Sygn. akt I ACa 111/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 kwietnia 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Maria Iwankiewicz Sędziowie: SA Eugeniusz Skotarczak (spr.) SO del. Tomasz Żelazowski Protokolant: sekr. sądowy Justyna Kotlicka po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w M. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt I C 308/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie trzecim w ten sposób, że zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na rzecz powódki Agencji Nieruchomości Rolnych w W. kwotę 26.076,42 złotych (dwadzieścia sześć tysięcy siedemdziesiąt sześć złotych i czterdzieści dwa grosze) tytułem kosztów postępowania, II. oddala apelację pozwanej w pozostałej części, III. zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w M. na rzecz powódki Agencji Nieruchomości Rolnych w W. kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Tomasz Żelazowski Maria Iwankiewicz Eugeniusz Skotarczak Sygn. akt I ACa 111/14 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 grudnia 2013 roku zasądził od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na rzecz powódki Agencji Nieruchomości Rolnych z siedzibą w W. kwotę 431.434,74 złotych wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 06 lutego 2013 r. Umarzył postępowanie co do żądania zapłaty kwoty 98.512,09 zł wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od tej kwoty za okres 1 października 2012 roku do dnia 25 lutego 2013 roku oraz orzekł o kosztach procesu. Sąd Okręgowy ustalił, że w dniu 26 stycznia 1996 r. poprzednik prawny powódki - Agencja Własności Rolnej Skarbu Państwa w W. zawarła z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością umowę dzierżawy nieruchomości rolnej (...), położoną na terenie gminy M.. Stosownie do treści § 2 ust. 1 tej umowy jej przedmiotem była nieruchomość rolna (...) położona w gminie M., woj. (...), oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr (...), część działki (...) z obrębu D., działki nr (...) i część działki (...) z obrębu R., działki nr (...) z obrębu R. określone w zestawieniu stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej umowy, o ogólnej powierzchni 710, 7875 ha oraz budynki, budowle i urządzenia trwale z nimi związane, których wykaz stanowi załącznik nr 2 do umowy. Przedmiotowa umowa została zawarta na czas określony do dnia 26 stycznia 2011 r. (§ 3 ust. 2 umowy dzierżawy). Zgodnie z §10 tej umowy po zakończeniu dzierżawy dzierżawca zobowiązał się zwrócić wydzierżawiającemu przedmiot dzierżawy w stanie niepogorszonym, wynikającym z zasad prawidłowej gospodarki, bez obowiązku zwrotu przez wydzierżawiającego równowartości nakładów poczynionych przez dzierżawcę, z zastrzeżeniem §8. Powyższa umowa dzierżawy zmieniona została dwoma aneksami: nr (...). Zarządzeniem Nr (...) z dnia 28 września 2009 r. Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych w sprawie zasad dzierżawy nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa wprowadził wytyczne w sprawie dzierżawy nieruchomości Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Wywoławczy czynsz dzierżawny według tego zarządzenia ustala się od gruntów, w zależności od rodzaju użytków i klasy gruntów oraz okręgu podatkowego. Stawki oczekiwanego czynszu dzierżawnego za 1 hektar gruntów ornych i użytków zielonych wyrażonego w dt pszenicy od 1 ha gruntu ornego. W przypadku użytków zielonych wywoławczy czynsz dzierżawny wyrażony w dt. pszenicy od 1 ha oparty na zasadach zbliżonych do gruntów ornych. Czynsz wywoławczy za budynki i budowle ustala się jako 1,8% wartości księgowej netto, nie mniej niż 0,6% wartości początkowej. Wartość księgowa netto budynków i budowli ustala się na ostatni dzień miesiąca poprzedzającego ogłoszenie wykazu. Czynsz wyrażony w pieniądzu należy przeliczyć na pszenicę wg średniej arytmetycznej ceny skupu pszenicy (publikowanej przez GUS) za ostatnie dwa półrocza poprzedzające rozpoczęcie przetargu. Powódka pismem z dnia 08 grudnia 2010 