Sąd pominął dowód z przesłuchania pozwanej wobec jej nieusprawiedliwionego niestawiennictwa na rozprawie. Sąd ponadto na podstawie art.
pkt 2 k.p.c., pominął dowód z przesłuchania stron na okoliczność czynienia przez powódkę pozwanym przeszkód w korzystaniu ze służebności jako okoliczność nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie Sąd bowiem w ogóle nie zajmował się tymi kwestiami. Sąd pominął także wniosek powódki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego jako nieistotny dla rozstrzygnięcia na podstawie art.
Przedmiotem niniejszego postępowania nie było bowiem ustanowienie innej służebności drogowej, a tylko w takiej sytuacji przydatnym byłaby opinia biegłego na okoliczność ustalenie możliwości wyznaczenia alternatywnego dojazdu do nieruchomości pozwanych. Są d zwa żył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W myśl art. 285 § 1 k.c. nieruchomość można obciążyć na rzecz właściciela innej nieruchomości (nieruchomości władnącej) prawem, którego treść polega bądź na tym, że właściciel nieruchomości władnącej może korzystać w oznaczonym zakresie z nieruchomości obciążonej, bądź na tym, że właściciel nieruchomości obciążonej zostaje ograniczony w możności dokonywania w stosunku do niej określonych działań, bądź też na tym, że właścicielowi nieruchomości obciążonej nie wolno wykonywać określonych uprawnień, które mu względem nieruchomości władnącej przysługują na podstawie przepisów o treści i wykonywaniu własności (służebność gruntowa), przy czym zgodnie z § 2 cyt. przepisu służebność gruntowa może mieć jedynie na celu zwiększenie użyteczności nieruchomości władnącej lub jej oznaczonej części. Konkludując, istnienie służebności powinno być podyktowane jej znaczeniem gospodarczym dla nieruchomości władnącej, a w sytuacji odpadnięcia przyczyny ustanowienia obciążenia właściciel nieruchomości służebnej może zwolnić ją od takiego ciężaru poprzez wystąpienie z żądaniem zniesienia służebności. Zgodnie z art. 294 k.c. właściciel nieruchomości obciążonej może żądać zniesienia służebności gruntowej za wynagrodzenia, jeżeli wskutek zmiany stosunków służebność stała się dla niego szczególnie uciążliwa, a nie jest konieczna dla prawidłowego korzystania z nieruchomości władnącej. W niniejsze sprawie poza sporem było, że nieruchomość powódki jest obciążona służebnością na rzecz nieruchomości pozwanych. Bezspornym był także fakt, że od początku jej ustanowienia nie zmienił się jej zakres i sposób korzystania z niej. Istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy nastąpiła zmiana stosunków, która spowodowała, że służebność stała się dla powódki szczególnie uciążliwa, oraz czy służebność jest konieczna dla prawidłowego korzystania z nieruchomości władnącej. Aby powództwo o zniesienie służebności gruntowej za wynagrodzeniem był uwzględnione obie te przesłanki muszą być łącznie spełnione. Kluczowy w związku z tym jest moment ustanowienia służebności, bowiem orzekanie w oparciu o przepis art. 294 k.c. polega na porównaniu stosunków w dacie ustanawiania służebności oraz z chwili domagania się jej zniesienia. Przez "zmianę stosunków" w rozumieniu art. 294 k.c. należy rozumieć zarówno zmianę okoliczności związanych z wykonywaniem konkretnej służebności gruntowej, jak i ogólną zmianę stosunków społeczno-gospodarczych. W tym miejscu należy zauważyć, iż obciążenie nieruchomości służebnością gruntową zawsze związane jest z pewną uciążliwością dla właściciela nieruchomości obciążonej. Przesłanką zniesienia służebności na podstawie art. 294 k.c. jest przy tym uciążliwość służebności, tyle że szczególna. Oznacza to, że przy ocenie uciążliwości służebności należy zwracać uwagę na to, że nawet uciążliwość przekraczająca przeciętną miarę nie uzasadnia jej zniesienia. Treść art. 294 k.c. odnosi się bowiem do uciążliwości wyjątkowej, znacznie przekraczającą przeciętną miarę, jaka wynika ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości obciążonej. W świetle zebranego materiału dowodowego w pierwsze kolejności należy wskazać, że nie doszło do jakiejkolwiek zmiany stosunków w rozumieniu powyższego przepisu. Celem ustanowienia służebności było zapewnienie właścicielom nieruchomości władnącej dojazdu do swojej nieruchomości i takim też celu była i jest ona wykorzystywania, co wynika zarówno z zeznań pozwanego, jak i powódki. Okoliczność, że służebność jest wykorzystywana w węższym pasie jest w tej sytuacji zasadniczo bez znaczenia. A nawet powoduje, że korzystanie ze służebności jest dla powódki mniej uciążliwa. Natomiast fakt, że szlak używany przez pozwanych nie spełnia wymogów prawa budowlanego może stanowić niedogodność jedynie dla samych pozwanych. Trudno uznać też za uciążliwość bliskość szlaku służebności do okien domu powódki i zsypu. Zarówno dom, jak i zsyp powstały już po ustanowieniu służebności i przy ich budowie istniejące już obciążenie musiało być uwzględnione. Trudno także uznać za zmianę stosunków stwarzającą uciążliwość fakt, że pozwani dojeżdżają do swojej nieruchomości samochodem. Po pierwsze służebność zawsze dawała im takie prawo, a po drugie robili to odkąd stali się właścicielami swojej działki. Mało tego – jak sama powódka podnosiła (a pozwani to potwierdzają) w ostatnim czasie państwo S. sporadycznie odwiedzają swoją działkę. Tym samym uznać należy, iż uciążliwość związana z obciążeniem działki powódki służebnością uległa nawet zmniejszeniu. Należy tu jeszcze zauważyć, że szczególna uciążliwość powinna mieć charakter obiektywny. Do skutecznego dochodzenia roszczenia o zniesienie służebności nie wystarczy więc, że służebność stała się szczególnie uciążliwa dla właściciela nieruchomości obciążonej z jego subiektywnego punktu widzenia. W ocenie Sądu nie została spełniona także druga przesłanka. Służebność może zostać zniesiona, o ile nie jest konieczna do prawidłowego korzystania z nieruchomości władnącej. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 kwietnia 1999 r. w sprawie II CKN 259/98 podkreślił, że konieczność należy rozumieć jako brak innych możliwości osiągnięcia określonego celu niż przez ingerencję w cudze prawo własności. Przykładowo w przypadku służebności drogi trzeba zbadać, czy nieruchomość władnąca ma inny dostęp do drogi publicznej albo czy można taki dostęp osiągnąć ustanawiania nowej bez służebności. Poza sporem było, że nieruchomość pozwanych – poza szlakiem służebności po działce powódki - nie ma w tej chwili urządzonego innego dojazdu do drogi publicznej. Poza sporem było także to, że takiego dojazdu nie da się urządzić bez naruszenia cudzej własności tj. bez ustanowienie służebności po działkach osób trzecich. Wobec powyższego Sąd uznał, że nie wykazano żadnej z przesłanek zniesienia służebności za wynagrodzeniem i dlatego powództwo w całości oddalono. O kosztach procesu Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W rozpoznawanej sprawie na koszty te złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł ( § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych) oraz kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. K.. (...) (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.