Pozwani posiadają zadłużenie za zużytą wodę od czerwca 2020 r. do listopada 2021 r. W tym okresie zamieszkiwali w lokalu wraz z matką . Za wskazany okres zadłużenie wynosi 1077,75 zł . Pozwani K. S.
kc za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie, z wyjątkiem pełnoletnich zstępnych pozostających na jego utrzymaniu, którzy nie są w stanie utrzymać się samodzielnie. Stosownie do treści § 2 przywołanego przepisu odpowiedzialność osób, o których mowa w § 1, ogranicza się do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania. Jak wskazuje się w doktrynie z solidarnej odpowiedzialności najemcy i innych osób z nim zamieszkujących skorzystać może tylko wynajmujący, a inne podmioty jedynie pośrednio, będąc wierzycielami wynajmującego z tytułu innych niż czynsz opłat związanych z korzystaniem z najętego lokalu (…) Jeśli to najemca zawarł umowę dostawy energii, wody, sygnału telewizyjnego lub Internetu, dostawcy tych świadczeń nie mogą skorzystać z regulacji komentowanego artykułu. Brak możliwości rozszerzania zakresu komentowanego artykułu na innych wierzycieli niż wynajmujący wynika z wyjątkowego charakteru przepisu. Poza tym, ustawodawca wskazuje, że solidarna odpowiedzialność dotyczy czynszu i innych należności, tj. innych niż czynsz, ale przypadających, tak samo jak czynsz, wynajmującemu ( komentarz art.
KC ed. serii O./red. tomu B. 2022, wyd. 30/J. G./G. M. ). Przepis art.
KC (…) przewiduje solidarną z najemcą odpowiedzialność osób pełnoletnich, stale z nim zamieszkujących, za zapłatę czynszu i innych należnych wynajmującemu opłat związanych z najmem. Do tych opłat można zaliczyć świadczenia dodatkowe wymienione obok czynszu w art. 670 § 1 KC, a także zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt 8 OchrLokU opłaty niezależne od właściciela (za dostawy do lokalu energii, gazu, wody oraz odbiór ścieków, odpadów i nieczystości ciekłych) pobierane przez wynajmującego, gdy najemca nie zawarł umowy bezpośrednio z dostawcą mediów lub usług ( art. 9 ust. 5 i 6 OchrLokU). Co do "należnych opłat" przepis art. 6881 § 1 KC nie zastrzega wyraźnie, że wierzycielem jest wynajmujący i wobec tego, zdaniem niektórych autorów, dotyczy także związanych z lokalem opłat należnych innym wierzycielom ( K. Pietrzykowski, w: Pietrzykowski, Komentarz KC, t. II, 2021, art.
, Nb 4). Taka interpretacja wydaje się jednak za szeroka (zob. też uwagi J. Góreckiego, G. Matusika, w: Osajda, Komentarz KC, Legalis, 2021, art.
, Nt 6 – Komentarz art.
KC T. III red. Gutowski 2022, wyd. 3/Panowicz-Lipska). Podzielając powyższe poglądy , w ocenie Sądu , przepis art.
KC przewidujący solidarną z najemcą odpowiedzialność osób pełnoletnich, stale z nim zamieszkujących, za zapłatę czynszu i innych należnych wynajmującemu opłat związanych z najmem nie znajduje zastosowania w sytuacji , gdy najemca zawarł umową bezpośrednio z dostawcą mediów lub usług, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie . Jak wynika bowiem z przedłożonych przez powoda dowodów najemca - E. S. zawarła z powodem Gminne Przedsiębiorstwo (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. w dniu 08.02.2016 r. umowę o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków dotyczącą lokalu mieszkalnego położonego w (...)/3, na podstawie tej umowy odbiorca E. S. zobowiązana była do uiszczenia opłat na rzecz powoda na zasadach określonych w umowie za świadczone usługi w zakresie dostawy wody i odbioru ścieków. W konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia solidarnej odpowiedzialności pozwanych jako osób pełnoletnich stale zamieszkujących z najemcą za opłaty należne dostawcy wody ( a nie wynajmującemu). Przepis art.
KC nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie i nie może być podstawą solidarnej odpowiedzialności pozwanych za należności z tytułu opłat za dostawę wody i odprowadzanie ścieków na podstawie umowy zawartej przez najemcę . Nie można było również w przedmiotowej sprawie uznać, że pozwani nie przedstawiając swojego stanowiska w rzeczywistości uznali powództwo. Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego, winien przejawiać staranność w wykazaniu zasadności powództwa. Brak merytorycznego zaprzeczenia jego twierdzeń przez pozwanych nie zwalniał go od wykazania podstawowych okoliczności wskazujących na zasadność żądania. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z 7.11.2007 r. (II CSK 293/07), ciężar udowodnienia faktu należy rozumieć nie tylko jako obarczenie jednej ze stron procesu obowiązkiem przekonania sądu dowodami o prawdziwości swoich twierdzeń, ale również konsekwencjami zaniechania realizacji tego obowiązku lub jego nieskuteczności. Sąd jest zobligowany do uznania twierdzeń powoda przy bezczynności pozwanego jedynie w przypadku braku wątpliwości co do zasadności pozwu. W niniejszej sprawie natomiast powód nie wykazał zasadności swojego roszczenia, choć był do tego zobowiązywany. Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, powództwo należało oddalić jako nieuzasadnione.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.