umową pośrednikowi przysługuje wynagrodzenie w wysokości 1,5% netto ceny oferowanej nabycia nieruchomości + 23% VAT.
5 umowy pośrednikowi przysługuje wynagrodzenie w przypadku, gdy transakcji nabycia nieruchomości wskazanej przez pośrednika dokonała osoba bliska w stosunku do zamawiającego lub jego współmałżonka w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn. W odpowiedzi na pozew (k. 57) pozwana U. N. wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od strony powodowej kosztów procesu. Wskazała, że przed oględzinami nieruchomości przedstawiciel powódki oświadczył, że aby wejść do mieszkania, należy podpisać umowę na obejrzenie mieszkania. Przedstawiciel powódki wpisał dane podane przez pozwaną i dał jej do podpisu, po czym zabrał ją i nie wydał drugiego egzemplarza. Po obejrzeniu mieszkania przedstawiciel powódki rozmawiał z narzeczonym pozwanej i oświadczył mu, że ich biuro pobiera od sprzedaży mieszkania prowizję w wysokości 1,5%. Powódka otrzymała skan umowy dwa dni po jej podpisaniu. Pozwana nie zleciła powódce szukania dla niej jakiejkolwiek nieruchomości, powódka nie wykonała na rzecz pozwanej żadnych czynności wskazanych w umowie, a ewentualne czynności pośrednictwa nieruchomości były wykonywane na rzecz M. N.. W związku z tym powódce nie przysługuje prawo do wynagrodzenia. Postanowieniem z dnia 13 października 2021 roku Sąd na podstawie art. 194 § 3 k.p.c. wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego M. N. (k. 87). W odpowiedzi na pozew (k. 94) pozwany M. N. wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów procesu. Wskazał, że nie posiada w niniejszym sporze legitymacji procesowej biernej, gdyż nie łączy go z powódką umowa pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, z której można by wywieść roszczenie o zapłatę. Pozwany sam znalazł mieszkanie na stronie otodom.pl i za pośrednictwem tego portalu skontaktował się z oferentem, umawiając spotkanie. Po oględzinach nieruchomości samodzielnie podjął kroki zmierzające do weryfikacji lokalu, na własną rękę dokonując sprawdzenia stanu faktycznego i prawnego. W trakcie podpisywania umowy przedwstępnej przedstawiciele powódki towarzyszyli wyłącznie zbywcy lokalu. Dodatkowo pozwany otrzymał informację, że powódka ma pobrać prowizję za pośrednictwo bezpośrednio od sprzedającego. Nie można uznać, by roszczenie powódki, niezależnie z jakiego tytułu, mogło uchodzić za słuszne, skoro strony nie zawarły żadnej umowy ani nie doszło realnie do spełnienia na rzecz pozwanego jakiegokolwiek świadczenia. Wobec faktu, że umowa pośrednictwa nieruchomościami musi zostać zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności (art. 180 ust. 3 u.g.n.), nie jest możliwe formułowanie innych roszczeń, które miałyby konwalidować niestaranność pośrednika, a więc i roszczenia o bezpodstawne wzbogacenie. Zawieranie z potencjalnymi nabywcami umów pośrednictwa i zastępowanie obu stron transakcji czyniłoby te umowy nieważnymi, albowiem byłoby to sprzeczne z dyspozycją art. 353 1 k.c. Ponadto powódka nie może skutecznie wywodzić swojego uprawnienia do wynagrodzenia według metodologii wynikającej z treści § 3 ust. 1 załączonej do pozwu umowy. Powódka nie udowodniła wysokości swojego roszczenia – brakuje podstaw do uznania, że wskazana na fakturze VAT z dnia 4 stycznia 2021 roku kwota jest właściwa i że stanowi ekwiwalent czynności, które rzekomo powódka wykonała na rzecz pozwanego. Sąd ustalił w sprawie następujący stan faktyczny: M. F. prowadzi biuro (...). (okoliczność bezsporna) Oferta sprzedaży lokalu nr (...) w budynku przy ulicy (...) w K. została umieszona przez agencję (...) w dniu 5 lutego 2020 roku na portalu otodom.pl. W dniu 27 września 2020 roku w odpowiedzi na ofertę M. N. za pośrednictwem portalu wysłał wiadomość, wskazując, że jest zainteresowany obejrzeniem lokalu. W ofercie sprzedaży lokalu zamieszczonej na portalu otodom.pl wskazano, że opiekunem oferty jest M. F.. W nagłówku oferty umieszczono logotyp (...). (dowód: korespondencja na portalu otodom.pl – k. 43, oferta – k. 44-46, przesłuchanie powódki M. F. – karta 156 – 158) U. N. jest obecnie w związku małżeńskim z M. N.. W dniu oględzin nieruchomości byli narzeczeństwem. Sprawiali wrażenie, że mieszkanie chcą zakupić wspólnie, dla rodziny, którą zakładają. Przed przystąpieniem do oględzin lokalu w dniu 29 września 2020 roku D. G.
