Sygn. akt I ACa 120/19 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2019 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Ewa Staniszewska Sędziowie: Bogdan Wysocki Małgorzata Kaźmierczak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Kinga Kwiatkowska po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. w P. na rozprawie sprawy z powództwa L. J. przeciwko M. R., A. R., K. M., P. M., B. M., J. G., R. G., S. S., B. S. o ochronę dóbr osobistych na skutek apelacji pozwanych od wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 3 października 2018 r. sygn. akt (...) I. zmienia zaskarżony wyrok: a. w punkcie 1 w ten sposób, że powództwo oddala; b. w punkcie 3 w ten sposób, że kosztami procesu obciąża powoda w zakresie poniesionym; II. zasądza od powoda na rzecz pozwanych 2.034 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym. Bogdan Wysocki Ewa Staniszewska Małgorzata Kaźmierczak IA Ca 120/19 UZASADNIENIE Powód L. J. wytoczył przeciwko pozwanym M. R., A. R., K. M., P. M., B. M., J. G., R. G., S. S. oraz B. S. powództwo, w którym domagał się zobowiązania pozwanych do zaniechania dalszych działań naruszających jego dobra osobiste, w szczególności polegających na rozpowszechnianiu informacji o rzekomym wykorzystywaniu przez powoda prywatnych znajomości w celu uzyskania pozytywnych dla jego przedsiębiorstwa rozstrzygnięć oraz rzekomym prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej w sposób sprzeczny z prawem; zobowiązania każdego z pozwanych, aby w terminie siedmiu dni od daty uprawomocnienia się wyroku w niniejszej sprawie, sporządzili pismo, na formacie kartki A4, zawierające przeproszenie o następującej treści: „Z uwagi na posłużenie się przez nas nieprawdziwymi informacjami dotyczącymi Pana L. J., a także z uwagi na naruszenie przez nas dóbr osobistych w/w osoby poprzez liczne jego zniesławienia i znieważenia, przepraszamy Pana L. J. za treść naszych pism oraz skarg i oświadczamy, że odżegnujemy się od stawianych tam wobec niego zarzutów”, napisane pismem komputerowym (rozmiarem czcionki nie mniejszym niż 13, z zastosowaniem interlinii o szerokości 12 punktów, czcionką koloru czarnego kroju V. na białym tle) oraz podpisane pełnym imieniem i nazwiskiem każdego z pozwanych, a tym samym zobowiązanie każdego z pozwanych, aby przesłali to pismo za pośrednictwem P. - listem poleconym - na swój koszt do: L. J., Rady Miasta Z., Prezydenta Miasta Z., Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Sprawiedliwości, Prokuratora Okręgowego w Z. G. oraz Wojewody (...); zobowiązanie każdego z pozwanych do złożenia wspólnego publicznego oświadczenia poprzez opublikowanie na swój koszt w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie na okres 7 dni na stronie internetowej (...) czcionką co najmniej 16 pikseli koloru czarnego na białym tle, w ramce, bez tła reklamowego tak, by każdy kto będzie korzystał w portalu mógł zapoznać się z treścią złożonego oświadczenia oraz w drukowanym (papierowym) wydaniu dziennika Gazeta (...), który ukaże się w poniedziałek albo piątek w dziale komunikaty, w formacie „drobna ramka” oświadczenia o następującej treści: „M. R., A. R., K. M., P. M., B. M., J. G., R. G., S. S. oraz B. S., przepraszają Pana L. J. za naruszenie jego dóbr osobistych w ten sposób, że dopuściliśmy się rozpowszechniania wprowadzających w błąd, nieprawdziwych informacji na temat jego powiązań rodzinnych oraz towarzyskich z pracownikami Urzędu Miasta w Z., a także wykonywania działalności gospodarczej w sposób sprzeczny z prawem. Powyższe oświadczenie publikuje się w wyniku przegranego procesu sądowego M. R., A. R., K. M., P. M., B. M., J. G., R. G., S. S. oraz B. S.”, a także wydanie przez Sąd postanowienia nakazującego pozwanym złożenie publicznego oświadczenia, o cechach określonych w pkt 3 pozwu na podstawie art. 480 § 1 k.c., że na wypadek niewykonania przez pozwanych nakazu złożenia publicznego oświadczenia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, że