I ACa 561/21

Sygn. akt I ACa 561/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 kwietnia 2022r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Artur Kowalewski (spr.) Protokolant: St. sekr. sąd. Beata Węgrowska – Płaza po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022r. na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa P. Z. przeciwko (...) spółce akcyjnej w W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 1 czerwca 2021r., sygn. akt I C 567/17 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1, w zakresie obejmującym odszkodowanie z tytułu kosztów uszkodzonego motocykla, zniszczonej odzieży, holowania i utraconych dochodów w ten sposób, że:

1. zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda P. Z. kwotę 10.500 (dziesięć tysięcy pięćset) zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 19 września 2016 roku do dnia zapłaty,
2. umarza postępowanie co do kwoty 6.700 (sześć tysięcy siedemset) zł. z ustawowymi odsetkami za opóźnienie;
3. w pozostałej części powództwo oddala; II. zmienia zaskarżony wyrok w punktach 3 i 4 w ten sposób, że:
4. zasądza od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. na rzecz powoda P. Z. kwotę 13.525 (trzynaście tysięcy pięćset dwadzieścia pięć) zł tytułem kosztów procesu;
5. nakazuje pobrać na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Koszalinie tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych: - od powoda P. Z., z roszczenia zasądzonego w punkcie 1 wyroku, kwotę 6.690,86 (sześć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt 86/100) zł, - od pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 5.699,62 (pięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt dziewięć 62/100) zł; III. oddala apelację w pozostałej części; IV. zasądza od powoda P. Z. na rzecz pozwanego (...) spółki akcyjnej z siedzibą w W. kwotę 2.839 (dwa tysiące osiemset trzydzieści dziewięć) zł tytułem kosztów postępowania apelacyjnego. SSA Artur Kowalewski Sygn. akt I ACa 561/21 UZASADNIENIE Powód P. Z., w pozwie wniesionym przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W., domagał się zasądzenia od pozwanego na swoją rzecz łącznej kwoty 623.573,55 zł oraz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na kwotę tę składały się: kwota 470.000 zł zadośćuczynienia, kwota 153.573,55 zł tytułem odszkodowania za poniesioną przez niego szkodę majątkową, w tym wartość rzeczy utraconych w wyniku wypadku - 24.550 zł, koszty leczenia i rehabilitacji, koszty dojazdów, zakup leków i sprzętu - 55.409 zł, koszty opieki - 32.580 zł oraz straty związane z brakiem możliwości wykonywania pracy zarobkowej - 52.887,21 zł. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2021 r. Sąd Okręgowy w Koszalinie, po rozpoznaniu sprawy z powództwa P. Z. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. o zapłatę, sygn. akt I C 567/17:
6. zasądził od pozwanego na rzecz powoda następujące kwoty: - 220.000 zł tytułem zadośćuczynienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 19 września 2016 r. do dnia zapłaty, - 46.143,04 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia, rehabilitacji i dojazdów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 19 września 2016 r. do dnia zapłaty, - 24.550 zł tytułem zwrotu kosztów uszkodzonego motocykla, zniszczonej odzieży i kosztów holowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 19 września 2016 r. do dnia zapłaty, - 9.862,80 zł tytułem zwrotu kosztów opieki wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 19 września 2016 r. do dnia zapłaty, - 52.887,71 zł tytułem utraconych dochodów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 23 kwietnia 2018 r. do dnia zapłaty;
7. w pozostałej części powództwo oddalił;
8. zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 19.037,25 zł tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu strony powodowej;
9. nakazał pobrać na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Koszalinie od powoda kwotę 5.367,56 zł, zaś od pozwanego kwotę 7.022,92 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i rozważania prawne. W dniu 21 czerwca 2014 r. w miejscowości C. na ulicy (...) doszło do zdarzenia, w wyniku którego kierujący samochodem osobowym marki C. (...) o nr rej. (...) M. W. doprowadził do zderzenia z motocyklem marki H. (...) o nr rej. (...), kierowanym przez powoda P. Z.. Pojazd sprawcy przedmiotowego zdarzenia posiadał ubezpieczenie OC w pozwanym (...) S. A. z siedzibą w W.. Sprawca zdarzenia M. W., na podstawie art. 177 § 1 k.k., został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy czym jej wykonanie zawieszono na okres próby wynoszący 2 lata. Nadto, na rzecz pokrzywdzonego orzeczony został obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 6.000 zł. Powód został przewieziony do Szpitala w K., gdzie wstępnie zaopatrzono rany, a następnie tego samego dnia został przyjęty na Oddział Chirurgii Urazowo - Ortopedycznej (...) Szpitala (...) w S., gdzie rozpoznano złamanie wielofragmentowe części bliższej kości piszczelowej i strzałkowej podudzia prawego – otwartym III A wg Gustillo – Andersona z uszkodzeniem aparatu wyprostnego kolana prawego oraz stan po zwichnięciu barku lewego. W szpitalu wykonano badania RTG: kości kończyny górnej i dolnej celowane lub czynnościowe, kręgosłupa w odcinku lędźwiowo – krzyżowym, miednicy/biodra. Zastosowano następujące leczenie: oczyszczenie rany, nastawienie i stabilizacja wewnętrzna płytami Axsos złamania części bliższej kości piszczelowej prawej, stabilizację zewnętrzną. W dniu 21 lipca 2014r. powód został wypisany do domu z zaleceniami odnośnie trybu życia i chodzenia z asekuracją kul łokciowych, pielęgnacji ran, przyjmowania leków i kontroli w poradni ortopedycznej. W okresie od 4 sierpnia do 29 sierpnia 2014 r. powód był ponownie hospitalizowany w tym samym szpitalu. Wówczas w trakcie pobytu usunięto stabilizator zewnętrzny, oczyszczono z tkanek martwiczych, zastosowano leczenie podciśnieniem. Prowadzono antybiotykoterapię według antybiogramu. Stwierdzono ubytek skóry okolicy kolana prawego. W dniu 13 sierpnia 2014 r. w badaniu USG barku lewego stwierdzono zerwanie ścięgna mięśnia nad i podgrzebieniowego, entezofity w przyczepie mięśnia podłopatkowego, umiarkowaną artrozę w stawie barkowo - obojczykowym, nierówny zarys końca bliższego kości ramiennej - guzek większy i część bliższa trzonu - stan po przebytym złamaniu. Następnie w okresie od 29 sierpnia do 12 września 2014 r. powód kontynuował leczenie w SPZZOZ w G., gdzie na oddziale Leczenia Oparzeń zastosowano u powoda opatrunek podciśnieniowy, a w dniu 5 września 2014 r. wykonano zabieg pokrycia części ubytku skóry wolnym przeszczepem. Przebieg hospitalizacji nie był powikłany, a powód został wypisany do domu z zaleceniami jak w karcie wypisowej, Miejscowo przeszczep wygojony, zakwalifikowany do dalszego leczenia pokrycia ubytku skóry okolicy stawu kolanowego lewego w terminie planowanym. Dalsze leczenie powód kontynuował w Wojskowym Instytucie Medycznym (...) Szpitala (...) w W., w którym przebywał od 16 października do 14 listopada 2014 r., gdzie trafił w trybie nagłym z powodu pierwotnego pourazowego zakażenia wieloodłamowego złamania 1/3 bliższej prawej kości piszczelowej leczonego operacyjnie z ubytkami skóry i warstwy podskórnej. W badaniu bakteriologicznym wyizolowano Acinetobacter baumani, Enterococcus faecalis. W dniu 21 października 2014 r. rany zostały oczyszczone z tkanek martwiczych, usunięto wydzielone martwaki kostne oraz obluzowaną jedną śrubę ciągnącą. Po zabiegu prowadzono gojenie ran opatrunkami podciśnieniowymi VAC uzyskując powolne ziarninowanie ran. W leczeniu farmakologicznym stosowano antybiotykoterapię celowaną. 