5 umowy pośrednikowi przysługuje wynagrodzenie określone w § 3 i 4 ust. 4 w przypadku, gdy transakcji nabycia lub najmu nieruchomości wskazanej przez pośrednika dokonała osoba bliska w stosunku do zamawiającego (lub jego współmałżonka) w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn, a w przypadku osoby prawnej, osoba związana z nim osobowo lub kapitałowo. Strony ustaliły w § 3 ust. 3 umowy, że pośrednik nabywa prawo do wynagrodzenia w dniu, w którym dojdzie do zawarcia umowy nabycia nieruchomości. Wynagrodzenie miało być płatne w terminie wskazanym w fakturze VAT, przy czym nie mógł on być krótszy niż 7 dni. (dowód: umowa pośrednictwa w obrocie nieruchomościami – k. 9) U. N. nie przeczytała umowy przed jej podpisaniem. (dowód: przesłuchanie pozwanej – k. 158, 02:23:00 nagrania z protokołu rozprawy z dnia 12 stycznia 2022 roku) D. G.
podziałem do korzystania z nieruchomości wspólnej, w ramach udziału we współwłasności nieruchomości wspólnej związanego z lokalem nabywcy przysługiwało wyłączne prawo do korzystania z przylegającej do lokalu logii oraz miejsca parkingowego nr 29. Lokal został nabyty przez M. N. za cenę 985.000 zł brutto. (dowód: akt notarialny Rep. A (...) – k. 14-25) Przy podpisaniu umowy przedwstępnej obecni byli: J. F., D. G.
zawartą umową. W szczególności należy podkreślić, że został osiągnięty cel umowy, jakim było skojarzenie właściciela nieruchomości z nabywcą – pozwany M. N. nabył przecież przedmiotową nieruchomość. Pośrednicy zorganizowali spotkanie pomiędzy sprzedawcą a pozwanymi jako potencjalnymi nabywcami, uczestniczyli w procesie negocjacji ceny, przekazywali wskazane przez pozwanych informacje i dane, umawiali spotkania oraz byli obecni przy zawieraniu umowy przedwstępnej, jak i samej umowy sprzedaży. Zakres obowiązków pośrednika, który można wywieść z samej ustawy, sprowadza się do wykonywania czynności zmierzających do zawarcia przez kontrahenta umowy zbycia i nabycia nieruchomości; obowiązki pośrednika polegają na wyszukaniu i przedstawieniu kontrahentowi odpowiednich ofert, tak, by mógł on zawrzeć stosowną umowę, czyli na stworzeniu warunków, „nastręczeniu sposobności do zawarcia umowy” (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 września 2009 roku, IV CSK 138/09, LEX nr 852576). Na gruncie niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że zarzuty pozwanych dotyczące braku należytej staranności przy wykonywaniu powierzonych pośrednikowi czynności nie zasługują na uwzględnienie. Jak wskazano już powyżej, biuro pośrednictwa podjęło szereg czynności, które finalnie doprowadziły do skojarzenia pozwanych ze sprzedającym i zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia, że M. N. osobiście odszukał ogłoszenie w Internecie. Nie ulega wątpliwości, że