r. wyznaczyła pozwanej termin wydania przedmiotowej nieruchomości na dzień 27 stycznia 2011 r. Pozwana odebrała to pismo w dniu 14 grudnia 2010 r. W związku z brakiem dobrowolnego wydania przedmiotowej nieruchomości powódka pismem z dnia 17 lutego 2011 r. bezskutecznie wyznaczyła kolejny termin wydania nieruchomości na dzień 28 lutego 2011 r. Pozwana odebrała powyższe pismo w dniu 22 lutego 2011 r. Sąd Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I C 146/11 nakazał pozwanej wydanie w stanie wolnym od osób i rzeczy nieruchomości położone w gminie M.; w obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach: (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach: (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach (...); dla których nie ma założonych ksiąg wieczystych. Od powyższego wyroku pozwana złożyła apelację. W dniu 25 kwietnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II Ca 153/12 Sąd Okręgowy w Szczecinie wydał wyrok, w którym oddalił apelację pozwanej. Pismem z dnia 2 sierpnia 2012 r. powódka wezwała pozwaną do wydania przedmiotowej nieruchomości wskazanych w wyroku Sądu Rejonowego w Goleniowie z dnia 25 sierpnia 2011 r., wyznaczając termin wydania na dzień 24 sierpnia 2012 r. W dniu 24 sierpnia 2012 r. pozwana wydała nieruchomość rolną niezabudowaną, należącą do ANR OT w S. położoną w obrębach D. część działek nr (...); R. część działki nr (...), R. działki nr (...) o łącznej powierzchni 63.8820 ha. Pismem z dnia 28 sierpnia 2012 r. zatytułowanym „zawiadomienie o płatności” powódka obciążyła pozwaną wynagrodzeniem z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości w kwocie 536.938,92 zł za okres od dnia 01 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. wyznaczając termin jego zapłaty na dzień 30 września 2012 r. W związku z brakiem dobrowolnego uregulowania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości powódka pismem z dnia 19 października 2012 r. wezwała pozwaną do zapłaty dochodzonej należności. W dniu 24 października 2012 r. pozwana odebrała pismo powódki z dnia 19 października 2012 r. Postanowieniem z dnia 10 października 2012 r., w sprawie o sygn. akt I C 146/11 Sąd Rejonowy w Goleniowie nadał klauzulę wykonalności tytułowi egzekucyjnemu – wyrokowi wydanemu przez Sąd Rejonowy w Goleniowie w dniu 25 sierpnia 2011 r. w sprawie I C 146/11 w zakresie punktu I zaznaczając, iż podlega on wykonaniu jako prawomocny. Pozwana w dniu 16 października 2012 r. uiściła na rzecz powódki kwotę 70.000,00 zł z tytułu częściowej zapłaty w związku z wezwaniem do zapłaty z dnia 19 października 2012 r., a w dniu 05 lutego 2013 r. uiściła na rzecz powódki kwotę 50.000,00 zł z tytułu częściowej zapłaty w związku z wezwaniem do zapłaty z dnia 12 czerwca 2013 r. Pismem z dnia 09 października 2013 r. zatytułowanym „zawiadomienie o płatności” powódka obciążyła pozwaną wynagrodzeniem z tytułu bezumownego korzystania z przedmiotowej nieruchomości w kwocie 88.479,90 zł za I półrocze 2013 r., wyznaczając termin jego zapłaty na dzień 31 października 2013 r. W związku z brakiem dobrowolnego uregulowania wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości powódka pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. wezwała pozwaną do zapłaty dochodzonej należności w kwocie 858.197,62 zł. W 2011 r. z działek o numerach: (...) zgłoszono do płatności bezpośrednich powierzchnię 585,84 ha. W 2012 r. z działek o numerach: (...) zgłoszono do płatności bezpośrednich powierzchnię 585,70 ha. W 2013 r. z działek o numerach: (...)zgłoszono do płatności bezpośrednich powierzchnię 310,90 ha. Nieruchomość będąca pierwotnie przedmiotem umowy dzierżawy, a po jej wygaśnięciu przedmiotem bezumownego korzystania składała się z: 1. gruntów ornych, w tym: - klasy IIIb - 8,2504 ha, - klasy IVa - 262,7217 ha, - klasy IVb - 248,5973 ha, - klasy V - 12,6761 ha, 2. użytków zielonych, tym: - klasy III - 6,1533 ha, - klasy IV - 80,4532 ha, - klasy V - 35,7987 ha, 3. gruntów niepodlegających oczynszowaniu - o łącznej