kp za pracę w niedzielę lub święto uważa się pracę wykonywaną między godziną 6:00 w tym dniu a godziną 6:00 w następnym dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina. Wysokość dodatku za pracę w niedzielę i święto określają przepisy art. 151 11 § 2 i 3 kp wskazując, że za każdą godzinę pracy w niedzielę i święto przysługuje dodatek do wynagrodzenia w wysokości określonej w art. 151 1 §1 pkt 1 kp za każdą godzinę pracy w niedzielę (święto), czyli dodatek w wysokości 100% wynagrodzenia. W niniejszej sprawie w zasadzie bezspornym był fakt, że kiedy powód pracował na trzecią zmianę zaczynał prace w niedziele o godzinie 22, a kończył w poniedziałek o 6 rano. Okoliczność ta wynika zarówno z zeznań świadków A. W., W. P., P. T., M. M. i powoda, potwierdzają to także zapisy ewidencji czasu pracy. Sporną była natomiast interpretacja zapisów art.
kp w szczególności czy w regulaminie można było określić, że za pracę w niedzielę i święto uważa się pracę wykonaną między godziną 22:00 w dniu poprzednim, a godziną 22:00 w tym dniu. Zdaniem Sądu praca wykonywana w niedzielę od godziny 22:00 do godziny 0:00 powinna zostać zaliczona jako zmiana niedzielna, bowiem nie można przyjąć stwierdzenia, że jest to zmiana poniedziałkowa poranna. Zauważyć należy, że art.
kp wskazuje, że za pracę w niedzielę lub święto uważa się pracę wykonywaną między godziną 6:00 w tym dniu (czyli w niedzielę lub święto) a godziną 6:00 w następnym dniu, chyba że u danego pracodawcy została ustalona inna godzina. Tym samym ustawodawca wskazał, że pracodawca może ustalić inną godzinę rozpoczęcia pracy w niedzielę, nie zaś inny dzień. Wskazać należy, iż w analogicznym stanie faktycznym Sąd Okręgowy w (...) w sprawie sygn. akt VII Pa 17/21 zajął stanowisko, iż praca od godz. 22:00 do godz. 0:00 w niedzielę zostać winna zakwalifikowana do niedzielnej doby czasu pracy, w związku z czym za dwie godziny pracy w niedzielę przysługiwać powinno wynagrodzenie powiększone o 100% dodatku w związku z art. 151 11kp lub dzień wolny od pracy. Tym samym mając na uwadze niekwestionowaną przez stronę pozwaną ilość godzin i stawkę wynagrodzenia z 1 godzinę wskazanych w piśmie powoda z dnia 4 lipca 2021r roku (k. 163-165 akt V P 184/18) należało zasądzić na rzecz powoda kwotę 1487,60 zł. Należną powodowi kwotę dodatku wyliczono mnożąc ilość dni razy stawkę zasadniczą za 1 godzinę i razy 2 godziny - czas pracy wg kalendarzowej niedzieli w godzinach 22:00 do 0:00 (15,66zł x 2 godz. x 8 dni + 19,94zł x 2 godz. x 13 dni + 20,95zł x 2 godz. x 12 dni + 21,58zł x 2 godz. x 5 dni). Natomiast w zakresie żądania zasądzenia odprawy zastosowanie ma ustawa z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, bowiem zgodnie z jej art. 1 ust. 1 przepisy ustawy stosuje się w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje co najmniej: 1) 10 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia mniej niż 100 pracowników, 2) 10% pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 100, jednakże mniej niż 300 pracowników, 3) 30 pracowników, gdy pracodawca zatrudnia co najmniej 300 lub więcej pracowników- zwanego dalej "grupowym zwolnieniem". Ust. 2 stanowi, że liczby odnoszące się do pracowników, o których mowa w ust. 1, obejmują pracowników, z którymi w ramach grupowego zwolnienia następuje rozwiązanie stosunków pracy z inicjatywy pracodawcy na mocy porozumienia stron, jeżeli dotyczy to co najmniej 5 pracowników. Natomiast z art. 8 ust. 1 pkt 3 cytowanej Ustawy pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna. Tym samym powód powinien wykazać, że u strony pozwanej przeprowadzono zwolnienia grupowe w rozumieniu ustawy i że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w ramach takiego zwolnienia. Z zeznań świadka A. W. wynika, że powód został zwolniony