Sąd upoważnia powoda - L. J. do opublikowania ogłoszeń o treści wskazanej w pkt 3 pozwu na koszt pozwanych oraz zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W odpowiedzi na pozew z dnia 21 kwietnia 2017 r . pozwani wnieśli o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na ich rzecz kosztów postępowania według norm. Pismem z dnia 22 lutego 2018 r. powód podtrzymał zgłoszone dotychczas żądanie pozwu modyfikując je w zakresie punktu 3 podpunkt 2, w sposób, że żądanie to będzie obejmować zobowiązanie każdego z pozwanych do złożenia wspólnego publicznego oświadczenia poprzez opublikowanie na swój koszt w terminie 7 dni od uprawomocnienia się orzeczenia w wydaniu drukowanym dziennika Gazety (...), który ukarze się w poniedziałek albo piątek, na stronie ogłoszeniowej następującej treści informacji „M. R., A. R., K. M., P. M., B. M., J. G., R. G., S. S. oraz B. S., przepraszają Pana L. J., za naruszenie jego dóbr osobistych w ten sposób, że dopuścili się rozpowszechniania wprowadzających w błąd, nieprawdziwych informacji na temat jego powiązań rodzinnych oraz towarzyskich z pracownikami Urzędu Miasta w Z., a także wykonywania działalności gospodarczej w sposób sprzeczny z prawem. Powyższe oświadczenie publikuje się w wyniku przegranego procesu sądowego. M. R., A. R., K. M., P. M., B. M., J. G., R. G., S. S. oraz B. S.”. Zaskarżonym wyrokiem z 03.10.2018r Sąd Okręgowy w Z. G. zobowiązał pozwanych, by w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku sporządzili pismo w formacie kartki A4 zawierające przeproszenie o następującej treści: „Z uwagi na posłużenie się przez nas nieprawdziwymi informacjami dotyczącymi Pana L. J. a także z uwagi na naruszenie przez nas dóbr osobistych w/w osoby poprzez liczne jego zniesławienia i znieważenia, przepraszamy Pana L. J. za treść naszych pism oraz skarg i oświadczamy, że odżegnujemy się od stawianych tam wobec niego zarzutów” napisane pismem komputerowym (rozmiarem czcionki nie mniejszym niż 13, z zastosowaniem interlinii o szerokości 12 punktów) oraz podpisami pełnym imieniem i nazwiskiem każdego z pozwanych; przy czym zobowiązał każdego z pozwanych, aby przesłali to pismo za pośrednictwem P., listem poleconym, na swój koszt do: - L. J.: ul.(...), (...)-(...) Z., - Rady Miasta Z.: S. (...), (...)-(...) Z., - Prezydenta Miasta Z.: ul.(...), (...)-(...) Z.; w pozostałym zakresie powództwo oddalił oraz koszty procesu między stronami wzajemnie zniósł. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu Okręgowego. Powód prowadzi działalność gospodarczą w (...) spółki jawnej (...). E. J. (...), która zajmuje się budową obiektów o przeznaczeniu mieszkaniowym i usługowo – handlowym. W połowie 2014 r. (...) ogłosił przetarg nieograniczony (licytację ustną) na sprzedaż nieruchomości gruntowej znajdującej się przy ul. (...) w Z.. Cena wywoływacza przedmiotowej działki została ustalona na kwotę 5.000.000 zł. Według przygotowanych i opracowanych zamierzeń planistycznych teren ten był przeznaczony na zabudowę mieszkalną w części środkowej i północnej działki. W wyniku ogłoszonego II przetargu spółka (...). E. J. kupiła tę nieruchomość za 5.100.000 zł. Dla tej nieruchomości obejmującej działki nr (...), już w roku 2003 został przygotowany projekt zagospodarowania, który przewidywał powstanie w tym miejscu budynku wielokondygnacyjnego o przeznaczeniu mieszkaniowym (ówczesny dom asystenta/studenta). Ponadto w kolejnych latach w wyniku prowadzonych czynności przez przedstawicieli (...) przygotowane i przedłożone zamierzenia planistyczne zostały potwierdzone w opracowywanym studium zagospodarowania przestrzennego miasta Z., które zostało przyjęte na postawie uchwały Rady Miasta i oznaczone symbolem C8/2mM2 (jako teren dominacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej). W wyniku prowadzonych czynności przedmiotowy teren na wniosek rektora prof. dr hab. inż. T. K. reprezentującego (...) decyzją z dnia 09 września 2014 r. wydaną przez Prezydenta Miasta Z. (znak (...)) o warunkach zabudowy, został przeznaczony pod budowę zespołu budynków mieszkaniowych wielorodzinnych wraz z przynależnym zagospodarowaniem terenu znajdującym się na działkach inwestycyjnych nr (...); obręb (...)