powierzchni 48,5986 ha, 4. budynków. Wywoławczy czynsz dzierżawny za przedmiotową nieruchomość wynosił 2542,9891 decytony pszenicy w skali roku. Stąd też zgodnie z dyspozycją art. 39b ust. 1 ustawy pięciokrotność wywoławczej wysokości czynszu dzierżawnego za przedmiotową nieruchomość stanowi równowartość 12624,9454 decytony pszenicy w skali roku. Wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. wynosi 536.938,92 zł i stanowi iloczyn ceny pszenicy obowiązującej za pierwsze półrocze 2012 r. i 5-krotnego wywoławczego czynszu dzierżawnego tj. 85,06 zł x 6.312,4726 dt. = 536.938,92 zł. Sąd Okręgowy uznał powództwo w całości za zasadne. Sąd stwierdził, że ustalony w przedmiotowej sprawie stan faktyczny był w znacznej mierze bezsporny. W szczególności poza sporem pozostawało, że pozwana (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. od dnia 26 stycznia 1996 r. zajmowała należące do powódki nieruchomości na podstawie zawartej umowy dzierżawy nieruchomości rolnej. Stosownie do treści § 2 ust. 1 tej umowy jej przedmiotem była nieruchomość rolna (...) położona w gminie M., woj. (...), oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr (...), część działki (...) z obrębu D., działki nr (...) i część działki (...) z obrębu R., działki nr (...) z obrębu R. określone w zestawieniu stanowiącym załącznik nr 1 do niniejszej umowy, o ogólnej powierzchni 710,7875 ha, a w tym: grunty orne: 526,6606 ha, pastwiska trwałe: 53,88 ha, łąki trwałe: 80,22 ha, lasy: 29,0800 ha, drogi: 8,2746 ha, rowy: 3.1400 ha, tereny zieleni: 2,0400 ha, tereny zabudowane: 4,6900 ha, tereny niezabudowane: 0,0123 ha, nieużytki: 2,7900 ha oraz budynki, budowle i urządzenia trwale z nimi związane, których wykaz stanowi załącznik nr 2 do umowy. Okoliczność ta jednoznacznie wynika z treści przedłożonej umowy dzierżawy przedłożonej przez powódkę, a zgodnie z §3 ust. 2 umowa ta została zawarta na czas określony do dnia 26 stycznia 2011 r. Nie jest również sporny fakt, iż pozwana nie zwróciła powódce należących do niej nieruchomości w dniu 26 stycznia 2011 r. i tym samym nie wykonała ciążącego na niej obowiązku zwrotu powódce jako wydzierżawiającemu przedmiotu dzierżawy w stanie niepogorszonym zgodnie z treścią z §10 tej umowy po zakończeniu dzierżawy. W związku z powyższym powódka podjęła próby odzyskania nieruchomości, stanowiących jej własność, a będących we władaniu pozwanej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Skutkiem tych działań był prawomocny wyrok Sądu Rejonowy w Goleniowie wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2011 r., w sprawie o sygn. akt I C 146/11, na podstawie którego Sąd nakazał pozwanej wydanie w stanie wolnym od osób i rzeczy nieruchomości położone w gminie M.; w obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach: (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach: (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach (...); dla których nie ma założonych ksiąg wieczystych. Sąd podkreślił, że sąd rozstrzygający niniejszą sprawę związany jest treścią powyższego wyroku na podstawie art. 365 §1 k.p.c., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Niekwestionowane w przedmiotowej sprawie było również, że mimo dalszego zajmowania powyższych działek pozwana nie przekazała powódce żadnych kwot z tytułu zajmowania tych nieruchomości z wyjątkiem zapłaty w dniu 16 października 2012 r. przez pozwaną kwoty 70.000,00 zł z tytułu częściowej zapłaty w związku z wezwaniem do zapłaty z dnia 19 października 2012 r. i zapłaty w dniu 05 lutego 2013 r. na rzecz powódki kwotę 50.000,00 zł z tytułu częściowej zapłaty w związku z wezwaniem do zapłaty z dnia 12 czerwca 2013 r. W związku z tym, zważywszy na wniosek powódki o cofnięciu powództwa i zrzeczenie się roszczenia w zakresie 98.512,09 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 01 października 2012 r. do dnia 05 lutego 2013 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia 01 lipca 2013 r. umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania zapłaty kwoty 98.512,09 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 01 października 2012 r. do dnia 05 lutego 2013 r. Biorąc pod uwagę powyższe powódka obciążyła pozwaną odszkodowaniem za używanie przedmiotu dzierżawy bez tytułu prawnego w wysokości 431.434,74 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 06 lutego 2013 r. Zdaniem Sądu powyższe ustalenia wskazują, że w stosunku do pozwanej zastosowanie winny znaleźć w pierwszej kolejności przepisy zawarte w przedmiotowej umowie dzierżawy. Zgodnie bowiem z treścią art. 230 k.c. przepisy dotyczące roszczeń właściciela przeciwko samoistnemu posiadaczowi o wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy, o zwrot pożytków lub o zapłatę ich wartości oraz o naprawienie szkody z powodu pogorszenia lub utraty rzeczy, jak również przepisy dotyczące roszczeń samoistnego posiadacza o zwrot nakładów na rzecz, stosuje się odpowiednio do stosunku między właścicielem rzeczy a posiadaczem zależnym, o ile z przepisów regulujących ten stosunek nie wynika nic innego. Tym samym przyjąć należy, iż jedynie więc brak odrębnej regulacji prawnej dotyczącej obowiązków posiadaczy lokali po utracie tytułu prawnego do ich zajmowania wskazują, że przepisy art. 224-225 k.c. i art. 230 k.c. mogą być podstawą roszczeń właścicieli przeciwko bezprawnym posiadaczom lokali o wynagrodzenie za korzystanie z nich. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że kwestie dotyczące odszkodowania uregulowane są w umowie dzierżawy. Zgodnie z art. 705 k.c. po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy. Zatem podkreślić trzeba, iż jednym z zasadniczych umownych obowiązków dzierżawcy jest zwrot przedmiotu dzierżawy po ustaniu okresu, na który uzyskał on prawo do korzystania z tego przedmiotu. Zaniechanie tego obowiązku winno być kwalifikowane jako nienależyte wykonanie umowy dzierżawy i może skutkować odpowiedzialnością odszkodowawczą stosownie do treści art. 471 k.c. Zgodnie zaś z art. 361 §2 k.c. w powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy Sąd wskazał, że szkoda może mieć postać utraconych korzyści np. w odniesieniu do wartości, jakich nie osiągnął wydzierżawiający z tytułu eksploatacji przedmiotu dzierżawy, w okresie gdy przedmiot ten pozostawał bez podstawy prawnej we władaniu dzierżawcy. Dotyczy to zwłaszcza nieruchomości rolnych, będących w zasobie Agencji Nieruchomości Rolnych, a które oddane są w dzierżawę. Zatem w świetle okoliczności sprawy uprawnione jest twierdzenie, że zaniechanie zwrotu nieruchomości rolnych w terminie powodowało szkodę w postaci utraconych korzyści równą wartości czynszu, jaki powódka mogła ze znacznym prawdopodobieństwem uzyskać, gdyby działki rolne zostały zwrócone w terminie i zgodnie ze swoim przeznaczeniem oddane w dzierżawę innej osobie. W tym miejscu odnosząc się do zarzutów pozwanej dotyczącej niewykazania przez powódkę rzeczywistej powierzchni gruntów pozostających w bezumownym użytkowaniu przez pozwaną oraz nie wykazania wysokości wynagrodzenia Sąd podkreślił, że zgodnie z zasadą kontradyktoryjności procesu, samo twierdzenie nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszające (art. 232 k.p.c. i art. 6 k.c.). Zgodnie także z art. 6 k.c. ciężar dowodu faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W ocenie Sądu powódka w sposób właściwy udowodniła zarówno wykaz gruntów, będących przedmiotem bezumownego korzystania przez pozwaną z nieruchomości powódki. Ponadto strona powodowa udowodniła sposób wyliczenia należności czynszowej, które zostało ustalone w oparciu o treść przepisu art. 39b ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 1991 nr 107 poz. 464). Oceniając żądanie powództwa oraz zarzuty stawiane przez stronę pozwaną Sąd zaznaczył, że pozwana kwestionując poprawność wyliczenia należności, a więc prawidłowości przyjętej podstawy – w szczególności określenie powierzchni nieruchomości oraz ustalenie wynagrodzenia nie przedstawiła żadnych dowodów podważających poprawność przyjętego przez