sentencji wyroku. O kosztach procesu w punkcie II. postanowiono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.), stosując: - § 2 pkt 1 – w odniesieniu do sprawy dotyczącej I. O.
poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie, że:
jeżeli decyzja nakładająca na ubezpieczonego zobowiązanie, ustalająca wymiar tego zobowiązania lub obniżająca świadczenie, została wydana z rażącym naruszeniem przepisów o postępowaniu przed organem rentowym, sąd uchyla tę decyzję i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania organowi rentowemu. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że począwszy od dnia 7 listopada 2019 r., w myśl powołanego przepisu, sąd pierwszej instancji może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi rentowemu do ponownego rozpoznania, jeżeli decyzja nakładająca na ubezpieczonego zobowiązanie, ustalająca wymiar tego zobowiązania lub obniżająca świadczenie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów o postępowaniu przed organem rentowym. Taki wyrok kasatoryjny podlega zaskarżeniu w drodze apelacji (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 1993 r., II URN 4/93, OSNCP 1993/12/229 oraz postanowienie Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 29 kwietnia 1993 r., III AUz 34/93, LEX nr 13753, z glosą J. Iwulskiego, PS 1995/3, s. 110). Zatem, ustawodawca wprowadził podstawę wydania już przez sąd pierwszej instancji wyroku kasatoryjnego w odniesieniu do trzech kategorii decyzji. W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że chybiony jest zarzut apelującego ,jakoby przepis art.
nie miał w sprawie zastosowania, ponieważ zaskarżone decyzje nakładają zobowiązanie na płatnika – pracodawcę, a nie na ubezpieczonego pracownika. Z jednej strony rację ma bowiem sąd I instancji wskazując, że decyzje te, jako nakładające obowiązek uiszczenia składek i ustalające podstawę ich wymiaru, bez wątpienia nakładają obowiązek na ubezpieczonych, którzy finansują je w równych częściach z płatnikiem składek, zgodnie z art.16 ust.1 ustawy systemowej. Z drugiej zaś, nie ulega wątpliwości, że przez ubezpieczonego w rozumieniu komentowanego przepisu należy rozumieć – zgodnie z treścią art. 476 § 5 pkt 2 k.p.c. – osobę ubiegającą się o: 1) świadczenie z ubezpieczeń społecznych albo o emeryturę lub rentę (finansowaną z zaopatrzenia społecznego); 2) ustalenie istnienia bądź nieistnienia obowiązku ubezpieczenia, jego zakresu lub wymiaru składki z tego tytułu; 3) świadczenia (inne, niż świadczenia z ubezpieczeń społecznych) w sprawach należących do właściwości ZUS oraz 4) świadczenia odszkodowawcze przysługujące w razie wypadku lub choroby – pozostające w związku ze służbą wojskową albo służbą w niewojskowych formacjach „mundurowych” (Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służbie Celno-Skarbowej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu, Służbie Ochrony Państwa, Służbie Więziennej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz Centralnym Biurze Antykorupcyjnym). Tak więc w ostatecznym rozrachunku okazuje się, że w charakterze „ubezpieczonego”, którego in concreto dotyczy „decyzja nakładająca zobowiązanie” lub „decyzja ustalająca wymiar tego zobowiązania” w rozumieniu art.
może występować m.in. płatnik składek na ubezpieczenia społeczne , również i ten będący jednostką organizacyjną. Badając istnienie przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów o postępowaniu przed organem rentowym – w odniesieniu do kategorii decyzji: nakładających na ubezpieczonego zobowiązanie, ustalających wymiar tego zobowiązania lub obniżających świadczenie – sąd jest zobligowany do analizy wad tych decyzji spowodowanych naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów szczególnych o charakterze proceduralnym. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje zostały wydane w odniesieniu do obywateli państw obcych. Konsekwencją tego, w ocenie sądu odwoławczego, jest bezwzględna konieczność przestrzegania zasad doręczania korespondencji takim właśnie obywatelom. Zasady doręczeń w k.p.a. są jasne. Zgodnie z art. 40 § 4 k.p.a. strona, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w Rzeczypospolitej Polskiej i nie działa za pośrednictwem konsula Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązana wskazać w Rzeczypospolitej Polskiej pełnomocnika do doręczeń, chyba że doręczenie następuje usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego. W myśl § 5 tego przepisu w razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Stronę należy o tym pouczyć przy pierwszym doręczeniu. Strona powinna być również pouczona o możliwości złożenia odpowiedzi na pismo wszczynające postępowanie i wyjaśnień na piśmie oraz o tym, kto może być ustanowiony pełnomocnikiem. W przypadku strony, która nie ma miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu albo siedziby w Rzeczypospolitej Polskiej, innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, nie ma innej możliwości doręczania korespondencji jak przez pełnomocnika do doręczeń lub przez konsula. O tym obowiązku należy zawiadomić stronę przy pierwszym doręczeniu. Późniejsze doręczenie decyzji, już po wszczęciu postępowania, jak w przypadku I. O.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.