rzecz powoda złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika 3.600 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Na podstawie art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. Z art. 98 k.p.c. Sąd obciążył pozwanego kwotą 505 zł tytułem opłaty od pozwu, której nie miał obowiązku uiścić powód. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wywiódł pozwany, zaskarżając go w całości, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając: I. Mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania tj.. 1. art. 132 §1 KPC w zw. z art. 6 § 1 i 2 KPC w zw. z art. 130 1a § 2-3 k.p.c. w zw. art. 162§ 1 KPC poprzez błędne uznanie w postanowieniu z dnia 17 lipca 2019 roku, że złożona odpowiedź na pozew polegała zwrotowi i uniemożliwienie Pozwanemu wypowiedzenia się co do treści twierdzeń oraz dowodów Powoda, pozbawienie Pozwanego prawa do przedstawienia stanowiska w sprawie i naruszenie zasady szybkości postępowania przez zbyteczny i nadmierny formalizm, co dalej skutkowało pominięciem wszystkich twierdzeń i dowodów Pozwanego, 2. art. 132 § 1 KPC w zw. z art. 6 § 1 i 2 KPC w zw. z art. 130 1a § 2-3 KPC w zw. z art. 207 § 2 i 7 KPC w zw. z art. 162 §1 KPC poprzez błędne uznanie w postanowieniu z dnia 20 września 2019 roku, że złożona odpowiedź na pozew polegała zwrotowi i uniemożliwienie Pozwanemu wypowiedzenia się co do treści twierdzeń oraz dowodów Powoda, pozbawienie Pozwanego prawa do przedstawienia stanowiska w sprawie i naruszenie zasady szybkości postępowania przez zbyteczny i nadmierny formalizm, co dalej skutkowało pominięciem wszystkich twierdzeń i dowodów Pozwanego, mimo wskazania stanowiska Sądu Apelacyjnego w Poznaniu przedstawionego w wyroku z dnia 12 października 2017 roku (sygn. akt I ACa 397/17), który wskazał, że art. 132 § 1 KPC ma na celu przyspieszenie postępowania i powinien służyć jedynie temu celowi, a nie piętrzeniu przed profesjonalnymi pełnomocnikami oderwanych od tego celu wymagań formalnych, 3. art.
z art. 6 § 1 i 2 KPC w zw. z art. 162 § 1 KPC poprzez nierozpoznanie wniosku Pozwanego z dnia 14 października 2019 roku w przedmiocie wyznaczenia terminu na złożenie pisma procesowego w celu ustosunkowania się do twierdzeń i wniosków Powoda i tym samym uniemożliwienie Pozwanemu wypowiedzenia się co do treści twierdzeń oraz dowodów Powoda, pozbawienie Pozwanego prawa do przedstawienia stanowiska w sprawie i naruszenie zasady szybkości postępowania, 4. art. 6 § 1 i 2 KPC w zw. z art. 205 3 § 5 KPC w zw. z art.
z art. 162 § 1 KPC poprzez błędne uznanie w zarządzeniu z dnia 19 lutego 2020 roku, że złożone pismo polega zwrotowi i uniemożliwienie Pozwanemu wypowiedzenia się co do treści twierdzeń oraz dowodów Powoda, pozbawienie Pozwanego prawa do przedstawienia stanowiska w sprawie i naruszenie zasady szybkości postępowania przez zbyteczny i nadmierny formalizm oraz błędnie zastosowanie art. 205 3 § 5 KPC i mimo nierozpoznania wniosku Pozwanego o wyrażenie zgody na złożenie pisma procesowego uniemożliwienie Pozwanemu przytoczenia twierdzeń i dowodów na gruncie art.
art.