powódkę wyliczenia. W efekcie brak jest zdaniem Sądu podstaw by odmówić racji stanowisku zaprezentowanemu przez powódkę. Zdaniem Sądu udowodnienie tych okoliczności związanych z zanegowaniem prawidłowości wyliczenia czynszu zgodnie z regułą dowodową z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. obciążało pozwaną, która nie udźwignęła ciężaru dowodu. Zgodnie z treścią art. 39b ustawy dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1991 r., nr 107, poz. 464) osoba władająca nieruchomością wchodzącą w skład zasobu bez tytułu prawnego jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Agencji wynagrodzenia za korzystanie z tej nieruchomości w wysokości stanowiącej 5-krotność wywoławczej wysokości czynszu, który byłby należny od tej nieruchomości, gdyby była ona przedmiotem umowy dzierżawy po przeprowadzeniu przetargu (ust. 1). Wysokość wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1, ustala się na dzień, w którym Agencja zażądała zwrotu nieruchomości (ust. 2). Do roszczenia o wynagrodzenie za korzystanie bez tytułu prawnego z nieruchomości Zasobu nie stosuje się przepisów art. 224-231 Kodeksu cywilnego, z wyłączeniem art. 229 (ust. 3). Przepis art. 39b dodany został przez art. 1 pkt 24 ustawy z dnia 16 września 2011 r. (Dz.U. z 2011 r. nr 233 poz. 1382) zmieniającej nin. ustawę z dniem 3 grudnia 2011 r., a biorąc pod uwagę pismo powódki z dnia 08 grudnia 2010 r., wzywające pozwaną do wydania przedmiotowej nieruchomości, to w ocenie Sądu powyższy przepis stanowi podstawę prawną wyliczenia wynagrodzenia za korzystanie bez podstawy prawnej. Kierując się zaś dyspozycją art. 39a ust. 2 tej ustawy czynsz dzierżawny ustala się w umowie jako sumę pieniężną albo jako równowartość pieniężną odpowiedniej ilości pszenicy. Czynsz ten jest płatny za półrocze roku kalendarzowego z dołu. Z kolei zgodnie z treścią rozdziału 4 zarządzenia Prezesa ANR w W. z dnia 28 września 2009 r. nr (...) wysokość stosowanych przez ANR czynszów wywoławczych zależna jest od rodzaju gruntu, jego klasy i okręgu podatkowego. W konsekwencji przyjąć należy, że wywoławczy czynsz dzierżawny za nieruchomość będąca przedmiotem bezumownego korzystania przez pozwaną wynosił 2542,9891 decytony pszenicy w skali roku, przy przyjęciu, iż nieruchomość ta składała się z: gruntów ornych w tym: klasy IIIb - 8,2504 ha, klasy IVa - 262,7217 ha, klasy IVb - 248,5973 ha, klasy V - 12,6761 ha, użytków zielonych w tym: klasy III - 6,1533 ha, klasy IV - 80,4532 ha, klasy V - 35,7987 ha, gruntów nie podlegających oczynszowaniu - o łącznej powierzchni 48,5986 ha i budynków. Stąd też zgodnie z dyspozycją art. 39b ust. 1 ustawy pięciokrotność wywoławczej wysokości czynszu dzierżawnego za przedmiotową nieruchomość stanowi równowartość 12624,9454 decytony pszenicy w skali roku. Natomiast wysokość wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z przedmiotowej nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. wynosił 536.938,92 zł i stanowił iloczyn ceny pszenicy obowiązującej za pierwsze półrocze 2012 r. i 5-krotnego wywoławczego czynszu dzierżawnego tj. 85,06 zł x 6.312,4726 dt. = 536.938,92 zł. Zważając jednak na żądanie powódki w zakresie zasądzenia od pozwanej kwoty 431.434,74 zł, to w ocenie Sądu strona powodowa w sposób należyty wykazała powyższą okoliczność. W warunkach rozpoznawanej sprawy wysokość tego odszkodowania określona została prawidłowo i powódka wskazała, że pozwana obowiązana była do zapłaty odszkodowania za okres od 01 stycznia 2012 r. do 30 czerwca 2012 r. odpowiadającego 5 – krotności wywoławczej wysokości czynszu wywoławczego wyrażonej w decytonach pszenicy i przeliczonej według ceny pszenicy publikowanej przez GUS. W ocenie Sądu taki sposób wyliczenia przez powódkę należnego jej od pozwanej odszkodowania zasługiwał na pełną aprobatę, jako że spełnia on wymagania określone w art. 39b ustawy dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw obowiązującym na dzień żądania zwrotu nieruchomości przez powódkę w dniu 08 grudnia 2010 r. Biorąc