6 grudnia 2014r. powód był hospitalizowany na Oddziale Chirurgii Naczyniowej i Urazowo - Ortopedycznej ZOZ (...) w S., gdzie przebył zabieg rekonstrukcji ścięgna nadgrzebieniowego i podgrzebieniowego metodą artroskopii barku lewego. Okres pooperacyjny niepowikłany. Wypisany do domu z zaleceniami noszenia operowanej kończyny w chuście trójkątnej przez 6 tygodni, rehabilitacją bierną po 2 tygodniach od zabiegi oraz czynną po 6 tygodniach. Dalsze leczenie powoda związane było w warunkach ambulatoryjnych polegało między innymi na leczeniu zakażenia bakteryjnego oraz rehabilitacji. W badaniu TK przeprowadzonym w dniu 25 lutego 2019 r. stwierdzono brak zrostu kostnego między zespoleniowo utrzymywanymi odłamami kostnymi kości piszczelowej, zrost kości strzałkowej, uszkodzenie chrząstki stawu udowo-piszczelowego, wyraźnie nierówny zarys powierzchni stawowej kości piszczelowej od strony bocznej, zwyrodnieniowo wyostrzony guzek boczny wyniosłości międzykłykciowej prawej kości piszczelowej. W dniu 9 maja 2019 r. powód przeszedł zabieg usunięcia zespolenia wewnętrznego złamania części bliższej kości piszczelowej prawej. Powód, od 21 czerwca 2014 r., został uznany za niepełnosprawnego w stopniu umiarkowanym. Orzeczenie o niepełnosprawności wydano do dnia 23 września 2018 r. Uznano, że powód ma naruszoną sprawność organizmu, która powoduje konieczność częściowej pomocy innych osób, w tym pełnienia ról społecznych. Wymaga okresowego wsparcia instrumentalnego ze strony innych osób oraz instytucji ze względu na zaburzenia funkcji organizmu w zakresie poruszania się, prowadzenia gospodarstwa domowego i komunikowania się z otoczeniem. Wskazane jest odpowiednie zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne. Ponadto powód został uznany przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w K. za całkowicie niezdolnego do pracy od 21 czerwca 2014 r. do 31 maja 2017 r., a następnie do dnia 31 marca 2020 r. Intensywny proces leczenia, trwający od wypadku przeszło poł roku, był dla powoda najbardziej dotkliwy i wiązał się z doznawanym bólem fizycznym wynikającym ze skomplikowanego złamania, przedłużającym się gojeniem złamanych kości powikłanym zakażeniem pourazowym, koniecznością leczenia w warunkach szpitalnych z dala od najbliższej rodziny, niesprawnością wymagającą częściowej pomocy personelu medycznego w zakresie utrzymania higieny ciała. W zakresie stawu kolanowego prawego staw jest zniekształcony, w ustawieniu koślawym (wygiętym do przyśrodka); funkcja stawu jest ograniczona w zakresie zgięcia do 90 st. przy normie do 120-140 st., a wyprostu do 0 st.; podczas zginania wyczuwalne są trzeszczenia. Chód jest utykający na prawą kończynę, stosunkowo dość sprawny, niewymagający wsparcia kulami ortopedycznymi, również możliwy na palcach i piętach. Nie stwierdzono u powoda istotnych zaników mięśniowych. Odnośnie stawu barkowego lewego stwierdza się ograniczoną ruchomość w zakresie ruchów skrajnych. Ruchomość w zakresie funkcjonalnym do 70 st. jest zachowana. Skutki uszkodzeń obu stawów nie utrudniają w sposób istotny powodowi codziennego samodzielnego funkcjonowania w zakresie prac związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, życia rodzinnego. Może wykonywać szereg czynności życia codziennego samodzielnie bez większych trudności i jest w tych czynnościach niezależny. Po okresie 182 dni zasiłku chorobowego powodowi przyznano świadczenie rehabilitacyjne, które do dnia 17 czerwca 2015 r. pobierał w wysokości 100% podstawy wymiaru. Po ustaniu świadczenia rehabilitacyjnego, w czerwcu 2015 r. powód powrócił do wykonywania czynności w ramach prywatnego gabinetu chirurgicznego w spółce prowadzonej ze wspólnikiem w ograniczonym wymiarze czasu pracy. Następstwa wypadku w postaci zniekształcenia stawu, ustawienia koślawego, brak pełnego zrostu mimo obecności materiału zespalającego stanowiły w początkowym okresie podjęcia pracy przeciwskazanie do pełnego obciążania tego stawu w trakcie wykonywania czynności zawodowych (dłuższe stanie w jednej niezmiennej pozycji ciała, a takim jest pozycja operatora przy stole operacyjnym powyżej 1 godziny lub dźwiganie i operowanie przy użyciu cięższych narzędzi chirurgicznych lub udzielania pierwszej pomocy, np. w skomplikowanych złamaniach kości, operacjach w uszkodzeniach urazowych czaszki, mózgu, klatki piersiowej, jamy brzusznej oraz operacje w obrażeniach mnogich i wielonarządowych). Ograniczenia ruchomości stawu lewego barkowego nie powinno stanowić istotnego elementu ograniczającego wykonywanie pracy zawodowej, z uwagi na fakt, iż powód jest praworęczny, a kończyna górna lewa pełni jedynie funkcję wspomagającą dla kończyny prawej dominującej. Ograniczona jest możliwość wykonywania przez powoda czynności operatora przy stole operacyjnym podczas zabiegów wymagających dłuższego stania. Powód może w ramach poradni czy też prywatnego gabinetu chirurgicznego wykonywać zabiegi tzw. małej chirurgii (kontrola, wycięcie iż zszycie rany, usunięcie ciała obcego z tkanek miękkich, nacięcie ropnia, zastrzału, zanokcicy i ropowicy, guza, znamienia, pobranie wycinku do badania histopatologicznego). Może powód w sposób nieograniczony prowadzić diagnostykę poprzez założenie opatrunku, wykonywać badanie endoskopowe, udzielać pierwszej pomocy w nieskomplikowanych złamaniach poprzez założenie opatrunku gipsowego, wykonać nacięcie i drenaż opłucnej, ropnia, zszycie lub rekonstrukcję uszkodzonych urazowo drobnych naczyń krwionośnych. Czynności te, dla odciążenia kończyny dolnej prawej, mogą być wykonywane w pozycji siedzącej. Przy braku czynnej przetoki zakres czynności zawodowych może być wykonywany w niepełnym wymiarze czasu pracy jak dla osoby z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Przeżycie wypadku było dla powoda czynnikiem wstrząsającym i zmieniającym jego życie osobiste i zawodowe. W funkcjonowaniu procesów emocjonalnych i układu nerwowego cały czas utrzymują się objawy pobudzenia, trudności z koncentracją uwagi, nadmierna czujność, wyolbrzymiona reakcja przestrachu. U powoda występuje podwyższony poziom lęku. Na skutek wypadku mocno obniżyła się jakość jego życia. Z trudem porusza się - utyka na prawą nogę, nie może uprawiać swoich pasji sportowych - nurkowania, jazdy na nartach. Wcześniej był zdrowym i silnym mężczyzną. Teraz dużo czasu poświęca rehabilitacji nogi i barku. Nadto w sposób znaczący obniżyła się jego jakość życia zawodowego. Przed wypadkiem