Sygn. akt IV Pa 23/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 20 grudnia 2022 roku Sąd Okręgowy w Sieradzu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Dorota Załęsk

§1i 2 k.p.

za pracę w godzinach nadliczbowych, oprócz normalnego "wynagrodzenia, przysługuje dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w nocy, w niedziele i święta niebędące dla pracownika dniami pracy, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, w dniu wolnym od pracy udzielonym pracownikowi w zamian za pracę w niedzielę lub w święto, zgodnie z obowiązującym go rozkładem czasu pracy, a 50% wynagrodzenia - za pracę w godzinach nadliczbowych przypadających w każdym innym dniu niż określony w pkt 1. Dodatek w wysokości 100% przysługuje także za każdą godzinę pracy nadliczbowej z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym, chyba że przekroczenie tej normy nastąpiło w wyniku pracy w godzinach nadliczbowych, za które pracownikowi przysługuje prawo do dodatku w wysokości określonej w określonej w § 1.Obowiązuje zasada jednorazowego liczenia godzin nadliczbowych, co oznacza, że w przypadku jednoczesnego przekroczenia normy dobowej i tygodniowej, w rozliczeniu godzin nadliczbowych raz policzonych, wynikających z przekroczenia norm dobowych, nie uwzględnia się ich przy liczeniu godzin nadliczbowych wynikających z przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy. W systemie równoważnego systemu czasu pracy (art. 129§4 k.p.), pracą w godzinach nadliczbowych jest praca ponad normę dobową wynikającą z harmonogramu pracy, a także praca w czasie przekraczającym przeciętną normę tygodniową (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005r. (...). Jednakże w stosunku do pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób może byś stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym dopuszczalne jest przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy do 24 godzin. Zgodnie z art. 137 kodeksu pracy do pracowników zatrudnionych przy pilnowaniu mienia lub ochronie osób, a także pracowników zakładowych straży pożarnych i zakładowych służb ratowniczych może być stosowany system równoważnego czasu pracy, w którym jest dopuszczalne przedłużenie dobowego wymiaru czasu pracy do 24 godzin, w okresie rozliczeniowym nieprzekraczającym 1 miesiąca. Przepisy art. 135§2 i 3 oraz art. 136§2 stosuje się odpowiedni z możliwością przedłużenia okresu rozliczeniowego do 3 miesięcy. W warunkach zatrudnienia ustalono, iż powodów obowiązuje równoważny system czasu pracy z możliwością przedłużenia do 24 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym okresie rozliczeniowym wynoszącym 3 miesiące. Przy tego rodzaju systemie czasu pracy nie występuje przekroczenie dobowej normy czasu pracy, przy którym dodatek za godziny nadliczbowe liczy się w wysokości 50%, dlatego dodatek należy liczyć z tytułu przekroczenia przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy 40 godzin w przyjętym okresie rozliczeniowym 3 miesięcy, a więc wysokości 100%. Zgodnie z powyższą regulacją, na rzecz powodów należało zasądzić dodatki za godziny nadliczbowe, z odliczeniem kwot wypłaconych przez pozwaną i "zleceniodawców" jako podstawowe wynagrodzenie za każdą godzinę pracy, opłacanej stawką godzinową w wysokości 100%. Powodowie świadczyli na rzecz pozwanej pracę w wymiarze przekraczającym normatywną ilość godzin w danym miesiącu, co wynika, między innymi z przygotowywanych miesięcznych grafików, obejmujących co najmniej 240 h. Jedynie całościowa (więc nie tylko oparta na twierdzeniach pozwanej) ocena zebranego w sprawie materiału, mogła dać pełny obraz stanu faktycznego. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane przepisy Sąd zasądził na rzecz powodów wskazane w sentencji wyroku kwoty (w rozbiciu na okresy rozliczeniowe) z tytułu wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych. Uprzednio dokonał odliczenia kwot wypłaconych przez zleceniodawcę (...) Sp. z o.o. za czas pracy przepracowany przez powodów. Wypłaty z tzw. zlecenia mogły więc być zaliczone na dług pozwanego pracodawcy z tytułu nadgodzin, bo w istocie z tego tytułu zostały spełnione (wynagrodzenie za pracę ponad normatywny czas pracy wykonywaną na podstawie stosunku pracy nawiązanego z pozwaną). Uznanie zasadności roszczeń o wypłatę wynagrodzenia w godzinach nadliczbowych powodowało konieczność wyrównania wynagrodzenia w zakresie objętym wyrokiem. I tak na rzecz powoda M. T. Sąd zasadził kwotę 36.147,84 zł, na rzecz powoda Z. K. kwotę 11.726,46 zł i na rzecz powoda M. K. kwotę 36.311,40 zł, zasądzając kwoty w rozbiciu na każdy miesiąc oddzielnie, w wysokości wyliczonej przez stronę pozwaną, która pod względem matematycznym nie była kwestionowana przez stronę powodową. O odsetkach za opóźnienie od każdego z dochodzonych roszczeń Sąd Rejonowy orzekł na podstawie art. 481 k.c. w związku z art. 300 k.p. i art. 85 k.p., przyznając je od dnia wymagalności każdej z kwot, czyli od dnia następnego po dniu kiedy winna nastąpić wypłata wynagrodzeń tj. od 11 dnia każdego następnego miesiąca, po okresie rozliczeniowym. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. W odniesieniu do powodów M. T. i M. K. Sąd zważył, że domagali się oni zasądzenia (po rozszerzeniu pou