zaś pod uwagę uregulowania tej kwestii w ust. 3 art. 39b ustawy, to wskazać należy, że do roszczeń powódki o wynagrodzenie za korzystanie bez tytułu prawnego nie stosuje się przepisów art. 224-231 k.c. Powódka przedłożyła również dowody na to, że w okresie objętym sporem szczegółowo na piśmie informowała pozwaną o wysokości należnych opłat oraz istniejącym zadłużeniu. Sąd zauważył, że obowiązek płacenia odszkodowania powstaje dlatego, że osoba zajmująca nieruchomość czyni to, nie posiadając tytułu do jej zajmowania. Brak jest w tym wypadku możliwości wskazywania przez tę osobę na przyczyny, z powodu których działek tych nie może opuścić. Nie ma więc znaczenia, czy osoba ta ponosi winę w nie wywiązaniu się ze swojego obowiązku opuszczenia nieruchomości, czy nie. Nie ma również znaczenia, czy właściciel poniósł w związku z tym jakąkolwiek szkodę. Osoba zajmując nieruchomość bez tytułu prawnego nie może doprowadzić do zwolnienia jej z obowiązku uiszczania comiesięcznego odszkodowania, powołując się przy tym na jakiekolwiek okoliczności. Decydujące znaczenie w ocenie, czy właścicielowi przysługuje odszkodowanie ma jedynie fakt zajmowania nieruchomości bez tytułu prawnego. Reasumując, Sąd stwierdził, że powódka w sposób należyty wykazała, iż pozwana powinna co do zasady uiścić na jej rzecz odszkodowanie za zajmowanie bez tytułu prawnego nieruchomość położone w gminie M.; w obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach: (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach: (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach (...); obrębie nr (...), stanowiące działki gruntu o numerach (...) w okresie od dnia 01 stycznia 2012 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. Zdaniem Sądu zasadą powszechnie przyjętą w prawie cywilny, a uregulowaną w art. 481 § 1 k.c. jest możliwość żądania przez wierzyciela odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczone od daty wymagalności roszczenia. Biorąc pod uwagę dokonanie przez pozwaną przelewu bankowego w dniu 05 stycznia 2013 r., to uznać należy iż strona pozwana jest w opóźnieniu w płatności pozostałej kwoty z dniem następnym, to jest z dniem 06 stycznia 2013 r. i od tego dnia należało zasądzić odsetki ustawowe. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie Sąd dokonał w oparciu o dowody z dokumentów, gdyż ich autentyczności i pochodzenia od osób, które się pod nimi podpisały żadna ze stron nie kwestionowała i nie budziły tez wątpliwości Sądu. Sąd oddalił postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. wniosek pozwanej o przesłuchanie świadka J. S. oraz przesłuchanie w charakterze strony J. H., bowiem w ocenie Sądu uwzględnienie powyższego wniosku spowodowałoby zwłokę w rozpoznaniu tej sprawy, a okoliczności, które miały być stwierdzone przez te osoby zostały już ustalone. Sąd oddalił również wniosek pozwanej o wskazanie osób przez stronę powodową, które ustaliły rzeczywistą powierzchnię gruntów użytkowanych w okresie objętym pozwem przez powódkę, gdyż okoliczność ta została wykazana na podstawie umowy dzierżawy nieruchomości rolnej oraz prawomocnego wyroku Sąd Rejonowego w Goleniowie z dnia 25 sierpnia 2011 r., a wniosek pozwanej zmierzał jedynie do przewlekłości przedmiotowego postępowania. Ponadto Sąd również postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r. oddalił wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność ustalenia wywoławczej wysokości czynszu dzierżawnego w skali roku oraz wartości rynkowej czynszu dzierżawnego, bowiem okoliczności te zostały ustalone na podstawie dokumentów złożonych przez powódkę. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 i 4 k.p.c. Apelację od tego wyroku wniosła pozwana. Zaskarżyła go częściowo - w punkcie I i III (po modyfikacji stanowiska podczas rozprawy apelacyjnej w dniu 30 kwietnia 2014 r.). Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. błąd w ustaleniach, faktycznych, polegający na przyjęciu, że:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.