., przy ul. (...) w Z.. Po nabyciu działek przez spółkę (...). E. J., jeszcze tego samego roku Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia 29 września 2014 r. przeniósł na rzecz Przedsiębiorstwa Budowlanego (...) L. z siedzibą w Z. decyzję o warunkach zabudowy wydaną w dniu 09 września 2014 r. pierwotnie na rzecz (...). Następnie, powód reprezentujący spółkę (...). E. J. zawarł w dniu 24 marca 2015 r. porozumienie z Zakładem (...) w Z. o przyłączenie sieci i urządzeń kanalizacyjnych w oparciu o wybudowany już system kanalizacji sanitarnej i deszczowej. W dniu 25 maja 2015 r. powód zwrócił się do Prezydenta Miasta Z. w sprawie uzyskania wypisu i wyrysu ze „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Z. uchwalonego uchwałą nr (...) Rady Miasta Z. z dnia 19 sierpnia 2008 r. Z odpowiedzi przesłanej przez Prezydenta Miasta Z. uzyskał informacje, że dla terenu objętego przedmiotowym wnioskiem, w dniu 27 lutego 2007 r. Rada Miasta Z. podjęła uchwałę nr (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla terenu osiedla (...). W dniu 22 sierpnia 2016 r. powód wystąpił do Prezydenta Miasta Z. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie obiektu budowlanego mającego powstać na działkach nr (...) obręb (...), przy ul. (...) w Z.. Przedmiotowa sprawa została zarejestrowana pod nr rej. (...). Pozwani są właścicielami zabudowanych działek sąsiadujących z nieruchomością nabytą przez firmę powoda. W dniu 26 września 2016 r. pozwana B. M. w wyniku powziętych informacji dotyczących złożonego wniosku i po zapoznaniu się z dokumentacją złożoną przez powoda, skierowała do Prezydenta Miasta Z. pismo informując, iż w przedłożonych przez powoda dokumentach nie znajduje się treść analizy funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu w zakresie oddziaływania planowanego obiektu, co może mieć istotny wpływ na ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w związku z nowo powstającym budynkiem. Ponadto zwróciła się ona o podjęcie działań mających na celu usuniecie przez inwestora (powoda) wskazanych przez nią uchybień, nadto dołączenie do przedmiotach dokumentów opinii, a w przypadku ich uzupełniania zastrzegła sobie prawo do składania dalszych wniosków dowodowych w toczącym się postępowaniu. W piśmie z 17 października 2016 r. adresowanym do Prezydenta Miasta Z. pozwani wnieśli o wyłączenie J. M. od rozpoznawania i nadzorowania sprawy z wniosku L. J. reprezentującego E. – F., wskazując, że pracownik ten pozostaje z powodem w takich relacjach, które pozwalają na domniemanie istnienia wysokiego prawdopodobieństwa wystąpienia okoliczności, które mogą budzić wątpliwości, co do bezstronności tego pracownika przy wydaniu decyzji. Ponadto w dniu 20 października 2016 r. pozwani złożyli do Prokuratury Okręgowej w Z. G. wniosek o przystąpienie prokuratora do postępowania administracyjnego w sprawie prowadzonej przez Prezydenta Miasta Z. pod nr (...) wszczętej na wniosek L. J. reprezentującego firmę (...). E. J. w Z., na prawach strony, w celu nadzorowania przeprowadzonych czynności administracyjnych. Co więcej w dniu 26 października 2016 r. pozwani tożsamej treści pismo przesłali do Z. Z. - Ministra Sprawiedliwości. Ponadto pismem z dnia 15 lutego 2017 r. uzupełnili poprzednio złożony wniosek prosząc o nadzór wizytacyjny nad postępowaniem prowadzonym przez J. K. jako Prezydenta Miasta Z. w sprawie z wniosku L. J. reprezentującego firmę (...). E. J. w Z.. W dniu 28 października 2016 r. Prezydent Miasta Z. wydał decyzję nr (...) o zatwierdzeniu projektu budowy i udzieleniu pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z przynależnym zagospodarowaniem terenu – I etap przy ul. (...) w Z.. W wyniku złożonego przez