oferta sprzedaży spornej nieruchomości znajdowała się wyłącznie w zasobach powódki i pozwani nie mieliby innej możliwości skontaktowania się ze sprzedającym, jak właśnie tylko przez biuro powódki. Dotychczasowy właściciel mieszkania J. S., jak zresztą podnosili pozwani, współpracował z powódką na stałe, zatem do zawarcia transakcji nie doszłoby bez jej pośrednictwa. Należy pamiętać, że w trakcie całego procesu pośredniczenia przez powódkę w transakcji ani U. N., ani M. N. nie zgłaszali żadnych uwag co do pracy biura prowadzonego przez powódkę. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że niezadowolenie pozwanych ze sposobu realizacji umowy przez powódkę i stawiane na tym tle zarzuty dotyczące braku należytej staranności przy czynnościach pośrednictwa łączą się z koniecznością zapłaty wynagrodzenia i stanowią procesową strategię obrony przed roszczeniem zawartym w pozwie. Świadczy o tym zwłaszcza wspomniana już wyżej okoliczność, że pozwani nie podjęli żadnych starań, żeby zakwestionować obowiązywanie lub wypowiedzieć umowę. W aktach sprawy brak jest dowodów, że pozwani w trakcie trwania stosunku umownego zawartego z U. N. formułowali jakiekolwiek zastrzeżenia do sposobu wykonania umowy. Odnośnie do złożonego przez pozwaną, datowanego na 24 września 2021 roku, oświadczenia o odstąpieniu od umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa (k. 79), należało uznać, że nie wywołało ono zamierzonych skutków prawnych. Strona pozwana twierdziła, że U. N. nie została poinformowana przez D. G.
łacińską paremią ius civile vigilantibus scriptum est - prawo cywilne jest tworzone dla osób starannych). Co innego, gdyby pozwana zapoznała się z umową, ale nie zrozumiała jej treści – wówczas należałoby rozważyć czy przedsiębiorca spełnił należycie obowiązki informacyjne wobec konsumenta. Na gruncie rozpoznawanej sprawy jednak, pozwana wprost przyznała, że podpisała się pod umową, której nie przeczytała. Nawet gdyby przyjąć, że zastosowanie znajdzie art. 29 ust. 1 ustawy o prawach konsumenta i termin na złożenie oświadczenia o odstąpieniu od umowy uległby przedłużeniu o 12 miesięcy, to zauważyć należy, że pozwana i tak nie zostałaby zwolniona z obowiązku zapłaty prowizji na rzecz powódki. Zgodnie bowiem z art. 35 cytowanej ustawy jeżeli konsument wykonuje prawo odstąpienia od umowy, ma obowiązek zapłaty za świadczenia spełnione do chwili odstąpienia od umowy. Ponieważ pozwana złożyła oświadczenie o odstąpieniu od umowy już po jej wykonaniu, obowiązek zapłaty prowizji nie wygasł. Niezależnie od powyższego, Sąd stoi na stanowisku, że oświadczenie złożone przez pozwaną było bezskuteczne i stanowiło jedynie linię obrony, mającą na celu uchronienie pozwanej od zapłaty na rzecz powódki należności dochodzonej pozwem.
