Sygn. akt XVII AmE 120/20 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2021 r. Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Anna Maria Kowalik Protokolant – Starszy sekretarz sądowy Joanna Preizner - Offman po rozpoznaniu 6 października 2021 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w W. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wymierzenie kary pieniężnej na skutek odwołania powoda od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 30 grudnia 2019 r. Nr DEK. (...) (...) ( (...): (...)) 1. oddala odwołanie; 2. zasądza od (...) sp. z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 720,00 zł (siedemset dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sędzia SO Anna Maria Kowalik Sygn. akt XVII AmE 120/20 UZASADNIENIE Decyzją z 30 grudnia 2019 r. Nr DEK. (...) (...) ( (...): (...)) Prezes Urzędu Regulacji Energetyki (dalej Prezes URE), na podstawie art. 56 ust. 1 pkt 1a, art. 56 ust. 2 pkt 1, ust. 2a pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2019 r., poz. 755 ze zm.) w związku z art. 9a ust. 1a pkt 2 ustawy – Prawo energetyczne w związku z art. 56 ust. 3 i ust. 6 oraz art. 30 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, a także w związku z art. 186 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r., poz. 2389 ze zm.) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) (dalej k.p.a.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej przedsiębiorcy: (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej powód) orzekł, że: 1) (...) sp. z o.o. z siedzibą w W., nie wywiązał się w 2014 r., z określonego w art. 9a ust. 8 ustawy – Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.), obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwa pochodzenia z kogeneracji, o którym mowa w art. 9l ust. 1, wydanego dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie określonym ust. 5, obliczonej w sposób określony w ust. 8a, 2) za zachowanie opisane w punkcie pierwszym wymierzył (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. karę pieniężną w kwocie 5 828,23 zł (słownie: pięć tysięcy osiemset dwadzieścia osiem złotych, dwadzieścia trzy grosze). Odwołanie od powyższej Decyzji złożył powód, zaskarżając Decyzję w całości wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania administracyjnego, zasądzenie od Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki na jego rzecz kosztów postępowania odwoławczego, jak też o dopuszczenie dowodu w postaci prawomocnej i ostatecznej decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 12 lipca 2016 r. Nr (...) (...) - na mocy której Prezes URE orzekł, że powód stosował stawki opłat nie przedstawiając jej do zatwierdzenia i nałożył z tego tytułu karę pieniężną na powoda- na okoliczność udowodnienia, iż sprawa objęta zaskarżoną Decyzją została już rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, w której pozwany orzekł odmiennie niż w zaskarżonej Decyzji uznając, iż uzyskane przychody stanowiły przychody w zakresie dystrybucji energii elektrycznej a nie obrotu energią elektryczną. Powód zarzucił Decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować powinno nieważnością postępowania administracyjnego przed Prezesem URE, a mianowicie: 1. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 156 § pkt 2 k.p.a. - poprzez wydanie Decyzji bez uwzględnienia wyjaśnień powoda wyrażonego w piśmie z dnia 27 grudnia 2019 r. - a tym samym uniemożliwienie przed wydaniem Decyzji złożenia dodatkowych uwag i wyjaśnień, a w konsekwencji uznanie, że powód nie zajął stanowiska w przedmiotowej sprawie do dnia wydania Decyzji; 2. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej Decyzji orzekającej karę pieniężną w sytuacji gdy pozwany decyzją z dnia 12 lipca 2016 r. znak (...) (...) orzekł już karę pieniężną wobec powoda za nieprzestrzeganie obowiązków wynikających z art. 47 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne za okres od dnia 3 grudnia 2014 r. tj. wydanie decyzji dotyczącej sprawy już częściowo rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; II. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7a k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania, w sytuacji gdy w sprawie zachodzą wątpliwości interpretacyjne; 2. art. 56 ust. 1 pkt la (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2016 r.) w zw. z art. 9a ust. 8 ustawy prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.) poprzez jego błędną wykładnię i przyznanie, iż na powodzie spoczywał obowiązek uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwa pochodzenia z kogeneracji, o którym mowa w art. 9l ust. 1 lub uiszczenia opłaty zastępczej - w sytuacji gdy obowiązek ten został już zrealizowany przez podmiot refakturujący energię. Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki złożył odpowiedź na odwołanie, w której wniósł o: oddalenie odwołania oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Rozpoznając odwołanie Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił następujący stan faktyczny: Wobec zawarcia 28 sierpnia 2014 r. umowy na obsługę techniczną Zaplecza (...) w P. z Przedsiębiorstwem Budownictwa (...) w likwidacji powód, biorąc do obsługi technicznej z dniem 1 października 2014 r. m.in. sieć elektryczną wraz z urządzeniami towarzyszącymi służącymi do zaopatrzenia w energię, był obciążany kosztami dostarczonej do tej sieci energii elektrycznej zakupionej przez ww. Przedsiębiorstwo od (...) S.A., na zasadzie refaktury. Na podstawie tejże umowy powód został zobowiązany do zawarcia umów z podmiotami gospodarczymi działającymi na terenie Zaplecza (...) w P. m.in. w zakresie dostarczania energii elektrycznej (dowód: umowa na obsługę techniczną z aneksem nr (...), k. 24- 30 akt adm.; pisma powoda k. 7, 15, 22 akt adm.; faktury VAT k. 79v- 80 akt adm.). Ostatecznie powód zawarł z tymi podmiotami 1 października 2014 r. umowy obsługi sieci i dostawy mediów (dowód: pismo powoda k. 59- 62 akt adm.), w tym z (...) S.A. (dowód: umowa z załącznikiem i aneksem k. 62v- 64 akt adm.) i z (...) s.c. (dowód: umowa z załącznikiem i aneksami k. 65- 67 akt adm.) lub umowę sprzedaży energii elektrycznej ze Z. R. i Spółka Przedsiębiorstwo Usług (...) sp. z o.o. (dowód: umowa z załącznikiem i aneksami k. 68- 72 akt adm.), których przedmiotem jest określenie praw i obowiązków stron oraz warunków świadczenia sprzedaży energii elektrycznej (§ 1 ust. 1 umów obsługi sieci i dostawy mediów oraz § 2 ust. 1 umowy sprzedaży energii elektrycznej). W umowach tych, Odbiorcy oświadczyli, że energia elektryczna będzie pobierana na potrzeby własne (§ 1 ust. 3 umów obsługi sieci i dostawy mediów oraz § 2 ust. 3 umowy sprzedaży energii elektrycznej). Wartość należności za sprzedaż energii elektrycznej obliczana będzie w oparciu o ceny energii elektrycznej i stawki opłat za obsługę techniczną wynikające z kalkulacji sprzedawcy (§ 11 ust. 1 umów obsługi sieci i dostawy mediów oraz § 12 ust. 1 umowy sprzedaży energii elektrycznej). Ponadto w myśl tych umów, tabela cen i stawek, o których jest mowa, są zbiorem cen i stawek opłat (§ 11 ust. 2 umów obsługi sieci i dostawy mediów oraz § 12 ust. 2 umowy sprzedaży energii elektrycznej). Z kolei załączone do tych umów Tabele opłat za sprzedaż energii elektrycznej z dnia 1 października 2014 r. wskazują opłaty za energię elektryczną, jak też dwie opłaty zmienne za obsługę techniczną, w tym opłatę za obsługę techniczną sieci w wysokości 0,347 zł/kWh i opłatę za obsługę techniczną sieci- koszty dzierżawy w wysokości 0,138 zł/kWh, jak też opłatę stałą za obsługę techniczną sieci, zależną od mocy umownej, w wysokości 8,1 zł/kWh (Załączniki nr 2 do umów). W związku z prowadzoną od października 2014 r., na podstawie ww. umów, sprzedażą energii elektrycznej powód wystawiał swoim kontrahentom faktury VAT, w których uwzględniał