pracował jako chirurg wykonujący zabiegi przy stole operacyjnym. Aktualnie może pracować w przychodni, wykonując jedynie drobne zabiegi. Konsekwencją tego jest również zmniejszenie się jego dochodów. Powód odczuwa duży stres w czasie jazdy samochodem, podróż obciążona jest silnym lękiem i obawami. W zachowaniu społecznym zaobserwowano pogorszenie nastroju, stronienie od ludzi, zamknięcie się w sobie. Przed zdarzeniem powód był człowiek towarzyskim, utrzymywał wiele kontaktów z ludźmi. Aktualnie wycofał się z kontaktów społecznych. Na skutek wypadku powód nie doznał uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. W wyniku wypadku, jako sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia, wystąpiły u niego zaburzenia adaptacyjne. Powód nie podejmował leczenia psychiatrycznego ani kwalifikowanego procesu psychoterapeutycznego. Korzystał z nieformalnej terapii wsparcia udzielanej mu przez znanych powodowi osobiście specjalistów. Obecnie nie stwierdza się u niego zaburzeń psychicznych lub emocjonalnych ani uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Powód przez okres 1,5 roku po wypadku był wielokrotnie hospitalizowany. Leczenie ambulatoryjne przewlekłej infekcji i komplikacji w gojeniu rany podudzia trwało do sierpnia 2019 r. kiedy to ustał wyciek płynu z przetoki w ranie. Po urazie pozostał utrwalony ubytek funkcji podporowej i motorycznej kończyny dolnej prawej. Widoczne jest u powoda znaczne kulenie, spowolnienie przemieszczania się, ograniczenie pełnego zakresu zgięcia w stawie kolanowym i zmniejszenie siły ruchu wyprostnego w stawie oraz deformacja kończyny. Powód nie może przebywać swobodnie, długotrwale w pozycji stojącej, nie jest zdolny do wykonania przysiadu ani kucania. Wskazane ubytki czynnościowo - motoryczne nie ograniczają w znacznym stopniu codziennego samodzielnego funkcjonowania w zakresie potrzeb własnych powoda, czynią natomiast ich realizację nieco trudniejszą i bardziej powolną. Stan ten ograniczył znacznie, a w większości aspektów całkowicie wyeliminował powoda z wykonywania praktykowanych przed wypadkiem zajęć fizycznych, ważnych dla podtrzymywania ogólnego zdrowia fizycznego i psychicznego (prace ogrodowe, jazda na motorze, ogólnie pojęta rekreacja). Radykalnemu zmniejszeniu uległ też zakres możliwej do wykonywania pracy zawodowej powoda jako chirurga. Powód nie może wykonywać dużych i średnich zabiegów operacyjnych, wymagających utrzymania przez długi czas pozycji stojącej i mobilności operatora przy stole operacyjnym. Obecnie pozostało powodowi tylko przeprowadzanie zabiegów tzw. małej chirurgii, możliwych do wykonania w pozycji siedzącej w warunkach ambulatoryjnych. Spowodowało to w znacznym stopniu ograniczenie możliwości zarobkowania w wykonywanym zawodzie i zahamowanie rozwoju zainteresowań i samorealizacji w dziedzinach zawodowej i hobbystycznej. Kalectwo układu ruchu oraz wiek powoda i ambicje zawodowe wpływają na to, iż szanse na zdobycie nowych kwalifikacji zawodowych, możliwych przy istniejących ograniczeniach i dający porównywalny status do zawodu chirurga, byłoby trudne, a w praktyce niemożliwe. Większość stwierdzonych ubytków czynnościowych narządu ruchu ma u powoda charakter stały na poziomie 30%. Przez okres 5 lat od chwili urazu nie udało się powodowi osiągnąć większej poprawy czynnościowej, przez co w przyszłości uzyskanie znaczącego postępu w tym zakresie będzie niemożliwe. W zasięgu dalszych działań leczniczo - rehabilitacyjnych leży niewielka czasowa poprawa, a w głównej mierze zapobieganie postępowi degradacji funkcji i zmian zwyrodnieniowych tkanek stawu kolanowego i podudzia na skutek pourazowych i poinfekcyjnych zaburzeń architektoniki. Powód winien w znacznym stopniu prowadzić oszczędzający tryb życia, unikać aktywności ruchowo-sportowej na stałe, by opóźnić wystąpienie zmian zwyrodnieniowo-zniekształcających skutkujących koniecznością wykonania alloplastyki stawu kolanowego. W przyszłości operacja ta wydaje się być nieunikniona. Powód doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu. Wymaga okresowej rehabilitacji, co najmniej raz na 2-3 miesiące. W chwili przedmiotowego wypadku powód miał 58 lat i był zdrowym mężczyzną. Z zawodu jest lekarzem chirurgiem, ma specjalizację II stopnia. Od 2004 r. wraz ze wspólnikiem A. L. prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej (...), świadczącej usługi lecznicze w zakresie chirurgii i tzw. chirurgii jednego dnia. Spółka generowała dochody nie tylko z działalności chirurgicznej. W ramach prowadzonej działalności zatrudniali także lekarzy innych specjalizacji: ortopedii, kardiologii, reumatologii, personel medyczny - pielęgniarki. Mieli podpisaną umowę z Narodowym Funduszem Zdrowia. Przed wypadkiem powód przeprowadzał wielogodzinne operacje chirurgiczne. Był mocno zaangażowany w rozwój spółki, miał w planach specjalizować się w kierunku onkologii, prowadził rozmowy w zakresie współpracy z lecznicą (...) w K.. Spółka generowała satysfakcjonujące dochody, powód nie widział konieczności dodatkowego zarobkowania poza przychodnią, dyżurowania w innych placówkach medycznych czy praktykowania w szpitalu. W 2013 r. zarobił rocznie 79.009,25 zł, w 2014 r. – 56.726,68 zł, w 2015 r. – 76.345,82 zł, w 2016 r. – 48.784,57 zł, w 2017 r. – 48.955,13 zł. A. L. – wspólnik powoda liczył na 6 miesięczną absencję powoda po wypadku. Długotrwały proces leczenia i rehabilitacji sprawił, że po tym okresie wspólnik powoda zatrudnił innego lekarza do pomocy w lecznicy. W latach 2015-2016 spółka (...) w K. korzystała z usług lekarza chirurga - L. W., który w ramach prowadzonej działalności gospodarczej świadczył usługi i porady medyczne. Kwota wystawionych faktur za w/w usługi wyniosła w: 2015 r. - 25.450 zł, 2016 r.- 22.650 zł, 2017 r. -14.000 zł. Kwoty te zostały zaliczone w koszty spółki cywilnej (...). Utratę możliwości pełnego zarobkowania częściowo rekompensowały powodowi świadczenia z ubezpieczenia społecznego. W tym czasie powód pobierał zasiłek chorobowy, a następnie świadczenie rehabilitacyjne do dnia 17 czerwca 2015 r. Łącznie powód uzyskał w latach 2014-2017 kwotę 32.337,09 zł. Sytuacja finansowa powoda po wypadku spowodowała konieczność zawieszenia spłat rat kredytowych na okres roku czasu. W tym czasie korzystał ze wsparcia finansowego rodziny pożyczając łącznie kwotę około 50.000 zł. Po tym czasie powód powrócił do pracy, świadcząc ją w ograniczonym zakresie. Pracował w pozycji siedzącej w godzinach 9-
10. Wykonywał zabiegi małej chirurgii (tłuszczaki, kaszaki, znamiona, drobne wycinki, rektoskopia), które nie wymagały przebywania dłużej w jednej pozycji. Do pracy był dowożony przez sąsiada - R. T. samochodem powoda. Powrót do pracy związany był nie tylko z trudną sytuacją finansową. Powód potrzebował kontaktu z ludźmi, był labilny, miewał zaburzenia snu, zaburzenia adaptacyjne. Po powrocie do pracy część pacjentów powoda wróciła do niego. Ich ilość przełożyła się na zwiększenie zarobków do wysokości sprzed wypadku. Aktualnie z uwagi na ograniczenia zdrowotne powód pracuje w godzinach 9.00-12.00 i 15:30-18.