§ 2k.p.

w zw. z art.

§ 1pkt 1 k.p.

oraz art. 18 § 1 k.p. zastosowanego a contrario - przez pominięcie, że pracodawcę wiążą następstwa przyznania pracownikowi odrębnej, wyższej, stawki wynagrodzenia na użytek zapłaty za pracę w godzinach nadliczbowych. Wskazując na powyższe powodowie wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie dodatkowo od pozwanej spółki na rzecz: I. M. T.: 1) kwoty 8 887,50 zł tytułem dodatków netto za pracę w godzinach nadliczbowych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego od dat ich wymagalności szczegółowo rozpisanych w apelacji w każdym przypadku do dnia zapłaty; 2) pominiętej części zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem I instancji - należnej według norm prawem przepisanych; 3) zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem II instancji według norm prawem przepisanych; II. Z. K.: 4) kwoty 7 837,64 zł tytułem dodatków netto za pracę w godzinach nadliczbowych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego od dat ich wymagalności, szczegółowo rozpisanych w apelacji w każdym przypadku do dnia zapłaty; 1) zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem I instancji - należnego według norm prawem przepisanych; 2) zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem II instancji według norm prawem przepisanych; III. M. K.: 5) 1) kwoty 11 334,20 zł tytułem dodatków netto za pracę w godzinach nadliczbowych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego od dat ich wymagalności, szczegółowo rozpisanych w apelacji w każdym przypadku do dnia zapłaty; 2) pominiętej części zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem I instancji - należnej według norm prawem przepisanych; 3) zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu przed sądem II instancji według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano , że zaskarżony wyrok nie respektuje faktu, że za pracę w godzinach nadliczbowych powodowie mieli przyznane osobne wynagrodzenie i ono właśnie winno stanowić podstawę do obliczenia dodatków na podstawie art.

§ 2k.p.

w zw. z art.

§ 1pkt 1 k.p.

Fakt, że umowy zlecenia zawarte z powodami obarczone były nieważnością, nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu przyjętych w tych umowach stawek wynagrodzenia, a to dlatego, że skoro świadczona na podstawie tych umów praca zaliczona jest jako wykonana na rzecz pozwanej spółki, tak samo za tę pracę wynagrodzenie należy traktować jako pochodzące od tego właśnie pracodawcy. Strona powodowa domaga się tychże należności w kwotach netto. Pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. , zaskarżył wyrok w części, tj. co do punktów: I, III, V Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania w postaci: 1. art. 233 § 1 KPC poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, polegające na sprzecznej z zasadami logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym dowodów z zeznań •świadków prowadzącej do uznania, iż:

