ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.2020.2072 t.j.) dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 6, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Zgodnie zaś z § 4 ww. przepisu wniosek o stwierdzenie przesłanek, o których mowa w § 3, może być złożony wobec sędziego wyznaczonego do składu sądu rozpoznającego sprawę w pierwszej instancji lub apelację, z wyłączeniem spraw, w których termin do ich rozpoznania i wydania orzeczenia jest nie dłuższy niż miesiąc od dnia złożenia pisma procesowego wszczynającego postępowanie w sprawie. Natomiast § 5 ww. przepisu stanowi, że wniosek składa się w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę. Po upływie terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, prawo do wniesienia wniosku wygasa. Sąd przy doręczeniu pierwszego pisma w sprawie zawiadamia uprawnionego do złożenia wniosku o składzie rozpoznającym sprawę, a przy każdym kolejnym - jeżeli skład rozpoznający sprawę uległ zmianie. Zwrócić przy tym należy uwagę, że art.
4 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1259) zmieniającej nin. ustawę z dniem 15 lipca 2022 r. Ponadto z art. 7 ustawy z dnia 9 czerwca 2022 r. o zmianie ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.1259) wynika m.in., że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których nie został wyznaczony skład sądu, stosuje się odpowiednio przepisy art.
ustawy zmienianej w art. 4 (ust 1), zaś w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w których został wyznaczony skład sądu, do wniosku i jego rozpoznania stosuje się odpowiednio przepisy art.
ustawy zmienianej w art. 4, z tym że wniosek może być złożony w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (ust. 2). Jeżeli natomiast termin, o którym mowa w ust. 2, upływa po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji lub drugiej instancji, a od wyroku wniesiono środek zaskarżenia, rozpoznanie tego środka wstrzymuje się do czasu rozpoznania wniosku. Do wniosku i jego rozpoznania stosuje się odpowiednio przepisy art.
ustawy zmienianej w art. 4. Uznając wniosek za zasadny, sąd stwierdza, że zachodziła podstawa do wyłączenia sędziego, który brał udział w wydaniu zaskarżonego wyroku. Postanowienie uwzględniające wniosek stanowi przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (ust. 3) Wniosek, o którym mowa w ust. 3, złożony po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej lub drugiej instancji albo wojewódzki sąd administracyjny pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli od wyroku nie wniesiono środka zaskarżenia (ust 4). Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy, wskazać trzeba, że Sąd II instancji nie miał obowiązku poinformować stron postępowania ani ich pełnomocników o tym, w jakim składzie Sąd będzie orzekał, gdyż apelacja w sprawie została wniesiona w dniu 23 czerwca 2022 roku, zaś przepisy wprowadzające taki obowiązek (art.
– 5 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U.2020.2072 t.j.)) zaczęły obowiązywać dopiero od dnia 15 lipca 2022 r. Sąd Okręgowy przy doręczeniu stronie - wnoszącej skargę o wznowienie postepowania - pierwszego pisma w toku postępowania apelacyjnego, toczącego się przed tym sądem, jakim była apelacja, nie miał obowiązku przesyłania zawiadomienia informującego o składzie sądu, ponieważ w tej dacie nie istniał taki obowiązek. Z treści przywołanych wyżej przepisów wynika, że strona w wyniku własnego działania mogła zgłosić w toku postępowania apelacyjnego wniosek o wyłączenie sędziego w ciągu 14 dni od dnia w życie ustawy wprowadzającej taką możliwość. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie przed datą rozpoznania apelacji. Niezasadne są również twierdzenia wskazane w skardze, że sąd miał obowiązek poinformować uczestników postępowania, że sprawa skierowana została na posiedzenie niejawne. Zgodnie bowiem z art. 374 k.p.c. sąd drugiej instancji może rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne, jeżeli strona w apelacji lub odpowiedzi na apelację złożyła wniosek o przeprowadzenie rozprawy, chyba że cofnięto pozew lub apelację albo zachodzi nieważność postępowania. Z powyższego wynika zatem, że zasadą jest rozpoznanie przez sąd odwoławczy apelacji na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozpoznający sprawę apelacyjną nie wyznaczył rozprawy, gdyż nie miał takiego obowiązku prawnego. Także żadna z zainteresowanych stron, czy to w apelacji, czy w odpowiedzi na apelację, która została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego uczestnika postępowania wnoszącego przedmiotową skargę o wznowienie postępowania, nie złożyła wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Niezasadnym jest również zarzut strony skarżącej o uniemożliwiono uczestnikom postępowania zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie w formie pisemnej w sytuacji w której złożyli odpowiedź na apelację w formie pisemnej, w której odnieśli się do zarzutów apelacji. Strona, za którą działa w postępowaniu jako jej pełnomocnik adwokat, nie jest nienależycie reprezentowana w rozumieniu art. 401 pkt 2 k.p.c. Ponadto wskazać należy, iż możliwość ponownego badania skuteczności podniesionych w apelacji zarzutów skierowanych przeciwko prawidłowości zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji możliwa jest wyłącznie po stwierdzeniu spełnienia wymogów formalnych skargi, tj. istnienia podstaw do wznowienia postepowania apelacyjnego skoro jego celem jest przeprowadzenie raz jeszcze postępowania wolnego od istotnych wad, które stanowiły podstawę wznowienia, sprawdzenie, czy i w jaki sposób wady te wpłynęły na wynik sprawy, a gdyby ten wpływ się potwierdził - jej ewentualne osądzenie raz jeszcze, po wzruszeniu prawomocnego wyroku. Skarga ma zatem pozwolić stronie na powtórzenie postępowania w odpowiednim zakresie, jeśli poprzednio nie zostały w nim zachowane najistotniejsze standardy lub podstawa rozstrzygnięcia była rażąco wadliwa lub niekompletna z przyczyn od strony niezależnych. Wobec niepotwierdzenia istnienia uchybień proceduralnych wynikłych z działania sądu drugiej instancji nie mogą podlegać ponownej ocenie zarzuty apelacji i skierowane przeciwko jej zasadności argumenty uczestników wynikające ze złożonej odpowiedzi na apelację. W tym zakresie wypowiedział się już bowiem sąd drugiej instancji rozpoznając sprawę I Ca 312/22 i swoje stanowisko zawarł w uzasadnieniu. Reasumując pomimo formalnego powołania się na treść art. 401 pkt 2 k.p.c. stwierdzić należy, że skarga uczestnika postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie i dlatego jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu z mocy art. 410 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c., o czym orzeczono jak w sentencji. Wobec odrzucenia skargi zbędnym było wzywanie skarżącego do uiszczenia opłaty od skargi (art. 126 2 § 2 k.p.c.). Z/ Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć: - pełnomocnikowi R. C.., K. Z. i J. C. (pełnomocnictwo do działania przed sądem drugiej instancji obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie) oraz pełnomocnikowi wnioskodawców przez PI; - pozostałym zainteresowanym z pouczeniem o prawomocności i niezaskarżalności Poinformować R. C.., K. Z. i J. C., że postanowienie o odrzuceniu wniesionej skargi o wznowienie postepowania zostało doręczone ich pełnomocnikowi z postępowania apelacyjnego, ponieważ z treści skargi nie wynika by zostało wypowiedziane, natomiast z mocy art. 91 kpc pełnomocnictwo do działania przed sądem drugiej instancji obejmuje również postępowanie ze skargi o wznowienie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.