11. Nie jest w stanie pracować przez cały dzień, wykonywać długotrwałych operacji w pozycji stojącej. Mimo ukończonego kursu z balneologii nie widzi możliwości przekwalifikowania się. Praca chirurga jest dla niego bardzo ważna. Przed wypadkiem, w 2007 r. powód zakupił działkę od R. T. w miejscowości O. i wybudował na niej dom. Na ten cel zaciągnął kredyt w wysokości 450.000 zł oraz 120.000 zł na wykończenie domu. Sytuacja finansowa powoda przed wypadkiem była dobra, stabilna i pozwalała na terminową spłatę obu kredytów. W 2008 r. zakupił również czteroletni motocykl marki H. (...), na którym jeździł od wiosny do jesieni. W okresie zimowym był garażowany. W trakcie jazdy posiadał odpowiedni ubiór - spodnie jeansowe z ochraniaczami marki L., kurtkę skórzaną - ze wzmocnieniami tzw. protektorami, buty skórzane, kask i rękawiczki skórzane oraz okulary korekcyjne. Odzież, obuwie i akcesoria były nowe, od dnia zakupu użytkowane były przez okres 2-5 lat. Powód dokupił dodatkowe wyposażenie motocykla w postaci szyby przedniej oraz dwóch skórzanych sakw. Po wypadku rzeczy osobiste powoda były zniszczone, rozcięte. Zostały zabrane z miejsca wypadku przez R. T.. Podobnież motocykl powoda został odholowany 8 km z miejsca wypadku przez sąsiada R. T.. W garażu powód posiada zniszczony kask oraz motocykl, który jest w trakcie renowacji. W dniu 1 listopada 2017 r. dokonano oględzin pojazdu - motocykla H. (...) rocznik 2004 o nr rej. (...), który brał udział w zdarzeniu drogowym w dniu 21 czerwca 2014 r. Wartość rynkowa brutto pojazdu, określona na dzień wykonania opinii, przy założeniu okresu eksploatacji pojazdu jak do dnia szkody wynosi 16.700 zł, z kolei wartość rynkowa brutto pojazdu na dzień szkody wynosi 14.100 zł. Łączna wartość strat w tym zakresie stanowiła kwotę 24.550 zł. P. Z. przed wypadkiem był zdrowym, bardzo aktywnym człowiekiem. Grał w koszykówkę, tenisa, pływał, jeździł na rowerze, dwa razy do roku jeździł na nartach. Osobiście wykonywał prace przydomowe tj. koszenie trawy, pielęgnacja sadu, stawu, przygotowywanie drewna opałowego. Prace fizyczne były dla powoda odskocznią, relaksem, sposobem na odreagowanie po pracy. Po wypadku powód nie jest w stanie wykonywać tych czynności samodzielnie. Porusza się o kulach, nie może dźwigać. Szybko się męczy, musi uważać, aby nie pokonywać zbyt dużych dystansów i nie przeciążać zdrowej nogi. W dalszym ciągu nie osiągnięto pełnego zrostu, nie jest w stanie zgiąć kolana. Ma również ograniczone zakresy ruchów w lewej ręce (barku). Z tego powodu zmuszony jest delegować niektóre obowiązki na inne osoby, korzystać z pomocy znajomych, sąsiadów. Wskutek wypadku ucierpiała także sfera uczuciowa powoda. Przed zdarzeniem P. Z. pozostawał w nieformalnym związku z M. C.. Intensyfikacja ich znajomości przypadła na okres krótko przedwypadkowy. Po wypadku M. C. przyjęła na siebie rolę opiekunki. Przez cały okres powypadkowy sprawowała opiekę na powodem i stanowiła wsparcie psychiczne. Na czas pobytu powoda w szpitalu w S. zamieszkała u koleżanki w K., skąd codziennie dojeżdżała do powoda własnym samochodem, robiła zakupy, przygotowywała oraz przywoziła wysokobiałkowe posiłki. Wspomagała powoda w przemieszczaniu się na wózku inwalidzkim w trakcie spacerów, wykonywała czynności pielęgnacyjne tj. mycie głowy, golenie. Te same czynności wykonywała, kiedy powód przebywał w szpitalu w G., W.. W trakcie całej hospitalizacji i dalszego etapu leczenia, rehabilitacji powoda była dla niego wsparciem psychicznym. Powoda odwiedzali również członkowie najbliższej rodziny - matka, bracia, dzieci, podtrzymując go na duchu. W okresie poszpitalnym powód również wymagał pomocy i opieki ze strony innych osób. M. C. w dalszym ciągu wykonywała czynności pielęgnacyjne przy powodzie, zmieniała opatrunki, robiła zakupy, opiekowała się powodem przez co najmniej 8 godzin dziennie. W czynnościach tych wspomagał ją sąsiad R. T., który oferował swoją pomoc przy ubieraniu się, robieniu zastrzyków, odśnieżaniu koszeniu trawy, noszenia drewna opałowego czy transport do lekarza, na rehabilitację, konsultację. Aktualnie powód samodzielnie wykonuje czynności samoobsługowe, drobne zakupy. Przemieszcza się samochodem przystosowanym dla osób niepełnosprawnych. Od czerwca 2018 r. relacje między P. Z. a M. C. uległy zmianie. Zmiana nastąpiła także w samej formule związku. Aktualnie pozostają w dobrych przyjacielskich stosunkach, wzajemnie się odwiedzają. Wskutek wypadku doszło do nagłej i niespodziewanej utraty zdrowia przez powoda. Doznane w przedmiotowym wypadku urazy wywołały u niego cierpienie oraz obniżyły jakość życia. Przez długi okres czasu powód był niezdolny do prawidłowego funkcjonowania w społeczeństwie. Czuł się bezradny, zły i poirytowany, że jest od kogoś zależny i musi korzystać z pomocy innych osób. Dodatkowo odczuwał dolegliwości bólowe, konieczne było zażywanie leków. Był wielokrotnie hospitalizowany, leczony ambulatoryjnie w placówkach medycznych w S., G., W.. Komplikacje w postaci stanu zapalnego kolana wiązały się z długotrwałym leczeniem poszpitalnym, wizytach kontrolnych i długiej rehabilitacji. W grudniu 2014 r. po wykonaniu zabiegu rekonstrukcji stożka rotatorów barku lewego powód rozpoczął rehabilitację w (...) w S.. Koszt jednej wizyty wahał się w kwocie 90/100 zł za sesję. Powód odbył 18 wizyt. Na rehabilitację do S. dowoził powoda W. S.. Następnie w okresie od 26 marca 2015 r. powód był pod opieką poradni rehabilitacji w K., gdzie uczęszczał codziennie taksówką na zabiegi rehabilitacyjne barku i kolana. Zalecone ćwiczenia rehabilitacyjne wykonywał również samodzielnie w domu. Od momentu wypadku powód ponosił koszty związane z zakupem leków, opatrunków, specjalnej diety wysokobiałkowej wspomagającej gojenie się ran, wizyt lekarskich, rehabilitacji. Nadto dodatkowe koszty generowały przejazdy powoda do placówek leczniczych oddalonych od miejsca jego zamieszkania, koszty paliwa, a także koszty opieki osób drugich. Pismem z 11 lipca 2016 r. (wysłanym w dniu 18 sierpnia 2016r.) powód wystąpił do pozwanego z żądaniem o naprawienie szkody doznanej przez niego w związku z przedmiotowym wypadkiem. W odpowiedzi na powyższe, pozwany wypłacił na rzecz powoda łącznie kwotę 35.853,16 zł, w tym 24.000 zł tytułem zadośćuczynienia, 9.265,96 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdów oraz kwotę 2.587,20 zł tytułem zwrotu kosztów opieki. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Okręgowy uznał, że powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie. Jak wyjaśnił, przedmiotem sporu w niniejszej sprawie była wyłącznie wysokość żądanych przez powoda świadczeń. Powołując brzmienie przepisów art. 415 k.c., art. 444 § 1 k.c. oraz art. 445 k.c., Sąd I instancji wyjaśnił, że do powstania odpowiedzialności odszkodowawczej konieczne jest zawsze spełnienie trzech przesłanek, które muszą wystąpić jednocześnie: 1) zdarzenie, z którym system prawny łączy czyjś obowiązek naprawienia szkody, 2) powstanie szkody i 3) związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem a szkodą. Reguły te dotyczą każdego rodzaju odpowiedzialności odszkodowawczej, niezależnie od źródła jej powstania (delikt, kontrakt czy ustawa). Jednocześnie dla stwierdzenia w określonym stanie faktycznym adekwatnego związku przyczynowego należy ustalić, czy zdarzenie stanowi warunek konieczny wystąpienia szkody (test conditio sine qua non) oraz ustalić, czy szkoda jest normalnym następstwem tego zdarzenia (selekcja następstw). Ciężar dowodu relacji kauzalnych spoczywa na poszkodowanym (art. 6 k.c.), chyba że przepisy szczególne przewidują pewne odstępstwa od tej zasady. Jeśli chodzi o zakres obowiązku odszkodowawczego, Sąd Okręgowy podał, iż jest on wyznaczony treścią art. 361 § 2 k.c. i obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. Przychodząc do analizy roszczenia o zadośćuczynienie, Sąd I instancji zważył, że uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia łączy się najczęściej z doznaniem przez poszkodowanego krzywdy, na którą składają się m.in. cierpienie fizyczne w postaci bólu i innych dolegliwości oraz cierpienia psychiczne, polegające na ujemnych uczuciach przeżywanych bądź w związku z cierpieniami fizycznymi, bądź w związku z następstwami uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia. Zadośćuczynienie przyjmuje postać jednorazowej zapłaty sumy pieniężnej. Powinno zatem uwzględniać wszystkie cierpienia fizyczne i psychiczne zarówno już doznane przez poszkodowanego, jak i te, które będzie on w przyszłości odczuwać, a które dadzą się przewidzieć w chwili wyrokowania z dużym prawdopodobieństwem. Ma ono stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Zważywszy na to, że zadośćuczynienie ma kompensować w istocie szkody niepoliczalne, ustalenie jego wysokości jest zależne od szeregu czynników wpływających na ogólną ocenę stopnia i trwałości bólu i cierpienia, stanowiących składowe szkody. W ocenie Sądu Okręgowego, przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że powód, wskutek obrażeń jakich doznał w wyniku wypadku z 21 czerwca 2014 r., nie powróci już do dawnego trybu życia i aktywności (w tym zawodowej), jakie prowadził przed zdarzeniem. Rodzaj i charakter obrażeń powstałych u niego wskutek wypadku diametralnie zmienił jego życie. W związku z doznaniem przez powoda wskutek przedmiotowego zdarzenia złamania wielofragmentowego części bliższej kości piszczelowej i strzałkowej podudzia prawego – otwartego III A wg Gustillo – Andersona z uszkodzeniem aparatu wyprostnego kolana prawego oraz stan po zwichnięciu barku lewego Większość stwierdzonych ubytków czynnościowych narządu ruchu ma u powoda charakter stały na poziomie 30%. Intensywny proces leczenia, stale przedłużający się z uwagi na słabe gojenie się ran i zrost złamanych kości, a przy tym zakażenie pourazowe, był dla powoda bardzo dotkliwy i wiązał się z doznawanym bólem fizycznym. Istotne jest, że staw kolanowy prawy powoda jest zniekształcony, w ustawieniu koślawym (wygiętym do przyśrodka); funkcja stawu jest ograniczona w zakresie zgięcia do 90st. przy normie do 120-140 st., a wyprostu do 0 st.; podczas zginania wyczuwalne są trzeszczenia. Znaczące jest, że od chwili urazu nie udało się powodowi osiągnąć większej poprawy czynnościowej, mimo znacznego wysiłku i zaangażowania w proces leczenia i długotrwałą rehabilitację. Dalsze działania leczniczo-rehabilitacyjne opierają się w głównej mierze na zapobieganiu postępowi degradacji funkcji i zmian zwyrodnieniowych tkanek stawu kolanowego oraz podudzia na skutek pourazowych i poinfekcyjnych zaburzeń architektoniki. by opóźnić konieczność wykonania alloplastyki stawu kolanowego. Natomiast odnośnie stawu barkowego lewego u powoda stwierdzono ograniczoną ruchomość w zakresie ruchów skrajnych. Ruchomość w zakresie funkcjonalnym do 70 st. jest zachowana. Ma to przede wszystkim przełożenie na pracę zawodową powoda jako chirurga. Zdaniem Sądu I instancji, rozmiar doznanych przez powoda cierpień w związku ze zdarzeniem z 21 czerwca 2014 r. jest znaczny. Oczywistym jest, iż doznane urazy były poważne, dodatkowo obarczone komplikacjami w postaci zakażenia pourazowego. Mimo upływu czasu, nadal mają wpływ na psychiczną i fizyczną sferę życia powoda. Wielokrotne pobyty w szpitalu, przebyte operacje, a także rehabilitacja nie są niczym innym jak następstwami wypadku, które zmieniły w sposób diametralny życie powoda. Obecnie powód funkcjonuje samodzielnie, ale nie może wykonywać różnych czynności, które przed wypadkiem nie sprawiały mu żadnego problemu. Skutki wypadku powód odczuwa do chwili obecnej. Są one tym bardziej dotkliwie, gdyż bezpośrednio wpływają na funkcjonowanie powoda i jakość jego życia. Ponadto, powodowi trudno pogodzić się zaistniałym stanem rzeczy. W wyniku wypadku jako sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia wystąpiły u niego zaburzenia adaptacyjne. Powód odczuwa duży stres w czasie jazdy samochodem, podróż obciążona jest silnym lękiem i obawami. Z osoby zdrowej, sprawnej fizycznej, aktywnej zawodowo, zaangażowanej w rozwój osobisty, stał się zależny od osób trzecich (w pewnym zakresie również do dzisiaj), z trudem porusza się - utyka na prawą nogę, nie może uprawiać swoich pasji sportowych. Powód nie może przebywać swobodnie, długotrwale w pozycji stojącej, nie jest zdolny do wykonania przysiadu ani kucania. Stan ten ograniczył znacznie, a w większości aspektów całkowicie wyeliminował powoda z wykonywania praktykowanych przed wypadkiem zajęć fizycznych, ważnych dla podtrzymywania ogólnego zdrowia fizycznego i psychicznego (prace ogrodowe, jazda na motorze, ogólnie pojęta rekreacja). Wskutek wypadku radykalnemu zmniejszeniu uległ też zakres możliwej do wykonywania pracy zawodowej powoda jako chirurga. Powód nie może wykonywać dużych i średnich zabiegów operacyjnych, wymagających utrzymania przez