pozwanych pisma z dnia 28 października 2016 r., wydana wcześniej decyzja została uchylona do ponownego rozpoznania. W dniu 7 listopada 2016 roku pozwani skierowali do M. B. – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w W. skargę z prośbą o wizytację prawidłowości podejmowanych działań przez Prezydenta Miasta Z. w kwestii dotyczącej ustalania procedur realizowanych przez K. D. Departamentu Rozwoju Miasta Z., podnosząc w niej faworyzowanie przez pracowników Urzędu Miasta Z. powoda, który jako deweloper uzyskuje zezwolenia na budowę „blokowisk” oraz wycinkę zieleni pod ich budowę. Pozwani ponadto wskazali, iż powód w wyniku nabycia nieruchomości zlokalizowanej przy ul. (...) w Z. skorzystał z wcześniej przygotowanego i opracowanego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści pisma wynika między innymi, że powód zamierza wyciąć las położony w centrum Z. i w tym miejscu postawić osiedle budynków(wysokich), nie bacząc na architekturę i dotychczasowe rekreacyjne przeznaczenie terenu. Pozwani podali też, że powód jest jedynym – niezmiernie uprzywilejowanym – deweloperem w Z. a oni protestując przeciwko inwestycji , zanotowali niewątpliwe aspekty tego uprzywilejowania, które mogą wyjaśniać nieformalne podstawy uzyskiwania przez powoda zezwoleń. Wynikają one z rzetelnych i bezspornych informacji, którymi są: a/ L. J. jest mężem siostry Z. L., który był poprzednim Prezydentem Miasta Z. (aktualnie jest nieformalnym doradcą J. K.), b/ od momentu, gdy L. J. został szwagrem ówczesnego Prezydenta Miasta, zauważa się coraz silniejszą i bezkonkurencyjną ekspansję inwestycji L. J. na terenie Z.; otrzymuje pełne kredytowanie pod inwestycje wcześniej kupowanych terenów, które po tym kupnie zyskują status „budownictwo usługowe i mieszkalne”, d/ po objęciu urzędu Prezydenta Miasta Z. przez J. K. utworzony został Departament Rozwoju Miasta (w miejsce ośmiu niezależnych wcześniej biur), którego dyrektorem została K. P., wcześniej Kierownik Biura Administracji Budowlanej; K. P. studiowała na jednym roku z L. J., z którego rodziną do dzisiaj utrzymuje ścisłe towarzyskie kontakty, e/ kierownikiem Biura Administracji Budowlanej w miejsce K. P. została J. M.; J. M. jest kuzynką K. P. i formalnie jej podlega (…). Tożsamej treści skargę pozwani przedłożyli do Wojewody (...), który po jej rozpoznaniu w piśmie z 9 stycznia 2017 r. uznał ją za niezasadną. Pismem z dnia 10 listopada 2016 r. powód odwołał się od decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Z. z dnia 28 października 2016 r. o uznaniu, iż stronami wszczętego przez niego postępowania administracyjnego są także pozwani. Ponadto na etapie wydania Decyzji o Warunkach Zabudowy, o którą wystąpił jeszcze poprzedni właściciel (...), zasadnym wydawało się, iż wcześniejsza decyzja w tej kwestii została przeniesiona na nowego nabywcę. Zatem uzasadnione było podjęcie przez Prezydenta Miasta Z. stanowiska o nieuwzględniane pozwanych jako stron i ograniczenie się do uznania za strony jedynie właścicieli działek bezpośrednio sąsiadujących z inwestycją. W dniach 14 listopada 2016 r., 28 listopada 2016 r. oraz 02 grudnia 2016 r. pozwani złożyli odwołanie do Wojewody (...) od decyzji administracyjnej z dnia 28 października 2016 r. wydanej przez Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w sprawie zarejestrowanej po nr rej. (...), wnosząc o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpoznania. Zarzucając, iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów dotyczących prawa budowlanego, a w szczególności procedowanie treści decyzji o warunkach zabudowy oraz analizy funkcji oraz cech zabudowy zagospodarowania terenu w zakresie oddziaływania planowanego przez inwestora zespołu obiektów. W dniu 05 grudnia 2016 r. wpłynęło do Departamentu Organizacyjnego Biura Rady Miasta Z. pismo od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji stanowiące skargę pozwanych na nienależyte wykonywanie zadań i obowiązków przez Prezydenta Miasta