w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
na podstawie art. 63 § 1 kk zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres tymczasowego aresztowania;
Co prawda opis czynu przypisanego sprawcy zawiera znamiona określone w art.
z art. 115 § 21 kk, ale nie odnajduje to odzwierciedlenia w podstawie prawnej skazania ( przepis art.
Zdaniem Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim w przypadku przypisania sprawcy występku o charakterze chuligańskim Sąd powinien oddać to zarówno w podstawie prawnej skazania, jak i w podstawie prawnej wymiaru kary ( identycznie, jak dzieje się to w przypadku recydywy wielokrotnej opisanej w art. 64 § 2 kk). Dyspozycja art.
kk zawiera bowiem znamię w postaci „chuligańskiego charakteru” występku, które to znamię rozwinięte i wytłumaczone jest w słowniczku ustawowym ( art. 115 § 21 kk). O ile powoływanie się na tzw. „słowniczek ustawowy”, czyli na poszczególne paragrafy art. 115 kk nie jest potrzebne ( bo właśnie na tym polega zabieg ustawodawcy, że wprowadza legalną definicję pojęć używanych w innych przepisach ), to już powołanie w kwalifikacji prawnej występku chuligańskiego dyspozycji art.
Tylko bowiem powołanie tego przepisu obok innego, sankcjonującego inkryminowane zachowanie sprawcy ( w tym przypadku obok art. 158 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk) odda pełną zawartość kryminalną czynu i będzie odzwierciedlało jego opis. Podobny pogląd prezentowany jest również w najnowszym orzecznictwie Sądu Najwyższego ( por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego - Izba Wojskowa z 2008-04-03, WK 4/08, opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych rok 2008, Nr 1, poz. 806). Przypomnijmy, że wyrok został zaskarżony jedynie na korzyść oskarżonego, co uniemożliwiło Sądowi Okręgowemu jakąkolwiek ingerencję w ten wyrok na niekorzyść, w tym dokonanie korekty kwalifikacji prawnej przypisanego czynu poprzez uzupełnienie jej o art.
434 § 1 kpk). Nie pozwala na to również dyspozycja art. 455 kpk, albowiem byłoby to poprawienie błędnej kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżonego, co jest możliwe jedynie w razie zaskarżenia wyroku na niekorzyść. Nie byłoby to również możliwe ( nawet w trybie art. 440 kpk ) po uchyleniu zaskarżonego wyroku z uwagi na pośrednie działanie w/w zasady reformationis in peius ( art. 443 kpk). Skorzystanie przez Sąd odwoławczy z możliwości jakie stwarza art. 440 kpk i wobec rażącej niesprawiedliwości zaskarżonego orzeczenia jego uchylenie niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów również jest możliwe tylko w razie zaistnienia w sprawie środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego ( por postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z 2010-09-01, IV KK 69/10, opubl. Legalis). Błędna – bo niepełna – podstawa prawna skazania ( której, jak wyżej wykazano, nie da się już poprawić) doprowadziła do naruszenia prawa karnego materialnego mającego wpływ na treść orzeczenia. Zatem zastosowany przez Sąd Rejonowy opis czynu przypisanego sprawcy również jest nieprawidłowy – zawiera bowiem znamiona występku o charakterze chuligańskim, tymczasem kwalifikacja prawna czynu przypisanego nie odwołuje się do znamion z art.
Doszło zatem zarówno do naruszenia prawa karnego materialnego ( niepełna podstawa prawna skazania), jak i prawa karnego procesowego ( naruszenie dyspozycji art. 413 § 2 pkt 1 kpk). Uchybienia te miały ewidentny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Dlatego Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok poprzez dostosowanie opisu czynu do zastosowanej ułomnej kwalifikacji prawnej ( gdyż tej zmienić już nie mógł). Dlatego wyeliminował z tego opisu znamiona występku chuligańskiego. Konsekwencją tego było również wyeliminowanie dyspozycji art.