5 umowy pośrednikowi przysługuje wynagrodzenie określone w § 3 i 4 ust. 4 w przypadku, gdy transakcji nabycia lub najmu nieruchomości wskazanej przez pośrednika dokonała osoba bliska w stosunku do zamawiającego (lub jego współmałżonka) w rozumieniu przepisów o podatku od spadków i darowizn, a w przypadku osoby prawnej, osoba związana z nim osobowo lub kapitałowo. Strony ustaliły w § 3 ust. 3 umowy, że pośrednik nabywa prawo do wynagrodzenia w dniu, w którym dojdzie do zawarcia umowy nabycia nieruchomości. Wynagrodzenie miało być płatne w terminie wskazanym w fakturze VAT, przy czym nie mógł on być krótszy niż 7 dni. Powyższe postanowienia wprost wskazują, że fakt nabycia przez pozwanego M. N. (który nie był stroną umowy pośrednictwa) nieruchomości będącej przedmiotem, nie pozbawia powódki prawa do żądania wynagrodzenia. Pozwani zawarli związek małżeński w dniu 28 listopada 2020 roku, a więc w momencie nabycia nieruchomości byli już małżeństwem. Strony umowy pośrednictwa w obrocie nieruchomościami mogą swobodnie ułożyć swoje stosunki umowne, przy uwzględnieniu zasad wynikających z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jeżeli wskazane przepisy nie regulują określonych kwestii, to obowiązująca zasada swobody umów pozwala na dowolne ich uregulowanie w umowie, w zgodzie jedynie z jej celem i właściwościami oraz bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego. Niewątpliwie postanowieni § 4 ust. 5 umowy pośrednictwa miał chronić interes powódki w sytuacjach dokładnie takich, jak na gruncie niniejszej sprawy, tj. na wypadek, gdyby na nabycie nieruchomości zdecydowała się osoba bliska stronie umowy pośrednictwa. W takiej sytuacji, gdyby nie wskazany zapis umowy, mogłoby dojść do sytuacji, w której osoba zupełnie niezainteresowana nabyciem nieruchomości zawiera z pośrednikiem umowę tylko po to, żeby poznać dane kontaktowe sprzedającego i przekazać je osobie zainteresowanej nabyciem nieruchomości, zwalniając ją jednocześnie z obowiązku zapłaty prowizji. Nie ulega wątpliwości, że strony umowy mogły ułożyć łączący je stosunek prawny w taki sposób, żeby zastrzec prawo do prowizji również w sytuacjach, w których czynności pośrednictwa świadczone są finalnie na rzecz osoby, niebędącej stroną umowy. Taka regulacja nie jest sprzeczna z przepisami powszechnie obowiązującymi, nie sprzeciwia się właściwości zobowiązania i zdecydowanie nie jest sprzeczny z zasadami współżycia społecznego. Na marginesie jedynie zauważyć należy, że nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy fakt, że powódkę łączyła umowa pośrednictwa w obrocie nieruchomościami także z drugą stroną umowy sprzedaży nieruchomości, tj. z J. S.. Przepisy obowiązującego prawa nie zabraniają wykonywania czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami na rzecz obu stron transakcji. (...) jest obecnie praktyka,
którą prowizja należna pośrednikowi dzielona jest pomiędzy sprzedającego a kupującego. Zauważyć należy, że gdyby nie fakt, że J. S. pokrył część prowizji powódki, pozwana U. N. zobowiązana byłaby to zapłaty prowizji w wysokości 2,9%, a nie 1,5% oferowanej ceny nieruchomości. Dowody zgromadzone w niniejszej sprawie w żaden sposób nie wskazywały, że biuro powódki nienależycie reprezentowało interesy pozwanych, kierując się jedynie interesem sprzedającego. Ponownie podkreślić należy, że celem zawartej przez pozwaną umowy było skojarzenie stron umowy sprzedaży i pomoc w przebiegu transakcji. Zdaniem Sądu cel ten został zrealizowany przez powódkę, która dochowała należytej staranności. Wszystkie powyższe okoliczności doprowadziły Sąd do wniosku, że powódka nabyła prawo do prowizji na podstawie § 3 ust. 1 b), ust. 3 i § 4 ust. 5 łączącej powódkę i pozwaną umowę pośrednictwa w obrocie nieruchomościami z 29 września 2020 roku. Wysokość wynagrodzenia powódki obliczona została w oparciu o stawkę 1,5% netto oferowanej ceny wskazanej na Karcie Klienta. Zatem powódka mogła się domagać kwoty 14.850 zł + VAT (1,5% x 990 