Z. oraz podległych mu pracowników. Pismami z dnia 11 oraz 19 stycznia 2017 r. pełnomocnik powoda zwrócił się do pozwanych o zaniechanie dalszych naruszeń dóbr osobistych L. J., a także prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. W dniu 24 stycznia 2017 r. na XLIII sesji Rady Miasta Z. rozpatrywano skargę złożoną przez pozwanych na działalność Prezydenta Miasta Z.. Pismem z dnia 20 marca 2017 r. pozwana K. M. złożyła kolejną skargą przesłaną za pośrednictwem Prezydenta Miasta Z. do Kierownika Biura Administracji Budowalnej na zaniechanie pełnienia obowiązków przez J. M., jako kierownika wspomnianego biura na odmowę sporządzenia kserokopii dokumentów przedłożonych przez powoda w sprawie nr (...). Następnie pismem z dnia 11 kwietnia 2017 r. pozwani oraz Prokurator Rejonowy w Z. G. odwołali się od decyzji Prezydenta Miasta Z., jako organu zatwierdzającego projekt i udzielone pozwolenie na budowę do Wojewody (...), który po rozpoznaniu sprawy w dniu 04 lipca 2017 r. uchylił wydaną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolejne pismo do Wojewody (...) skierowane przez pozwanych oraz Prokuratora Rejonowego w Z. G.wpłynęło w dniu 08 września 2017 r, w tym piśmie domagali się uchylenia decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Z., jako organu zatwierdzającego projekt budowy i udzielonego pozwolenia na budowę. W wyniku przeprowadzonego postępowania Wojewoda (...) po rozpoznaniu sprawy w dniu 07 listopada 2017 r. po raz drugi uchylił wydaną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prezydent Miasta Z. decyzją z dnia 13 lutego 2018 r. zatwierdził projekt budowalny i udzielił pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu Budowlanemu (...) L. z siedzibą w Z.. Odwołanie od niniejszej decyzji po raz kolejny złożył Prokurator Rejonowy w Z. G. oraz pozwani. Po rozpoznaniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Z. Wojewoda (...) utrzymał w mocy wydana decyzję. W tak ustalonym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał, że z treści art. 24§1 k.c. wynika jednoznacznie, iż ochrona dóbr osobistych przysługuje jedynie przed działaniem bezprawnym. Przesłanka bezprawności działania jest przesłanką konieczną do udzielenia ochrony o charakterze niemajątkowym. Przesłanka bezprawności działania jest ujmowana w kodeksie cywilnym szeroko. Przyjmuje się mianowicie, że bezprawne jest każde działanie sprzeczne z normami prawnymi, a nawet z porządkiem prawnym oraz zasadami współżycia społecznego. W orzeczeniu z 19 października 1989 roku ((...) (...), poz. 377) Sąd Najwyższy wskazał, iż za działanie bezprawne uważa się każde działanie naruszające dobro osobiste, jeśli nie zachodzi żadna ze szczególnych okoliczności je usprawiedliwiających. Natomiast do okoliczności wyłączających bezprawność naruszenia dóbr osobistych zalicza się: działanie w ramach porządku publicznego - tj. działanie dozwolone przez obowiązujące przepisy prawa, wykonywanie prawa podmiotowego, zgodę pokrzywdzonego, działanie w obronie uzasadnionego interesu społecznego. Rozpoznając sprawę w przedmiocie ochrony dóbr osobistych Sąd powinien, zatem w pierwszej kolejności określić dobro osobiste, które mogło zostać naruszone, a następnie ustalić, czy doszło do jego naruszenia i dopiero w przypadku pozytywnej odpowiedzi ustalić czy działanie pozwanych było bezprawne. Dowód, że dobro osobiste zostało naruszone ciąży na osobie poszukującej ochrony prawnej na podstawie art. 24 k.c. Natomiast na tym, kto podjął działania zagrażające dobru osobistemu innej osoby lub naruszające to dobro spoczywa ciężar dowodu, że nie było ono bezprawne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż opisane w pozwie zachowania pozwanych polegające na rozpowszechniania nieprawdziwych informacji na temat powiązań rodzinnych oraz towarzyskich z pracownikami Urzędu Miasta w Z. powoda naruszyło jego dobra osobiste. Pozwani podjęli działania polegające na wysyłaniu pism