1. a)powodów łączył tylko jeden stosunek prawny, tj. stosunek pracy i tylko z pozwaną, w sytuacji gdy powodów, pozwaną i (...) Sp. z o.o. łączyły dwa odrębne stosunki prawne - stosunek pracy oraz umowa cywilnoprawna;
2. b)powodowie nie wiedzieli na rzecz której firmy wykonują czynności, bowiem powierzone im w ramach zlecenia zadania nie różniły się od tych wykonywanych w ramach stosunku pracy;
3. c)zawarcie umowy zlecenia było warunkiem sine qua non nawiązania stosunku pracy, w sytuacji, gdy wynikało to tylko i wyłącznie z wolnej woli powodów podyktowanej ‘wymiarem ekonomicznym; Powyższe naruszenie przepisów postępowania doprowadziło do błędu w ustaleniach faktycznych i bezzasadnego przyjęcia, że umowy zlecenia łączące powodów ze spółką (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. stanowiły uzupełniającą umowę o pracę zawartą pomiędzy powodami, a pozwaną (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W., w sytuacji gdy powodów łączył z pozwaną stosunek pracy a z (...) Sp. z o.o. odrębny stosunek cywilnoprawny. 2. art. 100 KPC poprzez jego błędne zastosowanie i odstąpienie od stosunkowego rozliczenia kosztów postępowania w stosunku do M. T. i M. K. przy jednoczesnym stosunkowym rozliczeniu opłat od pozwów. II. W konsekwencji, wskutek nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego doszło do naruszenia prawa materialnego poprzez: 1. naruszenie art. 22 § 1, l 1 i l 2 KP przez jego nieuprawnione zastosowanie do okresu wykonywania czynności zleconych w ramach umowy zlecenia zawartej przez powodów z podmiotem innym niż pracodawca, a także przez błędne ustalenie, że umowa zlecenia zawarta przez powodów ze spółką (...) Sp. z o.o. była w rzeczywistości umową uzupełniającą umowę o pracę z pozwaną, podczas gdy powodów faktycznie łączyły dwa odrębne stosunki prawne,.tj. umowa o pracę z pozwaną i umowa zlecenie ze spółką (...) Sp. z o.o., 2. art. 58 § 1 KC poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż umowa zlecenia łącząca powodów ze spółką (...) Sp. z o.o. dotknięta była wadą nieważności, podczas gdy , jednocześnie Sąd I instancji uznał, iż umowa zlecenia stanowiła uzupełniającą umowę o pracę, 3. naruszenie art.

§ 1

KP przez niezasadne zastosowanie wskutek błędnego ustalenie, że powodowie wykonywali na rzecz pozwanej pracę w godzinach nadliczbowych, za którą przysługuje im dodatkowe wynagrodzenie, podczas gdy powodowie w rzeczywistości wykonywali w tym czasie czynności zlecone przez (...) Sp. z o.o. na podstawie łączącej te podmioty umowy zlecenia i na jej rzecz, 4. naruszenie art.

§ 1KP oraz art.

481 § 1 KC w związku z art. 300 KP przez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz powodów odsetek od kwot brutto w sytuacji, gdy odsetki powinny być naliczane od kwot wynagrodzenia z pominięciem jego pochodnych, tj. kwot należnych składek na ubezpieczenia społeczne i zaliczki na podatek dochodowy,

