k.p.c., odwołania od decyzji organów rentowych lub orzeczeń wojewódzkich zespołów do spraw orzekania o niepełnosprawności wnosi się na piśmie do organu lub zespołu, który wydał decyzję lub orzeczenie, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ lub zespół, w terminie miesiąca od dnia doręczenia decyzji lub orzeczenia. Stosownie do treści art.
k.p.c., sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu, chyba że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się. Powyższe oznacza, że wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego z uchybieniem miesięcznego terminu powoduje, iż ubezpieczony zostaje pozbawiony prawa do merytorycznego rozpoznania zarzutów co do istoty sprawy, podniesionych w odwołaniu. Dlatego też, Sąd stosując art.
k.p.c., musi ocenić całokształt okoliczności, które spowodowały przekroczenie terminu do wniesienia odwołania, a przede wszystkim aspekt zawinienia składającego odwołanie (choć nie wskazano przesłanki winy, jako wykluczającej odwołanie po terminie) oraz ewentualnych przyczyn od niego niezależnych. Ocena, czy przekroczenie terminu było nadmierne, oraz czy nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, jest pozostawione ocenie sądu. Sąd ma możliwość potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie, przy czym niezbędne jest jednoczesne spełnienie się obu warunków: przekroczenie terminu nie może być nadmierne, zaś jego przyczyna musi być niezależna od odwołującego się /por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05, Lex nr 277825/. Przesłanki upoważniające sąd do nieuwzględnienia przekroczenia terminu muszą zachodzić kumulatywnie, mają one charakter ocenny i zależą od całokształtu okoliczności sprawy, w związku z czym nie dadzą się uogólnić. W toku przedmiotowego postępowania, wnioskodawczyni nie wykazała, jakoby niezłożenie przez nią odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nr (...) z dnia 23 marca 2022 roku w ustawowo przewidzianym terminie nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w okresie od dnia 7 października 2021 roku do dnia 22 listopada 2021 roku L. B. przebywała na Oddziale Diagnostyczno – Obserwacyjnym (...) w Ł. z rozpoznaniem F20.0 schizofrenia paranoidalna, U07.1 (...)19 – wirus zidentyfikowany, wynik dodatni z dnia 10 listopada 2021, R00.0 tachykardia - nieokreślona. W indywidualnym planie opieki z dnia 8 października 2021 roku wskazano, iż L. B. wymagała rutynowych czynności pielęgnacyjno – opiekuńczych. L. B. została wypisana ze szpitala pod opieką rodziny w stanie ogólnie dobrym, w stanie somatycznym stabilnym, w wyrównanym nastroju i napędzie, bez objawów wytwórczych, bez myśli i tendencji samobójczych, z zaleceniem kontynuacji leczenia w warunkach ambulatoryjnych. Po wyjściu ze szpitala, L. B. zamieszkała u rodziców, potrzebowała całodobowej opieki. M. B. kontrolowała, by córka otrzymywała leki. L. B. na wizyty lekarskie udawała się wraz z mamą – M. B.. M. B. zajmowała się korespondencją córki, we wszystkich sprawach radziła się prawnika, decyzje podejmowała za zgodą skarżącej. W dniu 20 grudnia 2021 roku L. B. została również zarejestrowana w (...) w Ł. ze wstępnym rozpoznaniem: schizofrenia paranoidalna. Na wizycie lekarskiej w dniu 14 marca 2022 roku stwierdzono: pacjentka bez czynnych objawów wytwórczych, nie wypowiada treści urojeniowych, przeczy halucynacjom, relacjonuje poprawę funkcji poznawczych, bez formalnych zaburzeń myślenia, afekt prawidłowo modulowany, dostosowany do wypowiadanych treści. W obrazie klinicznym dominowały objawy afektywne na podłożu adaptacyjnym. L. B. przepisano leki. Z kolei, na wizycie lekarskiej w dniu 9 maja 2022 roku stwierdzono u odwołującej się: afekt spłycony, mniejszą płaczliwość, brak obniżenia nastroju, jak na poprzedniej wizycie, poczucie obojętności. Ponadto, wskazano, iż u L. B. ustąpiła płaczliwość, negowała myśli i zamiary suicydalne, nie miała objawów psychotycznych. L. B. uzyskała zalecenia do stosowania leków farmakologicznych. Wnioskodawczyni przebywała na zwolnieniu lekarskim w okresie od dnia 7 października 2021 roku do dnia 8 kwietnia 2022 roku. Z poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń wynika, iż decyzją z dnia 23 marca 2022 roku, nr sprawy (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił L. B. prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 9 grudnia 2021 roku do dnia 9 marca 2022 roku. W decyzji tej organ rentowy wskazał, iż przyczyną odmowy prawa do świadczeń jest decyzja nr (...) z dnia 23 marca 2022 roku, którą stwierdzono, iż L. B. nie podlega od dnia 4 października 2021 roku do dnia 3 stycznia 2022 roku obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę u płatnika składek (...) w Ł.. Należy podkreślić, iż od wyżej wymienionej decyzji L. B. w dniu 14 kwietnia 2022 roku odwołała się do Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi, natomiast w treści odwołania zarzuciła skarżonej decyzji „błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego polegającą na ustaleniu, że w okresie od dnia 4 października 2021 roku do dnia 3 stycznia 2022 roku L. B. nie podlegała ubezpieczeniom, jako pracownik w sytuacji, gdy w tamtym okresie odprowadzane były za nią składki do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych”. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy powielił argumentację zawartą w decyzji z dnia 23 marca 2022 roku odmawiającej L. B. prawa do zasiłku chorobowego powtórnie odnosząc się do wydanej decyzji nr (...) w przedmiocie niepodlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez wnioskodawczynię. Wobec powyższego, należy przyjąć, iż L. B. jeszcze w otwartym terminie do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego nr D/434/2022 dnia 23 marca 2022 roku posiadała wiedzę o treści tej decyzji, mogła zatem podjąć działania zmierzające do zapoznania się z jej treścią oraz odebrania ww. decyzji. Przedłożona do akt sprawy dokumentacja medyczna wnioskodawczyni oraz zeznania świadka M. B. nie wykazały, jakoby do złożenia odwołania od decyzji organu rentowego nr (...) z dnia 23 marca 2022 roku doszło bez winy L. B.. Przede wszystkim, dokumentacja medyczna nie obrazuje, iż wnioskodawczyni, w okresie w którym powinna wnieść odwołanie od wyżej wymienionej decyzji była w takim stanie zdrowia, który nie pozwalałby jej się prawidłowo rozeznać się w istniejącej sytuacji ubezpieczeniowej. Na uwagę zasługuje również okoliczność, iż L. B. skutecznie odwołała się od decyzji odmawiającej jej prawa do zasiłku chorobowego korzystając z pomocy matki, która konsultowała się w tej sprawie z prawnikiem (który ostatecznie nie reprezentował wnioskodawczyni w postępowaniu przed Sądem Rejonowym). Zastrzeżenia może budzić zatem fakt, iż osoba specjalizująca się w dziedzinie prawa i udzielająca porady M. B. nie zwróciła uwagi na decyzję dotyczącą kwestii podlegania ubezpieczeniom społecznym i będącą asumptem do rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 23 marca 2022 roku, nr sprawy (...). Również M. B. nie wymagała specjalistycznej wiedzy, by przy zachowaniu racjonalności oraz odpowiedniej dbałości przy prowadzeniu spraw córki mogła wyciągnąć stosowne wnioski po zapoznaniu się z decyzją w przedmiocie odmowy prawa do zasiłku chorobowego, które pozwoliłyby na podjęcie skutecznych działań zmierzających do zaskarżenia decyzji nr (...). Nie mniej jednak, L. B., przy zachowaniu prawidłowych funkcji poznawczych i braku zaburzeń myślenia, składając podpis pod treścią odwołania od decyzji z dnia 23 marca 2022 roku, nr sprawy (...), znała jego treść, zatem miała również wiedzę o decyzji stwierdzającej niepodleganie przez nią obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym. Nic nie stało na przeszkodzie, by udzieliła matce – M. B. pełnomocnictwa do reprezentowania jej w postępowaniu wszczętym na skutek złożenia środka odwoławczego od decyzji nr (...) z dnia 23 marca 2022 roku. Biorąc wszystkie okoliczności oraz poczynione rozważania prawne pod uwagę, Sąd Okręgowy ocenił, iż wnioskodawczyni nie wykazała, iż bez jej winy doszło do przekroczenia ustawowo przewidzianego terminu na wniesienie odwołania. W konsekwencji, Sąd w punkcie 1 sentencji postanowienia na podstawie art.
odrzucił odwołanie. W punkcie 2 sentencji postanowienia Sąd orzekł o kosztach procesu na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265 z późn. zm.) zasądzając od L. B. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. /Sędzia Jacek Chrostek/ Zarządzenie: odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni za pośrednictwem Portalu Informacyjnego. I.S.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.