do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Sprawiedliwości czy Wojewody (...), ale to powód rozpowszechnił informacje na temat treści tych pism, tłumacząc wielu osobom, że takie sytuacje nie miały miejsca. Zatem gdyby nie działania samego powoda niewiele osób wiedziałaby o całym zdarzeniu. Jak wynika z samego przebiegu sesji Rady Miasta Z., podczas której rozpatrywano skargę pozwanych na działania Prezydenta, osoby, które nie otrzymały wcześniej informacji mailowej co do treści tej skargi, nie były w stanie zorientować się kogo i czego ona faktycznie dotyczy. Pozwani w podejmowanych przez siebie działaniach, zamierzali powstrzymać powoda od wybudowania, w niedalekim sąsiedztwie ich posesji, budynku wielorodzinnego, działając w granicach przyznanego im prawa. Jednakże podejmowane przez nich działania były nadmierne i niejednokrotnie nieadekwatne do zaistniałej sytuacji. Co więcej postawienie budynków wielokondygnacyjnych przez podmiot prowadzony przez L. J. w żaden sposób nie naruszało ich prywatności. Do takich wniosków Sąd I instancji doszedł na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, z którego wynika, że już 2003 r. uprzedni właściciel nieruchomości znajdującej się przy ul. (...) w Z. – (...) - uzyskał pozwolenie na wybudowanie wielokondygnacyjnego Campusu B, o czym może również świadczyć także zaprojektowana i podłączona sieć kanalizacyjna, sanitarna i deszczowej oraz koncepcja sieci cieplnej do celów projektowych z listopada 2003 r. Zatem podejmowane przez pozwanych działania, które miały uniemożliwić wybudowanie budynków mieszkalnych miały przede wszystkim na celu powstrzymanie powoda od podejmowania na tym terenie jakichkolwiek działań budowalnych. Odnosząc się natomiast do kwestii dotyczącej wysyłanego do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pisma, w pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż zgodnie z art. 231 k.p.a. jeżeli organ, który otrzymał skargę, nie jest właściwy do jej rozpatrzenia, obowiązany jest niezwłocznie, przekazać ją właściwemu organowi. Jak wynika z treści art. 229 k.p.a. organem właściwym w sprawach rozpatrywania skargi na prezydenta miasta jest -rada miasta. Z akt sprawy wynika, że pismo pozwanych przesłane do MSWiA, zgodnie z obowiązującymi przepisami powinno być przesłane do Rady Miasta, która posiada kompetencje do rozpoznania skargi. Zatem w żadnym wypadku nie możemy mówić o bezprawności działania pozwanych, zważywszy na fakt, iż nie spodziewali się oni, że okoliczność ta w ogóle wyjdzie na jaw. Wobec powyższego wskazać należy, iż powód nie wykazał, aby pozwani podejmując działania polegające na wysyłaniu pism do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Sprawiedliwości G. czy Wojewody (...) naruszyli jego dobre osobiste. Sąd Okręgowy jednak zgodził się z tą częścią powództwa, w której powód domagał się przeproszenia go za posłużenie się nieprawdziwymi informacjami dotyczącymi jego osoby, a także naruszenia jego dóbr osobistych poprzez liczne zniesławienia i znieważenia. W pismach kierowanych do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz do Ministra Sprawiedliwości i Wojewody (...), pozwani wskazywali na rodzinne i towarzyskie powiązania powoda z pracownikami Urzędu Miejskiego w Z., wyrażając pewność co do tych informacji. Nie były one jednak prawdziwe i godziły w sposób oczywisty w dobra osobiste powoda. Zawarte w tych pismach twierdzenia przypisywały powodowi nieuczciwe działania w zakresie prowadzenia firmy, poprzez wykorzystywanie rzekomych powiązań rodzinnych i towarzyskich. Informacje te nie były jednak prawdziwe i zostało to potwierdzone zeznaniami świadków. Z. L. podał, że nie jest bratem żony powoda a K. P. nie utrzymuje z powodem kontaktów towarzyskich. Powołując w swoich skargach informacje dotyczące tych powiązań, pozwani nie mieli żadnych wątpliwości, że są one prawdziwe, sami wskazywali, że były one sprawdzone i rzetelne. Przyjmując takie stanowisko Sąd I instancji doszedł do przekonania, iż podjęte