długi czas pozycji stojącej i mobilności operatora przy stole operacyjnym. Obecnie pozostało powodowi tylko przeprowadzanie zabiegów tzw. małej chirurgii, możliwych do wykonania w pozycji siedzącej w warunkach ambulatoryjnych. W ocenie Sądu Okręgowego, wszystkie te okoliczności stanowią wystarczające uzasadnienie dla uznania, że łączna kwota 250.000 zł z tytułu zadośćuczynienia będzie adekwatna do rozmiarów doznanej przez niego krzywdy. Suma ta winna zrekompensować doznaną przez powoda krzywdę oraz utracone możliwości dotychczasowego funkcjonowania w sferze prywatnej i zawodowej, które zostały przerwane w sposób nagły i całkowicie niezależny od powoda. Nie ma bowiem ceny, która osobie aktywnej prywatnie i zawodowo mogłaby zrekompensować taką stratę. Powód był wysokiej klasy specjalistą chirurgiem, który w planach miał rozpocząć specjalizację z onkologii, natomiast wypadek z 21 czerwca 2014 r. zmienił jego widoki na przyszłość, rodząc konieczność dostosowania się do nowej rzeczywistości i jakości życia. Sąd I instancji nie uwzględnił żądania o zadośćuczynienie w całości, uznając, że rokowania w zakresie narządu ruchu są o tyle dobre, iż doszło do wygojenia ran i zahamowania zakażenia pourazowego. W dalszym ciągu powód nie ma pełnego zrostu kości. Niemniej powód posiada fizyczne i psychiczne wsparcie w rodzinie, przyjaciółce, sąsiadach, co z pewnością wpływa na zmniejszenie dolegliwości związanych z wypadkiem. Mimo doznanych obrażeń i trwałych skutków wypadku, a także związanych z tym niepowodzeń, w pewien sposób stara się odnajdywać w nowej rzeczywistości - chociażby w dalszym ciągu wykonując pracę chirurga z pewnymi ograniczeniami zdrowotnymi. Skoro zaś w trakcie postępowania likwidacyjnego z tytułu zadośćuczynienia za krzywdę powód otrzymał łączną kwotę w wysokości 24.000 zł oraz kwotę 6.000 zł tytułem nawiązki od sprawcy wypadku, Sąd Okręgowy zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 220.000 zł. W zakresie żądania odsetkowego Sąd I instancji podzielił pogląd Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2011 r. (VI ACa 247/11, LEX nr 1103602), zgodnie z którym w razie wyrządzenia szkody czynem niedozwolonym odsetki należą się poszkodowanemu od chwili zgłoszenia roszczenia o zapłatę zadośćuczynienia. Powołując treść art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 z późn. zm.), Sąd Okręgowy zasądził odsetki ustawowe zgodnie z żądaniem pozwu, tj. od dnia następnego po upływie 30-dniowego terminu do wypłaty odszkodowania, przy uwzględnieniu, iż powód wezwał pozwanego do zapłaty pismem z 11 lipca 2016 r., nadanym w dniu 17 sierpnia 2018 r. Odnosząc się do żądania odszkodowawczego, Sąd I instancji wskazał, iż obowiązek zwrotu dotyczy wydatków rzeczywiście poniesionych. W oparciu o przedstawione przez powoda faktury VAT i rachunki za zakup leków, materiałów opatrunkowych, wizyt lekarskich, badań, rehabilitacji i dojazdów, opiewające łącznie na kwotę 55.409 zł, Sąd I instancji przyjął, że koszty te były konieczne przy doznanych przez powoda obrażeniach i zaleceniach lekarskich. Za zasadne Sąd uznał również koszty dojazdu i pomoc w transporcie powoda do miejsca leczenia. Wobec okoliczności, że w trakcie postępowania likwidacyjnego powodowi zostało wypłacone odszkodowanie w wysokości 9.265,96 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu, za zasadne Sąd Okręgowy uznał uwzględnienie tej kwoty, zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 24.550 zł. Odsetki od przedmiotowego roszczenia zasądzono w sposób analogiczny jak przy żądaniu o zadośćuczynienie. W zakresie żądania dotyczącego odszkodowania za rzeczy osobiste zniszczone wskutek wypadku Sąd I instancji wskazał, że w wyniku zdarzenia powód poniósł straty w postaci zniszczenia rzeczy osobistych, m.in. odzieży - kurtki skórzanej ze wzmocnieniami, rękawiczek skórzanych, spodni jeansowych z ochraniaczami, obuwia skórzanego oraz akcesoriów - kasku, okularów przeciwsłonecznych/korekcyjnych. Nadto motocykl powoda doznał uszkodzeń niepozwalających na jego odbudowę. Wymagał holowania z miejsca wypadku do miejsca garażowania. Łączna wartość strat w tym zakresie stanowiła kwotę 24.550 zł. Sąd Okręgowy podkreślił, że zarówno szkoda w pojeździe jak i w innych rzeczach ruchomych, będąca skutkiem wypadku, to tak zwane straty rzeczywiste, czyli takie, które są kosztami poniesionymi w związku ze zdarzeniem. W takim wypadku ubezpieczyciel - pozwany powinien wyrównać poszkodowanemu poniesione koszty, doprowadzając majątek poszkodowanego do stanu sprzed wypadku. W niniejszej sprawie rzeczy osobiste powoda oraz motocykl uległy zniszczeniu w sposób niepozwalający na ich odtworzenie, naprawę. Zdaniem Sądu Okręgowego, nie ulega wątpliwości, że ścisłe udowodnienie wartości tych rzeczy jest znacznie utrudnione. Mając zatem na uwadze art. 322 k.p.c., Sąd Okręgowy uznał żądanie powoda w kwocie 24.550 zł za zasadne. Odsetki ustawowe za opóźnienie zasądzono od 19 sierpnia 2016 r., tj. od dnia następującego po upływie 30-dniowego terminu do wypłaty odszkodowania przez pozwanego. W zakresie zwrotu kosztów opieki Sąd I instancji uwzględnił żądanie do kwoty 12.450 zł, co przy odjęciu otrzymanej przez powoda kwoty 2.587,20 zł w toku postępowania likwidacyjnego, dało ostatecznie kwotę 9.862,80 zł. O odsetkach orzeczono analogicznie jak w przypadku pozostałych roszczeń. W pozostałym zakresie żądanie powoda zostało oddalono jako nieuzasadnione. Odnosząc się do żądania zapłaty kwoty 52.887,71 zł tytułem utraty możliwości zarobkowania, Sąd Okręgowy wskazał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe wykazało, iż powód przed wypadkiem prowadził wraz ze wspólnikiem A. L. placówkę medyczną (...) w K.. Działalność spółki opierała się o świadczenie usług medycznych w zakresie chirurgii, reumatologii, kardiologii. Do chwili wypadku powód całkowicie poświęcał się pracy, był zaangażowany w samorozwój, myślał o specjalizacji z onkologii, co niewątpliwie miałoby przełożenie na wysokość osiąganych dochodów. Na skutek wypadku konieczne było zaprzestanie pracy przez powoda. Długotrwały proces leczenia, a następnie rehabilitacji wymógł na wspólniku powoda konieczność zatrudnienia innego chirurga do pomocy w lecznicy. Powód został uznany przez ZUS za niezdolnego do pracy, nadto orzeczono wobec niego niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym. Wypadek znacznie wpłynął na sytuację finansową powoda. Z uwagi na niemożność