za niską jakość pracy, nie radził sobie ze skomplikowanymi naprawami. Także świadek W. K. - obecnie mistrz utrzymania ruchu – zeznał, że zdaniem świadka powód został zwolniony ze względu na słabą jakość pracy. Natomiast świadek T. M. wskazał, że nie ma możliwości likwidacji działu w którym pracował powód, że względu na specyfikę prowadzonej działalności i nie było takich planów. Pracownik działu kadr świadek M. M. zeznała, że przygotowywała rozwiązanie umowy, otrzymała polecenie, żeby rozwiązać umowę za słabe osiągnięcia, potwierdziła także, że ostatnio został przyjęty pracownik do działu utrzymania ruchu, nie świadkowi nie wiadomo na temat likwidacji działu utrzymania ruchu. Świadek W. P. zeznał, że współpracował z powodem, był zdziwiony jego zwolnieniem, bo L. cały czas poszukiwał pracowników, a starzy zostawali zwolnieni. Pozostali świadkowie zeznawali o jakości pracy powoda, o premiach co nie jest to przedmiotem niniejszej sprawy – rozważaniom podległy bowiem jedynie przyczyny rozwiązania umowy o prace w aspekcie spełnienia przesłanek uzasadniających zasądzenie odprawy. Natomiast z zeznań powoda wynika, że była mowa, że jak nie zmieni się wydajność pracowników, to przyjdzie firma zewnętrzna. Tym samym nawet sam powód z zeznaniach wskazywał, że podstawą ewentualnego zatrudnienia firmy zewnętrznej - która to okoliczność nie znalazła potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym - miała być niska wydajność pracowników. Natomiast słuchany za stronę pozwaną M. P. zeznał, że w czerwcu 2018 roku dokonał oceny pracy powoda z brygadzistą i była ona bardzo negatywna. Podkreślił także, że powierzenie utrzymania ruchu firmie zewnętrznej jest nierealistyczne, że od kilku lat jest niedobór wykwalifikowanych pracowników, w 2018 roku ogłaszali, że potrzebują pracowników i to trwa nadal, nie było likwidacji działu utrzymania ruchu. Także z dokumentów - zgłoszenie oferty pracy, informacji dotyczącej zatrudnienia i zaświadczenie ZUS z 27 II 2020 roku – nie wynika, aby u strony pozwanej przeprowadzono zwolnienia grupowe. Tym samym nie można uznać, że u strony pozwanej nastąpiły zwolnienia grupowe w rozumieniu powołanej ustawy co skutkowało oddaleniem powództwa w zakresie odprawy. Za zwłokę w zapłacie należności zgodnie z treścią art. 481 kc wierzycielowi przysługują odsetki za opóźnienie w wysokości ustawowej (przy braku - jak w niniejszej sprawie – innej umowy stron). Odsetki za opóźnienie zasądzono zgodnie z żądaniem powoda. Mając powyższe na uwadze zasądzono od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 12.381,60 wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi za opóźnienie od dnia 16 lipca 2018 roku do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za nieprawidłowe wypowiedzenie umowy o pracę i 1487,60 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi za opóźnienie od dnia 5 lipca 2019 roku do dnia zapłaty tytułem dodatku za pracę w niedzielę, zaś dalej idące powództwo oddalono (pkt I i II wyroku). Sąd z urzędu, na podstawie art. 477 2 kpc nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności (pkt III wyroku). Na podstawie art. 100 kpc koszty wzajemnie zniesiono mając na uwadze wynik procesu. Na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w (...) kwotę 750,00 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych - opłaty od pozwu, od której uiszczenia której powód był ustawowo zwolniony w części w której strona pozwana proces przegrała (punkt V wyroku). 1wyrok SN z 6 X 1998r, I PKN 389/98, OSNAP 1999/22/718 2wyroki SN z 4 III 1999r, I PKN 616/98, OSNAP 2000/8/312, z 18 VI 1998r, I PKN 191/98, OSNAP 1999/14/449 3II PK 294/04, OSNP 2006/13-14/207 4 Tak SN w wyroku z 26 VIII 1999r, I PKN 215/99, OSNP 2000/24/890
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.