Sąd Okręgowy wyeliminował również z opisu czynu przypisanego sprawcy obrażenia w postaci stłuczenia okolicy oka prawego z zasinieniem okularowym powiek oraz krwiakiem podspojówkowym i stłuczenia barku lewego. Przecież Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżony kopał pokrzywdzoną jedynie w plecy. Natomiast ciosy w okolice głowy ( uderzenie pięścią w głowę i kopnięcie w skroń) zadawał inny, nieustalony sprawca. Oskarżony nie mógł spowodować obrażeń okolicy oka, skoro kopał pokrzywdzoną w plecy w czasie, gdy ta już leżała na boku ( a na ten bok przewróciła się na skutek ciosu zadanego przez innego sprawcę – zasada tłumaczenia wątpliwości na korzyść oskarżonego nakazuje przyjąć, że wtedy powstały obrażenia barku). Zresztą Sąd Rejonowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przypisał oskarżonemu innych obrażeń poza obrażeniami w postaci potłuczenia pleców ( s 10 uzasadnienia). Dlatego opis czynu przypisanego oskarżonemu był błędny ( naruszał dyspozycję art. 413 § 2 pkt 1 kpk) również dlatego, że zawierał opis obrażeń, których wywołanie nie zostało ( nie mogło zostać) oskarżonemu przypisane. Powyższe zmiany spowodowały obniżenie społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, albowiem należy przyjąć, że czyn oskarżonego nie miał charakteru chuligańskiego oraz, że spowodował on obrażenia w postaci jedynie ogólnych potłuczeń pleców pokrzywdzonej. Dlatego Sąd Okręgowy obniżył karę wymierzoną oskarżonemu do 8 miesięcy pozbawienia wolności. Kara w tej wysokości będzie adekwatna do stopnia winy oskarżonego i do stopnia społecznej szkodliwości czynu ostatecznie przypisanego mu po zmianach wprowadzonych w instancji odwoławczej. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok jako sprawiedliwy, odpowiadający prawu karnemu materialnemu i nie uchybiający prawu karnemu procesowemu należało utrzymać w mocy. Również co do orzeczonego obowiązku naprawienia szkody – z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzeczono go w związku z krzywdą pokrzywdzonej, a dokonane zmiany w opisie czynu nie wpływają w istotny sposób na jej zmniejszenie i nie powodują konieczności obniżenia wysokości orzeczonego zadośćuczynienia. Apelacja obrońcy w pozostałej części okazała się bezzasadna. W szczególności Sąd Rejonowy prawidłowo wywiódł, że oskarżony wziął udział w pobiciu pokrzywdzonej. Widział, że jest bita, kopana w głowę - i w tym momencie „ ochoczo przyłączył się i kopał pokrzywdzoną w plecy” ( s. 7 uzasadnienia). Zdawał sobie zatem sprawę, że bierze udział w niebezpiecznym zdarzeniu ( pobiciu), w którym naraża się człowieka na wystąpienie skutków co najmniej z art. 157 § 1 kk. Dlatego ustalenia faktyczne i ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Rejonowy jest jak najbardziej prawidłowa ( i Sąd Okręgowy nie będzie jej powielał, dość powiedzieć, że ją aprobuje). Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej subsumcji karno - prawnej zachowania oskarżonego ( poza omówioną na wstępie kwestią pominięcia dyspozycji art.
Zatem argumenty apelanta domagającego się zakwalifikowania zachowania oskarżonego jedynie z art. 157 § 2 kk są chybione. Całkowicie chybione są argumenty apelanta związane z zarzutami dotyczącymi braku orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności. Oskarżony nie zasługuje na warunkowe zawieszenie wykonania kary ( i to nawet przy przyjęciu, że nie odpowiada za czyn o charakterze chuligańskim ) albowiem nie daje pozytywnej prognozy kryminologicznej. I nie ma tu znaczenia, czy oskarżony pracuje, czy nie, tylko istotne jest, że po raz kolejny wszedł w konflikt z prawem ponownie popełniając przestępstwo umyślne. W dodatku obecnie przypisany mu czyn popełnił z zemsty na szkodę tej samej pokrzywdzonej, której wcześniej już spowodował skutki z art. 157 § 2 kk ( za co został prawomocnie skazany). Zatem najwyraźniej orzekane wobec oskarżonego kary o charakterze wolnościowym jak dotąd nie wpłynęły na niego wychowawczo – czas więc sięgnąć po ultima ratio jakim jest kara pozbawienia wolności. Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożył się ryczałt za doręczenia pism procesowych w kwocie 20 złotych oraz koszty nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej oskarżonemu w drugiej instancji przez obrońcę z urzędu w kwocie 516,60 zł. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu oskarżonemu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 618§ 1 pkt 11 kpk oraz § 19 w zw z § 14 ust. 2 pkt 4 i w zw z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu( Dz. U. z dnia 3 października 2002 roku. Nr 163 poz. 1348). Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 49, poz. 223 z 1983r. z późniejszymi zmianami) zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 536,60 zł. tytułem zwrotu wydatków poniesionych w postępowaniu odwoławczym i wymierzył mu 180 złotych tytułem opłaty za obie instancje. Oskarżony jest młodym i zdrowym mężczyzną, zatem nie ma żadnych podstaw do zwalniania go od kosztów procesu. Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.