000 zł), co daje łącznie 18.265,50 zł. Sąd, w punkcie I wyroku, mając na względzie zakaz orzekania ponad żądanie (art. 321 § 1 k.p.c.), zasądził na rzecz powódki od pozwanej U. N. kwotę 18.173,25 zł. O odsetkach ustawowych za opóźnienie Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 481 § 1 k.c. Termin płatności prowizji został ustalony przez powódkę w fakturze na 11 stycznia 2021 roku (w oparciu o § 3 ust. 3 umowy). Zatem może się ona domagać odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia następnego po upływie terminu spełnienia świadczenia, tj. od 12 stycznia 2021 roku. W tym zakresie (co do roszczenia odsetkowego za jeden dzień) powództwo zostało oddalone w punkcie III wyroku. W zakresie odpowiedzialności pozwanego M. N.: Na gruncie niniejszej sprawy poza sporem jest, że powódkę i pozwanego M. N. nie łączył żaden stosunek umowny. Niewątpliwie, chociaż aktywność biura nieruchomości prowadzonego przez powódkę stanowiła pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, gdyż powódka dokonywała czynności zmierzających do zawarcia umowy nabycia prawa własności nieruchomości, to pomiędzy powódką a pozwanym nie została zawarta umowa w formie pisemnej. Przepis art. 180 ust. 3 u.g.n. stanowi, że umowa wymaga formy pisemnej lub elektronicznej pod rygorem nieważności. Podstawą prawną żądania powódki w stosunku do pozwanego jest jednak art. 405 k.c., regulujący instytucję bezpodstawnego wzbogacenia. Przepis ten wprowadza ogólną zasadę, że nikt nie powinien się bogacić bezpodstawnie kosztem drugiego. Niezdolność czy niemożność dochowania zasad przewidzianych w ustawie, czy też niedoskonałość ustanowionych zasad nie może prowadzić do akceptacji przesunięć majątkowych, czy też uzyskania korzyści pozbawionych uzasadnienia ekonomicznego, czy też moralnego (por. wyrok Sądu Najwyższego, z 21 marca 2007 roku, I CSK 458/06, LEX nr 253397). Przesłankami bezpodstawnego wzbogacenia są: uzyskanie przez daną osobę korzyści majątkowej kosztem innej osoby oraz brak podstawy prawnej do nabycia takiej korzyści. Pomiędzy wzbogaceniem jednego podmiotu a zubożeniem drugiego musi zachodzić przyczynowy. Przez korzyść majątkową należy rozumieć przede wszystkim zwiększenie się aktywów, zmniejszenie się pasywów oraz zaoszczędzenie wydatków, zwłaszcza przez posiadanie cudzej rzeczy lub przez korzystanie z usług innej osoby (G. Karaszewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. J. Ciszewski, P. Nazaruk, LEX/el. 2021, art. 405). Z kolei zubożenie to utrata korzyści majątkowej, która może również przybrać postać nieuzyskania korzyści, które zubożony mógłby osiągnąć, umożliwiając odpłatnie innej osobie korzystanie ze swojej usługi. Co istotne obowiązek zwrotu bezpodstawnie uzyskanej korzyści może powstać również wtedy, gdy zubożenie było wywołane działaniem samego zubożonego, pod warunkiem, że nie chodziło o w pełni świadomy i swobodny akt rezygnacji z korzyści (R. Trzaskowski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, red. J. Gudowski, Warszawa 2018, art. 405). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że względem pozwanego doszło do powstania roszczenia z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia. Wzbogacenie pozwanego polegało bowiem na skorzystaniu z usługi pośrednika i zaoszczędzeniu wydatku na jego wynagrodzenie, zaś zubożenie powódki – na nieuzyskaniu należnej od pozwanego prowizji za wykonaną usługę. Skoro brak było ważnej umowy z pozwanym o pośrednictwo w obrocie nieruchomościami i nie ma możliwości konwersji nieważnej umowy w innego rodzaju porozumienie o treści zbliżonej do umowy o świadczenie usług, to przyjąć należało, że pozwany uzyskał korzyść majątkową bez podstawy prawnej. Brak jest przy tym innego środka prawnego, przy którego wykorzystaniu możliwe byłoby przywrócenie równowagi majątkowej, naruszonej bez prawnego uzasadnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2009 roku, II CSK 242/09, LEX nr 551103). Pomimo braku pisemnej umowy o pośrednictwo