1. naruszenie art. 481 § 1 KC w związku z art. 300 KP i art. 85 KP przez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie na rzecz powodów odsetek 'liczonych od dnia wymagalności wynagrodzenia należnego za pracę w godzinach nadliczbowych w każdym miesiącu w sytuacji, gdy powodów obowiązywał równoważny system czasu pracy z trzymiesięcznym okresem rozliczeniowym, a tym samym odsetki powinny być naliczane po upływie każdego trzymiesięcznego okresu rozliczeniowego Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od każdego z powodów na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obie instancje. W uzasadnieniu, apelujący powielił argumentację zawartą w odpowiedzi na pozew. W odpowiedzi na apelację powodów, pozwany (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o o:
2. oddalenie apelacji każdego z powodów w całości,
3. zasądzenie od każdego z powodów na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym także kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na rozprawie przed Sądem II instancji pełnomocnik powodów wniósł o oddalenie apelacji pozwanego i zasądzenie na rzecz każdego z powodów od pozwanej zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. SĄD OKRĘGOWY ZWAŻYŁ: Apelacja obu stron nie zasługuje na uwzględnienie. Zacząć należy od apelacji pozwanego jako dalej idącej. Ma ona charakter wyłącznie polemiczny, z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji i prawidłową oceną prawną. Sąd Okręgowy w pełni akceptuje ustalenia Sądu I instancji i prawidłową oceną prawną, przyjmując je za własne. Główny zarzut apelacji sprowadza się do naruszenia przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 233 § 1k.p.c. Postawienie zarzutu obrazy art. 233§ 1 k.p.c. nie może polegać na zaprezentowaniu ustalonego przez siebie , na podstawie własnej oceny dowodów stanu faktycznego . Skarżący może tylko wskazywać , posługując się wyłącznie argumentami jurydycznymi , że sąd rażąco naruszył zasady logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok S.N. Z 18.06.2004r. CK 369/03 ). Apelujący temu obowiązkowi nie sprostał, powielając na uzasadnienie tego zarzutu stanowisko zawarte w odpowiedzi na pozew. Wbrew błędnemu twierdzeniu apelacji , dowody na których oparł wyrokowanie sąd meriti w postaci: umów o pracę wraz z informacją o warunkach zatrudnienia, umów zlecenia wraz z zestawieniami wypłaconych powodom wynagrodzeń, harmonogramy pracy, informacje o wynagrodzeniu wypowiedzenie umowy o pracę , porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę i korespondującymi z dokumentacją zeznaniami powodów, ewidentnie wskazują , że praca świadczona przez powodów na umowę zlecenia zawartą z (...) Sp.z.o.o. , w istocie wypełniała znamiona stosunku pracy w rozumieniu art. 22 § 1 k.p. , realizowanego de facto na rzecz (...) Sp.z.o.o. (...) przez powodów dwóch umów – umowy o pracę z (...) Sp.z.o.o. i umowy zlecenia z (...) Sp.z.o.o. miało jedynie na celu ukrycie przez pozwanego faktu pracy powodów na jego rzecz w godzinach nadliczbowych i ukrycie związanych z tym należności publicznoprawnych. Co więcej, temu celowi miało posłużyć utworzenie 3 grafików pracy : jeden obejmujący sumarycznie wypracowane godziny z umowy o pracę i z umowy zlecenia, drugi tylko z umowy o pracę i trzeci tylko z umowy zlecenia. Te dwa ostatnie utworzono po to , by powodowie wiedzieli czy pracują w danym dniu na umowę o pracę , z którą wiązały się m. innymi prawo do urlopu , praca w godzinach nadliczbowych , czy też pracują na umowę zlecenia, bo każda z tych umów przewidywała inne stawki wynagrodzenia. Nie znajduje potwierdzenia stanowisko apelacji o podpisaniu przez powodów dwóch umów wynikających z odrębnych stosunków prawnych, jako opartych na swobodnej woli stron. Wszak warunkiem zawarcia umowy o pracę z (...) Sp.z.o.o. było jednoczesne zawarcie umowy zlecenia z (...) Sp.z.o.o. Słusznie podnosi Sąd I instancji , że pozwany wykorzystał swą pozycję dominującą wobec pracowników, a zabieg dotyczący zawarcia umowy zlecenia z (...) Sp.z.o.o zmierzał ewidentnie do osiągnięcia korzyści finansowych przez pozwanego kosztem powodów. Uwzględniając że : powodowie pracowali w systemie 24 godzinnym ochraniając obiekty