świadczenia pracy jego dochody zmniejszyły się znacząco. Źródłem utrzymania powoda stały się świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz pożyczki udzielane przez członków rodziny i znajomych powoda. W latach 2014-2017 powód utraci możliwość zarobkowania w wymiarze sprzed wypadku. Porównując dochody uzyskiwane przed zdarzeniem z tymi po wypadku, strata wynosi 85.224,80 zł. Częściowo zminimalizowana została poprzez pobieranie przez powoda świadczeń chorobowych, rehabilitacyjnych. Na przestrzeni 2014-2017 powód uzyskał łącznie 32.337,09 zł. Niewątpliwie utrata zdolności zarobkowania miała związek z wypadkiem komunikacyjnym jakiego doznał powód. Gdyby nie zdarzenie szkodowe powód z dużym prawdopodobieństwem byłby w stanie osiągnąć dochody na poziomie co najmniej sprzed 21 czerwca 2014 r. Spowodowało to w znacznym stopniu ograniczenie możliwości zarobkowania w wykonywanym zawodzie i zahamowanie samorealizacji w dziedzinie chirurgii i planowanej specjalizacji z onkologii. Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji uwzględnił żądanie powoda w całości. Odsetki ustawowe za opóźnienie przyznano od 23 kwietnia 2018 r., tj. od dnia doręczenia pozwu, w którym powód skonkretyzował swoje roszczenie w tym zakresie. Stan faktyczny sprawy ustalono na podstawie dowodów z dokumentów, które w sposób przekonujący, rzeczowy dostarczyły okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i w swojej treści nie budziły wątpliwości Sądu. Szczególnie istotne okazały się opinie biegłych w zakresie chirurgii, ortopedii, medycyny pracy, psychiatrii, psychologa, rehabilitanta medycznego, które uznano za jasne, logiczne oraz w sposób wyczerpujący odpowiadały zleceniu. Za częściowo wiarygodny Sąd Okręgowy uznał dowód z przesłuchania powoda, gdyż w pewnym zakresie twierdzenia te nie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami świadków R. T. oraz W. S. odnośnie otrzymanych kwot za transport powoda do placówek medycznych czy kosztów opieki. Sąd Okręgowy w całości dał wiarę zeznaniom świadków, albowiem nie doszukał się w ich twierdzeniach subiektywnych opinii, sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania oraz z zasadami doświadczenia życiowego. O kosztach procesu orzeczono, na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 98 k.p.c., zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia, przy przyjęciu, że powód wygrał proces w 56,68 %, zaś pozwany 43,32 %. Pozwany zaskarżył powyższy wyrok w części, tj. w zakresie zasądzającym na rzecz powoda kwotę 182.437,71 zł wraz z ustawowymi odsetkami, na którą składają się: w punkcie pierwszym wyroku: kwoty 105.000 zł tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi od dnia 19 września 2016 r. do dnia zapłaty; kwoty 24.550 zł tytułem zwrotu kosztów uszkodzonego motocykla, zniszczonej odzieży i kosztów holowania wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 19 września 2016 r. do dnia zapłaty; kwoty 52.887,71 zł tytułem utraconych dochodów wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 23 kwietnia 2018 r.; w punktach 3 i 4 wyroku w części dotyczącej ustalenia zasad i wysokości kosztów procesu ponoszonych przez obie strony procesu. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: a) nierozpoznanie sprawy co do istoty, wyrażające się w pomięciu istotnych okoliczności związanych z wysokością szkody majątkowej, jaka miała powstać u powoda w związku ze zdarzeniem z dnia 21 czerwca 2021 r., a tym samym wydania wyroku bez ustalenia wysokości faktycznie należnego powodowi świadczenia za uszkodzony pojazd H. (...), nr rej. (...), z pominięciem konieczności zastosowania metody dyferencyjnej, jak również zasądzenie całej żądanej kwoty za pojazd oraz osprzęt motocyklowy, mimo iż powód nie wykazał ich faktycznej wartości sprzed zdarzenia; b) nierozpoznanie sprawy co do istoty, wyrażające się w pomięciu istotnych okoliczności związanych z wysokością szkody majątkowej jaka miała powstać u powoda w związku ze zdarzeniem z dnia 21 czerwca 2021 r., poprzez zasądzenie całej kwoty tytułem utraconych dochodów, mimo iż powód nie wykazał by nie mógł zarobkować jako udziałowiec w spółce (...) sp. z o.o., a także by spółka nie mogła zastąpić go innym pracownikiem w czasie jego nieobecności; c) naruszenie art. 233 § 1 i 2 k.p.c., polegające na braku wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego i wyciągnięcie wniosków sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego, w szczególności przez: - błędne przyjęcie, że ocenę uszczerbku na zdrowiu należy dokonać w oparciu o opinię biegłego chirurga, podczas gdy kompetencje do orzekania uszczerbku ma biegły ortopeda, zaś nawet biegły chirurg w swojej opinii wskazał, że ocena uszczerbku leży w kompetencjach biegłego ortopedy; - pominięcie, że biegły ortopeda przyznał 25% uszczerbku na zdrowiu i oparcie wyroku na błędnej opinii biegłego chirurga, który uznał, że powód doznał 30%, wskazując jednocześnie, że kompetencje do orzekania uszczerbku leżą po stronie biegłego ortopedy; - oparcie wyroku na rażąco błędnych ustaleniach biegłej z zakresu psychologii, która sporządziła opinii sprzeczną z opinią z zakresu psychiatrii, podczas gdy biegła psychiatra stwierdziła, że u powoda nie stwierdza się zaburzeń psychicznych i emocjonalnych, a to psychiatra ma większe kompetencje do oceny stanu zdrowia psychicznego jako lekarz uprawniony do określania uszczerbku na zdrowiu; - błędne przyjęcie, że na skutek wypadku ucierpiała również sfera uczuciowa powoda, podczas gdy biegła psychiatra jednoznacznie oceniła, że u powoda nie stwierdza się zaburzeń psychicznych i emocjonalnych, zatem nie sposób łączyć rozstania powoda z partnerką z wypadkiem, a nadto zeznania powoda i jego byłej partnerki wskazują iż pozostają w dobrych relacjach; - pominięcie, że badanie USG wykazało również zmiany, które nie powstały na skutek wypadku, a miały istotny wpływ na stan zdrowia powoda i sprawność ręki oraz okres rekonwalescencji i uznanie, że wszelkie dolegliwości na jakie cierpiał powód były wyłącznie skutkiem wypadku z dnia 21 czerwca 2014 r.; - pominięcie, iż w związku z wypadkiem powód stał się jedynie częściowo niezdolny do pracy i nadal może wykonywać zawód, choć w ograniczonym zakresie; - pominięcie istotnej okoliczności, iż powód nie zmierzał się przekwalifikować i stanowczo sprzeciwiał się takiemu rozwiązaniu, mimo iż mogłoby pozwolić mu na uzyskanie innej specjalizacji, umożliwiającej