z art. 227 KPC w zw. z art. 162 § 1 KPC w zw. z art. 235 2§2 KPC poprzez pominięcie postanowieniem z dnia 9 marca 2020 roku wszystkich zgłoszonych przez Pozwanego dowodów i uniemożliwienie Pozwanemu wypowiedzenia się co do treści twierdzeń oraz dowodów Powoda, pozbawienie Pozwanego prawa do przedstawienia stanowiska w sprawie i naruszenie zasady szybkości postępowania przez zbyteczny i nadmierny formalizm, co dalej skutkowało pominięciem wszystkich twierdzeń i dowodów Pozwanego, a także poprzez niewskazanie w postanowieniu z dnia 9 marca 2020 roku podstawy prawnej rozstrzygnięcia,
z art. 227 KPC w zw. z art. 162 § 1 KPC w zw. z art. 235 2§ 2 KPC poprzez pominięcie postanowieniem z dnia 9 marca 2020 roku wszystkich zgłoszonych przez pełnomocnika Pozwanego ustnie na rozprawie dowodów i uniemożliwienie Pozwanemu wypowiedzenia się co do treści twierdzeń oraz dowodów Powoda, pozbawienie Pozwanego prawa do przedstawienia stanowiska w sprawie i naruszenie zasady szybkości postępowania przez zbyteczny i nadmierny formalizm, co dalej skutkowało pominięciem wszystkich twierdzeń i dowodów Pozwanego, a także poprzez niewskazanie w tymże postanowieniu z dnia 9 marca 2020 roku podstawy prawnej rozstrzygnięcia,
w zw. z art. 6 § 1 i 2 k.p.c. w zw. z art. 162 § 1 k.p.c., a to wobec nierozpoznania wniosku pozwanego z dnia 14 października 2019 roku o wyznaczenie przez Sąd terminu na złożenie pisma procesowego w trybie art. 207 § 3 k.p.c. w zw. z art. 217 § 1 k.p.c. w ich ówczesnym brzmieniu. Sąd I instancji błędnie nie ustosunkował się do tego wniosku, a następnie w konsekwencji błędnie zarządzeniem z dnia 19 lutego 2020 r. zwrócił pismo procesowe pozwanego z dnia 17 lutego 2020 r., zawierające stanowisko i powołujące twierdzenia i dowody, złożone bezspornie przed pierwszym terminem rozprawy. Ponownie należy zaznaczyć w tym miejscu, że twierdzenia i dowody przedstawione po czasie właściwym nie zasługują na pominięcie w przypadku uprawdopodobnienia, że strona zgłasza je później bez swojej winy lub że uwzględnienie spóźnionych twierdzeń i dowodów nie spowoduje zwłoki w rozpoznaniu sprawy albo że występują inne wyjątkowe okoliczności (art. 217 § 2 k.p.c.). Również nowe brzmienie art.
wskazuje, że jeżeli nie zarządzono przeprowadzenia posiedzenia przygotowawczego, strona może przytaczać twierdzenia i dowody na uzasadnienie swoich wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej aż do zamknięcia rozprawy, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, które według przepisów kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu. T. samym, w o cenie Sadu Okręgowego, pismo pozwanego z dnia 17 lutego 2020 r. nie podlegało zwrotowi. Sąd I instancji w zarządzeniu z dnia 19 lutego 2020 roku błędnie wskazał na art. 205 3 § 5 k.p.c., jako podstawę dla zwrotu pisma pozwanego. Zarządzenie wymiany pism przygotowawczych zależy od decyzji przewodniczącego. Decyzja przewodniczącego w przedmiocie zarządzenia wymiany pism procesowych jest czynnością faktyczną, a co za tym idzie zarządzenie o zwrocie pisma z § 5 przytoczonego przepisu ma charakter następczy w stosunku do decyzji o określonej treści. Tym samym, skoro pozwany złożył wniosek o wyznaczenie terminu do złożenia pisma, to zarządzenie o zwrocie pismo powinno nastąpić po rozpoznaniu wniosku pozwanego i wydaniu zarządzenia o wyrażeniu lub niewyrażeniu zgody na złożenie pisma. Ponadto w zaistniałej sytuacji zastosowanie art. 205 3 § 5 k.p.c. pozostaje błędne w świetle art.
Stwierdzić również ponownie należy, że zgłoszone przez pozwanego w tym piśmie wnioski dowodowe i twierdzenia były wynikiem konieczności ustosunkowania się do twierdzeń i dowodów powoda, a ich rozpoznanie nie spowodowałoby zwłoki w rozpoznaniu sprawy. Przedstawiona powyżej argumentacji stanowi uzasadnienie także w zakresie przyznania racji apelującemu pozwanemu, odnośnie do zarzutów naruszenia art.