powódka traktowała pozwanego jak swojego klienta i wykonywała czynności pośrednictwa na jego rzecz, gdyż zachowanie pozwanego wskazywało na gotowość do zawarcia umowy sprzedaży. M. N. nie uczynił przy tym nic, aby wyprowadzić powódkę z błędu, w szczególności nie dał jej do zrozumienia, że nie czuje się związany umową i nie zamierza płacić prowizji – przeciwnie, w korespondencji z pracownikami powódki informował, że chciałby jeszcze raz porozmawiać o prowizji, która została ustalona na 1,5% netto wartości sprzedawanej nieruchomości, co świadczy o tym, że doskonale zdawał sobie sprawę z konieczności zapłaty za usługi pośrednictwa. W ocenie Sądu odmowa udzielenia powódce ochrony prawnej prowadziłaby do wniosków nieakceptowalnych ze względów społecznych, gdyż stanowiłaby przyzwolenie dla pozwanego na uchylenie się od obowiązku zapłaty na rzecz powódki za wykonaną usługę pomimo rażąco nielojalnego zachowania z jego strony. W ocenie Sądu pozwany działał z pełną premedytacją, o czym świadczy chociażby jego zachowanie w kancelarii notarialnej po zawarciu stanowczej umowy sprzedaży. Pozwany z zadowoleniem oświadczył wówczas, że nie zapłaci prowizji, a obecni przy zawarciu umowy przedstawiciele biura nieruchomości „nic na niego nie mają”. Gdyby strony zawarły umowę o pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, to powódka mogłaby liczyć na wynagrodzenie odpowiadające 1,5% netto ceny oferowanej nieruchomości. Mając na względzie całokształt okoliczności sprawy (w szczególności to, że powódka liczyła na wynagrodzenie w przewidzianej w umowie z U. N. wysokości, a pozwany, postępując w złej wierze, wykorzystał fakt, że umowę pośrednictwa w obrocie nieruchomościami zawarła osoba, która nie zamierzała być stroną umowy sprzedaży nieruchomości), Sąd na podstawie art. 322 k.p.c. przyjął, że to właśnie w takiej wysokości należało przyjąć zubożenie powódki. Sąd w punkcie II wyroku zasądził od pozwanego M. N. kwotę 18.173,25 zł, kierując się analogicznym wyliczeniem jak w odniesieniu do U. N.. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek tzw. solidarności niewłaściwej, w konsekwencji czego Sąd przyjął w wyroku, że spełnienie świadczenia przez jednego z pozwanych w odpowiedniej części zwalnia z obowiązku świadczenia drugiego z pozwanych. Solidarna odpowiedzialność pozwanych nie wynika bowiem ani z ustawy, ani z czynności prawnej, a jednocześnie zachodzi sytuacja równoległej odpowiedzialności pozwanych za spełnienie jednego świadczenia wynikającego z różnych podstaw prawnych. Zobowiązanie z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia ma charakter bezterminowy. Oznacza to, że termin spełnienia takiego świadczenia musi być wyznaczony
art. 455 k.c., a więc niezwłocznie po wezwaniu skierowanym przez zubożonego. Ponieważ powódka nie wzywała wcześniej pozwanego do zapłaty prowizji na swoją rzecz, Sąd przyjął, że dopiero doręczenie pozwanemu odpisu pozwu spełniało wymogi wezwania do zapłaty. Od chwili doręczenia pozwanemu odpisu pozwu (27 października 2021 roku) upłynąć musiał odpowiedni termin na dobrowolne spełnienie przez pozwanego żądanego świadczenia. Sąd przyjął, że termin dwóch tygodni jest odpowiedni na przeanalizowanie przez pozwanego zasadności roszczenia i podjęcie decyzji co do dobrowolnego spełnienia świadczenia. Mając na uwadze, że pozwany w terminie dwutygodniowym nie spełnił świadczenia, Sąd zasądził od niego odsetki ustawowe za opóźnienie, począwszy od 10 listopada 2021 roku. Co do kosztów procesu: Pozwani, w myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu, są zobowiązani do zwrotu na rzecz powódki kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 98 k.p.c.). Pozwani za należne koszty procesu odpowiadają solidarnie na podstawie odpowiednio zastosowanego art. 105 § 2 k.p.c.). Na koszty procesu złożyła się opłata od pozwu (1000 zł), opłata od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika (3600 zł), ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.