zarobkowanie na podobnym poziomie jak przed wypadkiem; - pominięcie, że powód nie wykazał, jakoby wypadek spowodował utratę dochodu na poziomie 52.887,71 zł i uznanie, że powodowi należy się żądana kwota w całości, mimo braków dowodów dostatecznie uzasadniających przyznanie mu tak wygórowanej kwoty, w szczególności w kontekście tego, iż powód pozostawał wspólnikiem spółki, która w miejsce powoda zatrudnia innego chirurga w okresie rekonwalescencji powoda i ponadto powód nie wykazał by spadek dochodów spółki był wynikiem jedynie jego absencji; - błędne przyjęcie, że powód wykazał stopień utraconego dochodu, podczas gdy powód nie przedłożył księgi przychodów i rozchodów za rok 2013, 2014, 2015, a z przedłożonych deklaracji PIT wynikało, iż w roku, w którym doszło do zdarzenia powód odnotował tożsamy dochód co w 2015 roku; - pominięcie, że powód w żadnym stopniu nie wykazał wysokości szkody w pojeździe, odzieży oraz kosztów holowania i przyjęcie, że powodowi należy się żądana kwota 24.550 zł w całości; - uznanie, że powodowi należy się kwota 16.700 zł za uszkodzony motocykl, podczas gdy ze sporządzonej na zlecenie powoda opinii wynikało, iż wartość rynkowa pojazdu na dzień 21 czerwca 2014 r. wynosiła w stanie nieuszkodzonym 14.100 zł, a w stanie uszkodzonym 6.000 zł; - nieprawidłowe przyjęcie, że powodowi należy się zwrot pełnej wartości pojazdu w stanie sprzed szkody, podczas gdy zgodnie z zasadami likwidacji szkód, w przypadku zaistnienia szkody całkowitej odszkodowanie winno zostać wyliczone metodą dyferencyjną, zatem wartość pojazdu w stanie sprzed szkody winna zostać pomniejszona o wartość pojazdu w stanie uszkodzonym; - pominięcie, że koszty holowania były wygórowane i nierynkowe, a powód mógł skorzystać z usługi innego podmiotu oferującego tańsze usługi, zwłaszcza że trasa holowania była krótka; - pominięcie, że powód nie przedstawił żadnych rachunków ani faktur, z których wynikałby koszt zniszczonej odzieży, nadto błędne przyjęcie, że powodowi należy się zwrot tych kosztów bez zbilansowania ich o stopień zużycia tych rzeczy; d) naruszenie art. 278 § 1 k.p.c. w zw. z art. 162 k.p.c. oraz art. 286 k.p.c., 227 k.p.c. i 232 k.p.c. poprzez nieuwzględnienie wniosku pozwanego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego, mimo kwestionowania przez pozwanego roszczenia o zwrot kosztów uszkodzonego motocykla, a także poprzez nieuwzględnienie wniosku pozwanego o dopuszczeniu dowodu z opinii innego biegłego z zakresu psychologii, mimo, że opinia opiniującego w sprawie biegłego była nieprawidłowa, błędna i sprzeczna z ustaleniami biegłego psychiatry; e) naruszenie art. 444 § 2 k.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie i zasądzenie na rzecz powoda pełnej żądanej przez niego kwoty tytułem utraconego dochodu, podczas gdy powód nie wykazał jakoby na skutek wypadku z dnia 21 czerwca 2014 r. utracił dochód w wysokości 52.887,71 zł, w szczególności nie przedstawił koniecznych dokumentów i nie zawnioskował o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości; f) naruszenie art. 444 § 2 k.c. w zw. z art. 361§1 k.c. oraz art. 354 §2 k.c. oraz art. 6 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie i zasądzenie na rzecz powoda pełnej żądanej przez niego kwoty tytułem uszkodzonego pojazdu oraz osprzętu motocyklowego i holowania w łącznej kwocie 24.550 zł, podczas gdy powód nie wykazał wartości pojazdu przed i po szkodzie, wartości rzeczy oraz niezasadnie zwiększył rozmiar szkody decydując się na nierynkowy koszt za holowanie; g) naruszenie art. 445 § 1 k.c. w zw. zw. z art. 6 k.c. skutkujące przyjęciem, że powód wykazał, iż zachodzą przesłanki do przyznania mu zadośćuczynienia w kwocie dodatkowych 220.000 zł, zatem łącznie kwoty 250.000 zł, która to zdaniem Sądu stanowi odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez powoda, pomimo ewidentnego braku szczególnych przesłanek uzasadniających przyznanie tak rażąco wygórowanego świadczenia, a także braku racjonalnych podstaw do zasądzenia dodatkowego świadczenia w sytuacji, gdy życie powoda i krzywda nie zwiększyła się tak diametralnie; h) naruszenie art. 481 § 1 k.c. w związku z art. 14 § 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. Nr 124/2003 poz. 1152 ze zm.) w zw. z art. 13 § 1 tejże ustawy poprzez uznanie, iż powodowi należą się odsetki od zasądzonego zadośćuczynienia oraz odszkodowania od dnia 19 września 2016 r., a także od kwoty 52.887,71 zł od dnia 23 kwietnia 2018 r. podczas gdy ewentualnie przyznane odsetki powinny być zasądzone od daty wyrokowania przez Sąd meriti. W oparciu o powyższe zarzuty, szerzej omówione w uzasadnieniu apelacji, pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji z uwzględnieniem kosztów procesu i zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą, ewentualnie o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez oddalenie powództwa w tym zakresie i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów za instancję odwoławczą. Ponadto, pozwany, na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. w zw. z art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c. oraz art. 374 k.p.c., wniósł o przeprowadzenie przez Sąd drugiej instancji rozprawy, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego, celem wykazania rzeczywistej szkody w motocyklu powoda, mającej związek z wypadkiem z dnia 21 czerwca 2014 r., zgodnie z tezą dowodową zawartą w pkt 9 petitum odpowiedzi na pozew z dnia 4 maja 2018 r.; dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego z zakresu psychologii, zgodnie z wnioskiem pozwanego zawartym w piśmie z dnia 18 listopada 2020 r. celem ustalenia faktycznych następstw w sferze zdrowia psychicznego powoda, w szczególności w kontekście opinii biegłego psychiatry. Powód wniósł o oddalenie apelacji oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego i postępowania apelacyjnego. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja pozwanego zasługiwała na uwzględnienie wyłącznie w części dotyczącej odszkodowania z tytułu kosztów uszkodzonego motocykla (także wskutek dokonanego przez powoda częściowego cofnięcia powództwa w tym zakresie), zniszczonej w wypadku odzieży i wyposażenia oraz utraconych dochodów. W pozostałym zakresie, jako niezasadna, podlegała zaś oddaleniu. Tytułem uwagi o charakterze formalnym należy wskazać, że zgodnie z obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. art. 15zzs