opłaty za energię elektryczną oraz wszystkie inne opłaty dodatkowe, tj. opłatę zmienną za obsługę techniczną sieci, opłatę zmienną za obsługę techniczną sieci- koszty dzierżawy, jak też opłatę stałą za obsługę techniczną sieci (dowód: faktury VAT k. 73- 79 akt adm.). Decyzją Prezesa URE z 3 grudnia 2014 r. znak: (...) została udzielona powodowi koncesja na obrót energią elektryczną, na okres od 3 grudnia 2014 r. do 3 grudnia 2024 r., a decyzją Prezesa URE znak: (...) z tego samego dnia została udzielona powodowi koncesja na dystrybucję energii elektrycznej, na ten sam okres (okoliczności niesporne, k. 25 akt sąd.). W 2014 r., ale po 30 kwietnia 2014 r. powód sprzedał odbiorcom końcowym energię elektryczną w ilości 594,765 MWh (dowód: pismo powoda z załącznikiem k. 7- 8 akt adm., pismo powoda k. 15 akt adm.). Powód nie uzyskał i nie przedstawił Prezesowi URE do umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji, o których mowa w art. 9l ust. 1 ustawy Prawo energetyczne, ani nie uiścił na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej (NFOŚiGW) opłaty zastępczej w jakiejkolwiek wysokości, do dnia 30 czerwca 2015 r. (okoliczności niesporne). Pismami z 2 lipca 2015 r. oraz 29 października 2015 r. Prezes Urzędu Regulacji Energetyki, działając na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2016 r.) zwrócił się do powoda z prośbą o udzielenie informacji dotyczących dokonanej w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 31 grudnia 2014 r. sprzedaży energii elektrycznej (dowód: pisma z załącznikami k. 1- 6, 9- 14 akt adm.). W odpowiedzi na ww. wezwania powód, pismami z 4 sierpnia 2015 r. oraz z 9 listopada 2015 r. poinformował, że w 2014 r. sprzedał do odbiorców końcowych 594,765 MWh energii elektrycznej. Ponadto wyjaśnił, że kupuje energię elektryczną od (...) w likwidacji a sprzedaż ta dokonywana jest na zasadzie refaktury. Z kolei (...) nabywa tą energię od (...) S.A., a w cenie sprzedawanej do (...) energii uwzględniony jest koszt realizacji obowiązków umorzeniowych (dowód: pisma z załącznikami k. 7- 8, 15 akt adm.). Mając na uwadze przekazane przez powoda informacje oraz dane znane Prezesowi URE z urzędu, z których wynikało, że powód nie zrealizował za rok 2014 obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 8 ustawy - Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.), Prezes URE wszczął z urzędu 20 lutego 2019 r. postępowanie administracyjne w sprawie wymierzenia (...) sp. z o.o. kary pieniężnej, w związku z ujawnieniem możliwości nieprzestrzegania w roku 2014, określonego w art. 9a ust. 8 ustawy - Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.) obowiązku uzyskania i przedstawienia do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwa pochodzenia z kogeneracji, o którym mowa w art. 9l ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 stycznia 2019 r.), wydanego dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uiszczenia opłaty zastępczej, w terminie określonym ust. 5, obliczonej w sposób określony w ust. 8a. W związku z powyższym Prezes URE zawiadomił powoda o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia mu kary pieniężnej. Ponadto wezwał go do przesłania wszelkich dokumentów pozwalających na ustalenie jego sytuacji finansowej w roku 2018 (dowód: zawiadomienie k. 16- 18 akt adm., z.p.o. k. 19 akt adm.). W odpowiedzi na ww. zawiadomienie, pismem z 15 marca 2019 r., powód wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 7a k.p.a. Wskazał, iż zgodnie z art. 7a k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Powód podkreślił, że dokonywał nabycia usługi dystrybucji i zakupu energii elektrycznej do (...) na zasadzie refaktury. Energia ta była już obciążona kosztami realizacji obowiązków umorzeniowych, gdyż ich realizacji dokonał (...) S.A. - sprzedawca energii elektrycznej do (...). W ocenie powoda dwukrotne naliczenie obowiązków wynikających z kosztów nabycia