kolejowe na podstawie umowy o pracę i w tym samym systemie na umowę zlecenia , mieli to samo miejsce zbiórki, otrzymywali od pozwanego jedno umundurowanie, wyposażenie (pobierali broń jeden raz rozpoczynając służbę w danym dniu), przydzielony ten sam samochód, jedną książkę służby dot. wykonywania ochrony mienia z obu umów, jedną instrukcję ochrony mienia, regulaminy, podlegali kierownictwu pozwanego tak dla umowy o pracę , jak i dla umowy zlecenia, nie mogli między sobą zamieniać się na służbę, w przypadku nieprzewidzianych losowych sytuacji, a tylko za zgodą przełożonego, byli poddani jednemu badaniu lekarskiemu przyjmując się do pracy , przechodzili jedno badania okresowe związane z umową o pracę, po przekroczeniu normatywnego kodeksowego czasu pracy wykonywali nadal tę samą rodzajowo pracę w tym samym systemie na podstawie umowy zlecenia ( niekiedy praca na podstawie tych dwóch umów zazębiała się) , od października 2021r. zaczęto łączyć w grafiku umowę o pracę i umowę zlecenia w taki sposób , że dla każdej z nich pozwany wpisywał po 12 godzin, po to by powodowie nie mogli korzystać np. z urlopu wypoczynkowego za przepracowany dzień z umowy o pracę - wszystko to potwierdza prawidłową ocenę sądu meriti, że zawarcie z powodami umów zlecenia zmierzało do ukrycia faktu świadczenia przez nich pracy w reżimie pracowniczym z art. 22 k.p., ponad normy określone przepisami kodeksu pracy, na rzecz jednego pracodawcy - (...) Sp.z.o.o. Oceny tej nie zmienia używanie przez powodów dwóch oddzielnych legitymacji i dwóch oddzielnych przepustek uprawniających do wejścia na ochraniany obiekt , wprowadzonych od 2021r. ( wcześniej była tylko jedna przepustka). Wbrew twierdzeniu apelującego, powyższej oceny nie zmienia także wypłata wynagrodzenia oddzielnie z umowy o pracę i oddzielnie z umowy zlecenia , gdyż – jak trafnie wskazuje sąd merti – do przypisania godzin pracy powodów na rzecz rzekomych zleceniodawców dochodziło dopiero wtedy, gdy ich ilość przekraczała ustawową kodeksową normę czasu pracy. Wreszcie prawidłowej oceny Sądu I instancji nie zmienia eksponowana przez apelującego odrębność osobowości prawnej obu spółek , tj. (...) Sp.z.o.o. i (...).z.o.o. Sąd Okręgowy podziela w pełni stanowisko sądu meriti ( także przywołane poglądy doktryny), że w stanie faktycznym sprawy, w sytuacji ścisłej współpracy obu spółek , trudne jest rozróżnienie gdzie kończy się zakres działalności jednej spółki , a zaczyna zakres działalności i kompetencji drugiej. W pełni uprawnione jest stanowisko sądu meriti, że doszło do nadużycia podmiotowości dominującej spółki (...) Sp.z.o.o. – pozwanej w sprawie poprzez formalne związanie powodów stosunkiem umownym zlecenia ze spółką córką - (...) Sp.z.o.o. tylko po to, by świadczonej przez powodów pracy w godzinach nadliczbowych i to na rzecz pozwanej (...) Sp.z.o.o., nie wykazywać jako świadczonej na rzecz tego podmiotu, a to w celu uniknięcia wypłaty powodom słusznie należnych dodatków za godziny nadliczbowe. Powyższe fakty prowadzą do trafnej oceny sądu Rejonowego o nieważności umów zlecenia zawartych z powodami w warunkach wypełniających dyspozycję art. 83 k.c., a także w celu obejścia prawa ( art. 58 k.c.). Bezzasadne jest twierdzenie apelacji o wewnętrznej sprzeczności, a w konsekwencji o błędnej ocenie, uzasadniane przez apelującego twierdzeniem sądu meriti z jednej strony nieważnością umów zlecenia z art. 58 k.c. , a z drugiej przyjęciem że umowa zlecenia stanowiła uzupełniającą umowę o pracę. Powyższe twierdzenie apelacji jest wybiórcze, oderwane od kontekstu całego stanu faktycznego, o którym była wyżej mowa , który sąd meriti w swojej ocenie eksponuje. Reasumując , Sąd Okręgowy w pełni podziela ocenę sądu meriti o pracy powodów w spornym okresie w godzinach nadliczbowych , świadczonej w reżimie pracowniczym na rzecz pozwanej, mimo formalnej umowy zlecenia z (...) Sp.z.o.o., bowiem zawartej dla pozoru, a także w celu obejścia prawa, a przez to nieważnej. Sąd Rejonowy dokonał przy tym prawidłowej subsumpcji przepisów prawa - art. 151 §1k.p. w związku z art. 128 k.p. , art. 135§1 k.p. i art. 137 k.p., a w konsekwencji zasądzenia dodatku 100% za pracę w godzinach nadliczbowych ( art.