przez pozwanych działania mogły wpłynąć na postrzeganie na rynku lokalnym powoda, jako osoby mającej powiązania z pracownikami Urzędu Miasta Z.. Budowanie wizerunku firmy jest wieloletnim i bardzo mozolnym działaniem, które może być nadszarpnięte poprzez podawanie nieprawdziwych i niesprawdzonych danych. Dlatego też Sąd Okręgowy uznał, iż pozwani powinni przesłać do samego powoda, Prezydenta Miasta Z. oraz Rady Miasta Z. pisma, w których przeproszą za rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji na jego temat. Celem tego zobowiązania będzie usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych powoda. To radni Rady Miasta Z. i Prezydent winni dowiedzieć się, że informacje na temat powoda zawarte w piśmie pozwanych m.in. do Ministra Spraw Wewnętrznych były nieprawdziwe. Pozostałe żądania powoda były w ocenie Sądu Okręgowego nieuzasadnione. Jak zostało to już podniesione wcześniej, pismo skierowane przez pozwanych do Ministra Spraw Wewnętrznych, zawierające skargę na działania Prezydenta Miasta Z., zostało przekazane według właściwości do rozpoznania przez Radę Miasta. Z treścią pisma zapoznali się zatem radni i Prezydent, bo jego skarga dotyczyła. Rozpoznanie skargi podczas jednej z Sesji Rady Miasta odbyło się w ten sposób, że przewodniczący Rady poinformował czego dotyczy kolejny punkt obrad, bez zapoznawania radnych z treścią samego pisma, bo tę otrzymali wcześniej drogą elektroniczną. Następnie radni przystąpili do głosowania. Jeżeli nawet podczas obrad Rady Miasta były obecne media i przebieg obrad był nagrywany i dostępny, to i tak niemożliwym było, aby osoba przysłuchująca się obradom, poznała treść pisma, w którym pozwani wskazali na powiązania rodzinne i towarzyskie powoda i na sposób, w jaki funkcjonuje jego firma. Niezasadne jest zatem żądanie umieszczenia przez pozwanych treści wskazanych w punkcie 3 żądań pozwu na przedstawionej tam stronie internetowej i w dzienniku Gazeta (...). Warto też zaznaczyć w tym miejscu, że do rozpowszechnienia informacji zawartych w piśmie do Ministra Spraw Wewnętrznych w szerszym zakresie, niż to wynika z procedury rozpoznawania skargi na działania Prezydenta Miasta, przyczynił się sam powód, tłumacząc różnym osobom, że zarzuty pozwanych są nieprawdziwe. Powód nie udowodnił ponadto, że zasadne jest żądanie sprecyzowane w punkcie 1 pozwu, sprowadzające się do zobowiązania pozwanych do zaniechania działań naruszających jego dobra osobiste. Nie zostało wykazane w toku postępowania, aby pozwani poza informacjami zawartymi w pismach do Ministrów i do Wojewody (...) w sposób ciągły, do wydania wyroku dopuszczali się dalszych naruszeń. Sąd Okręgowy ponadto ograniczył liczbę podmiotów, do których pozwani winni przesłać treść pisma określonego w wyroku. W przekonaniu tego Sądu przedstawienie treści tego pisma także do Ministrów Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, do Wojewody oraz do Prokuratora Okręgowego w Zielonej Górze mija się z celem. Podmioty te, a w szczególności wymienieni Ministrowie, są adresatami wielu skarg i żądań, wobec tego treść pisma pozwanych, pochodzącego z listopada 2016 r. nie jest im już znana. Celem wyroku, w którym Sąd uwzględnia żądanie ochrony dóbr osobistych, jest usunięcie skutków dokonanego naruszenia. W niniejszej sprawie chodzi zatem o to, by osoby, do których dotarły nieprawdziwe informacje na temat powoda i dla których osoba powoda to konkretna osoba, którą znają, dowiedziały się, że informacje te nie były prawdziwe. O kosztach procesu Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli pozwani, którzy zaskarżyli wyrok w części objętej punktem 1( nakazującym złożenie oświadczenia) i 3( rozstrzygającym o kosztach procesu). Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym ustaleń oraz uchybienie podstawowym regułom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego, które skutkowało błędami w ustaleniach faktycznych, tj.:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.