i umorzenia świadectw pochodzenia z kogeneracji i obciążenie nimi odbiorców jest sprzeczne z istotą instytucji wspierania rozwoju energetyki odnawialnej. Ponadto powód wskazał, że wobec wątpliwości interpretacyjnych należy przyjąć, że jednorazowe naliczenie obowiązków, którymi został obciążony pierwszy odbiorca końcowy - wypełniło znamiona realizacji ustawowych unormowań, dlatego (...) sp. z o.o. nie był zobowiązany do realizacji przedmiotowego obowiązku (dowód: pismo k. 20- 31 akt adm.). Wobec zawiadomienia powoda przez Prezesa URE o zgromadzeniu w sprawie materiałów pozwalających na podjęcie decyzji oraz poinformowania go o możliwości zapoznania z tymi materiałami, jak też o możliwości wypowiedzenia się odnośnie tych materiałów i złożenia ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień (dowód: pismo k. 32 akt adm.), powód złożył pismo z 24 maja 2019 r., w którym podtrzymał dotychczasowe stanowisko (dowód: pismo k. 34- 35 akt adm.). Kolejnym pismem z 4 grudnia 2019 r. Prezes URE ponownie zawiadomił powoda o zgromadzeniu w sprawie materiałów pozwalających na podjęcie decyzji, wskazując na fakt dołączenia do tych materiałów pisma powoda z 7 listopada 2019 r. z załącznikami (dowód: pismo z załącznikami k. 59- 80 akt adm.) oraz powiadomił go o możliwości zapoznania z tymi materiałami, jak też o możliwości wypowiedzenia się odnośnie tych materiałów i złożenia ewentualnych dodatkowych uwag i wyjaśnień (dowód: pismo k. 81 akt adm.). 30 grudnia 2019 r. Prezes URE wydał zaskarżoną Decyzję (dowód: Decyzja k. 83- 89 akt adm.). Po wydaniu Decyzji, w dniu 31 grudnia 2019 r., do Prezesa URE wpłynęło pismo powoda z 27 grudnia 2019 r., w którym ponowie wnosił o umorzenie postępowania wobec faktu, iż (...) sp. z o.o. był obciążany kosztami nabycia energii elektrycznej uwzględniającymi koszty realizacji obowiązków wynikających z ustawy Prawo energetyczne i dokonywał refakturowania kosztów nabycia energii elektrycznej, opłat dystrybucyjnych, przenoszonych kosztów dzierżawy sieci i kosztów własnych związanych ściśle z utrzymaniem majątku dzierżawionego – konserwacji, remontów, dozoru (dowód: pismo k. 91- 93 akt adm.). Powód osiągnął w 2018 r. przychód netto ze sprzedaży produktów, towarów i materiałów w wysokości (...) zł, natomiast z działalności koncesjonowanej w zakresie obrotu energią elektryczną polegającej na odsprzedaży energii elektrycznej uzyskał przychód w wysokości (...) zł (dowód: k. 43, 49 akt adm.). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych w trakcie postępowania administracyjnego i sądowego, których autentyczność nie była podważana przez żadną ze stron postępowania, jak też w oparciu o niekwestionowane twierdzenia stron. Sąd oddalił wniosek powoda o przeprowadzenie dowodu z dokumentu umowy zawartej przez (...) z (...) S.A. i obowiązującej w 2014 r., której przedmiotem była sprzedaż przez (...) S.A. na rzecz (...) energii elektrycznej jako odbiorcy końcowego na okoliczność, iż (...) była odbiorcą końcowym i w cenie energii elektrycznej były uwzględnione koszty opłaty kogeneracyjnej, albowiem na okoliczność tą powód powoływał się w pismach składanych w toku postępowania administracyjnego i Prezes URE wziął ją pod uwagę, wydając Decyzję w sprawie. Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył, co następuje: Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona Decyzja jest słuszna i ma oparcie w przepisach prawa. Natomiast podnoszone przez powoda zarzuty nie są trafne, stąd nie mogą skutkować uchyleniem tej Decyzji. W pierwszej kolejności Sąd rozpatrzył zarzut powoda, iż Prezes URE wydał zaskarżoną Decyzję dotyczącą sprawy już częściowo rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Powód ma tu na myśli decyzję Prezesa URE z 12 lipca 2016 r. nr (...) (...), którą orzekł, że (...) sp. z o.o. w W. w okresie od 3 grudnia 2014 r. do 30 czerwca 2016 r. stosował stawki opłat nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi URE do zatwierdzenia, o którym mowa w art. 47 ustawy Prawo energetyczne, za co wymierzył mu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, podczas gdy w niniejszej sprawie wymierzył powodowi karę w związku ze stwierdzeniem, iż ten nie wywiązał się w 2014 r. z obowiązku określonego w art. 9a ust. 8 ustawy Prawo energetyczne. Powód wskazuje konkretnie, że w decyzji z 2016 r. pozwany zakwalifikował wszystkie uzyskane przychody z tytułu prowadzonych dostaw energii jako przychody z dystrybucji energii elektrycznej w części nieobjętej refakturą kosztów obrotu energią elektryczną i uznał, że powód stosował stawki opłat nie przestrzegając obowiązku ich przedstawienia Prezesowi URE, przez co pozwany w dwóch decyzjach- ostatecznej z 2016 r. kwalifikuje uzyskane przychody jako przychody z dystrybucji energii elektrycznej, a w zaskarżonej Decyzji jako przychody z obrotu energią elektryczną, stąd na podstawie tych odmiennych kwalifikacji przychodów- najpierw pozwany nakłada karę za stosowanie stawek opłat za dystrybucję bez ich zatwierdzenia, a następnie w zaskarżonej Decyzji nakłada karę za uzyskiwanie tych samych przychodów z obrotu energią i niezrealizowanie w tym zakresie obowiązków spoczywających na sprzedawcach energii elektrycznej wynikających z art. 9a ust. 8 ustawy Prawo energetyczne. Odnosząc się do powyższego, należy przede wszystkim zgodzić się z pozwanym, że celem ustalenia, czy zaskarżona Decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, co wymaga stwierdzenia jej nieważności po myśli art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., należy określić m.in. czy zachodzi tożsamość obydwu decyzji pod względem przedmiotowym. Tożsamość przedmiotowa występuje, gdy tożsama jest podstawa prawna, stan faktyczny oraz prawa i obowiązki stron, które z nich wynikają. Tymczasem w niniejszym przypadku taka sytuacja nie zachodzi, sentencje obydwu decyzji dotyczą naruszenia zupełnie innych obowiązków przedsiębiorstw energetycznych, nałożonych różnymi przepisami ustawy Prawo energetyczne. Dlatego nie może być mowy o ponownym pełnym lub częściowym rozstrzygnięciu tej samej sprawy zaskarżoną Decyzją, tym bardziej, że obydwa naruszenia obowiązków, których dopuścił się powód są zagrożone wymierzeniem odrębnych kar administracyjnych. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do przekonania, że powód w 2014 r. sprzedawał energię elektryczną podmiotom zlokalizowanym na terenie Zaplecza (...) w P., z którymi łączyły go umowy obsługi sieci i dostawy mediów bądź umowa sprzedaży energii elektrycznej, co ma określone konsekwencje prawne, gdyż aktualizowało obowiązek określony w art. 9a ust. 8 ustawy Prawo energetyczne, a jego niewypełnienie implikowało podleganie karze. Zgodnie zaś z treścią art. 186 ust. 2 ustawy o odnawialnych źródłach energii do wykonania i rozliczenia obowiązku, o którym mowa w art. 9a ust. 1 i 8 ustawy Prawo energetyczne, za okres przed dniem wejścia w życie art. 179 pkt 5 ustawy o odnawialnych źródłach energii (czyli przed dniem 4 kwietnia 2015 r.) oraz w zakresie kar pieniężnych za nieprzestrzeganie tego obowiązku w tym okresie stosuje się przepisy dotychczasowe. Prezes URE miał zatem rację stosując w niniejszej sprawie przepisy dotychczasowe, gdyż w odniesieniu do ww. obowiązku za 2014 r. ustawa nakazuje takie postępowanie. Deterministyczny charakter przytoczonego przepisu intertemporalnego nie dawał organowi wyboru co do stosowanych przepisów. Zgodnie z art. 9a ust. 8 ustawy Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.) odbiorca przemysłowy, przedsiębiorstwo energetyczne, odbiorca końcowy oraz towarowy dom maklerski lub dom maklerski, o których mowa w ust. 1a, w zakresie określonym w przepisach wydanych na podstawie ust. 9, są obowiązani uzyskać i przedstawić do umorzenia Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki świadectwo pochodzenia z kogeneracji, o którym mowa