w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 162 § 1 k.p.c. w zw. z art. 235 2§ 2 k.p.c.. co do pominięcia wszystkie wniosku dowodowych i twierdzeń pozwanego poprzez odmowę przyjęcia załącznika do protokołu pozwanego, pominięcia dalej zgłaszanych wnioski dowodowych i twierdzeń pozwanego, a także odmowy wydania zezwolenia pozwanemu na złożenie pisma procesowego celem ustosunkowania się do twierdzeń powoda oraz twierdzeń powoda przedstawionych na rozprawie oraz złożonych przez stronę powodową dokumentów. Dodatkowo należy podnieść, jeśli chodzi o złożony na rozprawie z dnia 9 marca 2020 r. przez pozwanego załącznik do protokołu, że żaden przepis prawa nie statuuje podstaw dla odmowy przyjęcia załącznika do protokołu. Odmowa Sądu I instancji w zakresie przyjęcia takiego załącznika nie znajduje podstaw prawnych. Załącznik do protokołu rozprawy, o którym mowa w art. 161 k.p.c. nie jest pismem procesowym, a więc nie podlega on rygorom dla takich pism przewidzianych. Zasadny w ocenie Sadu Okręgowego okazał się również zarzut naruszenia art. 278 § 1 k.p.c.. W istocie trafnie apelujący podniósł, że Sad I instancji zastąpił ustalenia wymagających wiadomości specjalnych w zakresie m.in. ortopedii i chirurgii plastycznej własnymi ustaleniami, co w konsekwencji doprowadziło do oceny przez sąd obrażeń powoda i ich charakteru, a także stopnia uszczerbku na zdrowiu powoda nie przez pryzmat wiadomości specjalnych, a przez pryzmat własnych przekonań Sądu, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia całkowicie błędnych ustaleń faktycznych. Jak słusznie argumentował apelujący odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie sądów stanowiska, opinia biegłego jest dowodem o specjalnym charakterze. Jak zauważa Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2020 roku (sygn. akt III CSK 194/19) „Dowód z opinii biegłego sądowego ma charakter szczególny, gdyż zasadniczo nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych, lecz ich ocenie przez pryzmat wiadomości specjalnych. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły. Strony powinny wykazywać fakty, z których wywodzą skutki prawne, a zadaniem biegłego jest naświetlenie wyjaśnianych okoliczności z punktu widzenia wiadomości specjalnych przy uwzględnieniu zebranego w toku procesu i udostępnionego materiału dowodowego.” Jednocześnie, wskazuje się, że ocena w zakresie dotyczącym naruszenia sprawności organizmu i wynikających stąd ograniczeń, czy weryfikacja orzeczeń lekarzy orzeczników, z zasady wymaga wiadomości specjalnych (np. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 22 listopada 2018 roku (sygn. akt III AUa 303/18). W tożsamym tonie wypowiedział się także Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2019 roku (sygn. akt II UK 108/18), gdzie wskazał, że „Sąd nie może dokonywać oceny , dowodów wymagających wiedzy specjalnej i na tej podstawie dokonywać ustaleń faktycznych samodzielnie bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, chociażby sam dysponował taką wiedzą specjalną.”. Mając na uwadze charakter rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu Okręgowego, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wnioskowanych specjalizacji pozostaje konieczne. Trudno znaleźć podstawę dla zastąpienia tak specjalistycznej wiedzy, jaką jest ortopedia i chirurgia własnymi ustaleniami Sądu I instancji, tym bardziej, że dochodzone w sprawie roszczenia zostały określone w pozwie jako częściowe. Ustalenie zakresu i charakteru obrażeń odniesionych przez powoda ma zatem podstawowe znaczenie dla oceny zasadności i wysokości tych roszczeń. W ocenie Sądu Okręgowego, wobec zasadności zarzutów apelacji pozwanego, co do naruszenia przepisów prawa procesowego, których uwzględnienie samo w sobie stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sadowi Rejonowemu, zbędnym jest odnoszenie się do zarzutów apelacji naruszenia przepisów prawa materialnego. Istotą rozpoznawanej sprawy było ustalenie istnienia i wymiaru szkody powoda oraz doznanej przez niego krzywdy, okoliczności zdarzenia powodującego szkodę, winy pozwanego, umyślności lub nieumyślności pracownika pozwanego, który szkodę spowodował, ewentualnego stopnia przyczynienia się powoda do powstania szkody, a także adekwatnego związku pomiędzy szkodą a zdarzeniem. W toku przeprowadzonego postępowania nie doszło do ustalenia żadnej z powyższych okoliczności, ani też do zbadania tychże okoliczności w stopniu uzasadniającym wydanie orzeczenia w zaskarżonej treści. Nie została rozpoznana przez Sąd Rejonowy istota sprawy, a także wydanie wyroku w sprawie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, gdyż chodzi tu o konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerokim zakresie, zmierzającego do rozpoznania istoty sprawy. Zważywszy na powyższe rozważania, Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygniecie o kosztach postępowania apelacyjnego na podstawie art. 108§2 k.p.c.. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy umożliwi pozwanemu zajęcie stanowiska w sprawie, odniesienie się do twierdzeń oraz dowodów zgłoszonych przez powoda oraz przeprowadzi postępowanie dowodowe, mając na uwadze zasadność wnioskowanych przez strony dowodów, przy uwzględnieniu konieczności skorzystania z dowodu z opinii biegłych sądowych w zakresie pozyskania wiadomości specjalnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.