§1k.p.), z odsetkami ustawowymi od wymagalności tj.

od 11 dnia każdego miesiąca następnego miesiąca po okresie rozliczeniowym ( art. 481 k.c. w związku z art. 300 k.p. i art. 85k.p.).W związku z tym, zarzuty apelacji o naruszeniu przepisów prawa materialnego są także bezzasadne. Odnosząc się do zasądzonych na rzecz powodów kwot brutto z tytułu dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, orzeczenie to jest prawidłowe. Sąd Okręgowy podziela pogląd Sądu Najwyższego w uchwale z 7 sierpnia 2001r. III ZP 13/01, że sąd pracy zasądzając wynagrodzenie za pracę , nie odlicza od tego wynagrodzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych i składek na ubezpieczenie społeczne. Podkreślić przy tym trzeba , że pozwany jako pracodawca i jednocześnie płatnik składek oblicza należne pracownikowi wynagrodzenie za pracę w kwotach brutto, a następnie potrąca należne od niego składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne oraz zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i wypłaca pracownikowi kwotę netto. Tak też powinien postąpić pozwany realizując niniejszy prawomocny wyrok . Sąd Rejonowy prawidłowo zastosował przepisy prawa dotyczące orzeczenia o kosztach procesu za I instancję , a uzasadnienie rozstrzygnięcia w tym zakresie Sąd Okręgowy podziela, bez potrzeby jego powielania. Oddaleniu podlega także apelacja powodów, która dotyczy przyjętej przez Sąd stawki za podstawę obliczeń dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Rację ma sąd Rejonowy, że wobec wykazania w niniejszym postępowaniu nieważności umów zlecenia, na co powoływali się powodowie, za podstawę obliczeń przedmiotowych dodatków należało przyjąć stawki wynagrodzenia wynikające z umowy o pracę, a nie z umowy zlecenia. Następnie tak ustalone kwoty dodatków należało pomniejszyć o wynagrodzenie wypłacone powodom z tzw. zleceń . W związku z tym apelacja obu stron podlegała oddaleniu jako bezzasadna na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach procesu za II instancję orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c. Wartość przedmiotu apelacji powodów stanowiły kwoty w odniesieniu do: M. T. 8 887,50zł. , Z. K. 7837,64zł. , M. K. 11334,20zł. Z kolei Wartość przedmiotu zaskarżenia apelacją pozwanych wynosiła odpowiednio: ad. 1 - 36148 zł. , ad. 2 - 11 727 zł. ad. 3 - 36.312 zł. Wobec oddaleniu obu apelacji, zdaniem Sądu Okręgowego uzasadnione jest słusznościowo wzajemnie zniesienie kosztów procesu, bez potrzeby dokładnego wyliczania stosunku wygranej do przegranej. Jeżeli strony w równym lub zbliżonym stopniu wygrały lub przegrały sprawę, a jednocześnie w takim stosunku poniosły koszty, powinna być zastosowana zasada wzajemnego zniesienia kosztów. O zastosowaniu zasady wzajemnego zniesienia kosztów procesu decyduje kryterium słusznościowego rozłożenia obowiązku ponoszenia tych kosztów, nie jest natomiast bezwzględnie wymagane dokładne wyliczenie stosunku wygranej do przegranej ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2020 r. V ACa 554/19, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2013 , III CZ 37/13).