w art. 9l ust. 1 (w brzmieniu obowiązującym do dnia 24 stycznia 2019 r.), wydane dla energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach kogeneracji znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub uiścić opłatę zastępczą, w terminie określonym w ust. 5, obliczoną w sposób określony w ust. 8a. W myśl ustępu 5 pkt 2 tego artykułu opłaty te uiszcza się do dnia 30 czerwca każdego roku, za poprzedni rok kalendarzowy, na rachunek bankowy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej i stanowią one przychód tego funduszu. Jak wynika natomiast z treści art. 9a ust. 1a pkt 2 ustawy Prawo energetyczne (w brzmieniu obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2015 r.) do realizacji przedmiotowego obowiązku zobowiązane jest przedsiębiorstwo energetyczne wykonujące działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania energii elektrycznej lub obrotu tą energią i sprzedające tę energię odbiorcom końcowym niebędącym odbiorcami przemysłowymi, o których mowa w art. 9a ust. 1a pkt 1 ww. ustawy. Tymczasem powód w 2014 r. wprawdzie dopiero 3 grudnia otrzymał koncesję na obrót energią elektryczną, która została mu udzielona decyzją Prezesa URE znak: (...) na okres od 3 grudnia 2014 r., ale wobec prowadzenia już praktycznie od października 2014 r. faktycznej sprzedaży energii odbiorcom końcowym spełniał warunki do uznania go za przedsiębiorstwo energetyczne zdefiniowane w art. 3 pkt 12 ustawy Prawo energetyczne. W świetle bowiem tej definicji decydujące dla klasyfikacji podmiotu jako przedsiębiorstwa energetycznego jest prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie m.in. obrotu energią, a wykonywana przez powoda działalność gospodarcza obejmowała od października 2014 r. także obrót energią elektryczną. Jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia (...) sp. z o.o. kary pieniężnej, powód przedstawił Prezesowi URE informację na temat dokonanej w 2014 r. sprzedaży energii elektrycznej, w której podał, że całkowita sprzedaż energii elektrycznej do odbiorców końcowych wyniosła 594,765 MWh, wskazując jednak następnie, że w 2014 r. dokonywał nabycia usługi dystrybucji i zakupu energii elektrycznej od (...) w likwidacji, a zakup ten odbywał się po cenie nabycia od zewnętrznego sprzedawcy energii elektrycznej, tj. PKN (...), przy czym energia nabywana przez (...) była już obciążona kosztami realizacji obowiązków spoczywających na sprzedawcach energii, w tym obowiązku z art. 9a ust. 8 ustawy Prawo energetyczne, PKN (...) dokonywał bowiem sprzedaży energii elektrycznej do odbiorcy końcowego jakim była (...), a ta dokonywała refaktury, doliczając koszty dzierżawy sieci na rzecz powoda, toteż następnie koszt energii elektrycznej i obsługi sieci powód jedynie refakturował na odbiorców przyłączonych do eksploatowanej sieci (...), a zatem wątpliwe jest, że miała miejsce sprzedaż i obrót energią elektryczną po stronie powoda. Wobec tego powód zakwestionował, iż prowadził sprzedaż energii na rzecz podmiotów zlokalizowanych na terenie Zaplecza (...) w P., którzy w istocie zużywali w tych miejscach pobraną energię, za którą w pierwszej kolejności płacił powód, uznając że miało miejsce jedynie następcze refakturowanie jej kosztów w ramach wystawianych odbiorcom faktur VAT. W ocenie Sądu należało w tym względzie zgodzić się z pozwanym, iż powód sprzedawał energię, a nie refakturował jej koszty na rzecz faktycznych odbiorców energii. Wprawdzie, jak słusznie zauważył Prezes URE, pojęcie refaktury nie zostało zdefiniowane w ustawie, aczkolwiek refakturowanie funkcjonuje w obrocie gospodarczym, a nawet odwołuje się do niego orzecznictwo sądowe. Przykładowo w powoływanym w niniejszej sprawie wyroku z 24 lutego 2012 r. o sygn. I SA/Kr 1970/11 (Legalis) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie trafnie stwierdził, że refakturowanie jest możliwe, gdy:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.