Sygn. akt VIII Ua 68/22 UZASADNIENIE Decyzją nr (...) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 20 maja 2019 r. odmówiono M. M. (1) prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku podczas słu

§ 2k.p.c.

przekazano więc wskazane roszczenie o zasądzenie odsetek ustawowych od dnia 4 marca 2019 roku za opóźnienie w wypłacie odszkodowania wskazanego w punkcie 1 wyroku, Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. do rozpoznania i objęcia decyzją. Apelację od w/w wyroku złożył organ rentowy reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika i zaskarżył w/w wyrok w części a mianowicie w zakresie pkt 1, pkt 3 i pkt 4 zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 235 2 § 1 pkt 5 kpc w zw. z art. 148 § 3 kpc oraz art. 242 kpc, art. 286 kpc i art. 278 § 1 kpc, art. 233 § 1 kpc, art. 227 kpc oraz art. 205 12 § 2 kpc, poprzez pominięcie wniosku dowodowego organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego lekarza specjalisty neurologa, w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez pominiecie wniosku z powodu tego, że Sad uznał go jako „zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania” w sytuacji gdy wniosek ten został zgłoszony przez organ rentowy w dniu 20.05.202lr. , bezpośrednio po doręczeniu mu opinii biegłego neurologa z dnia 6.04.2021r., postępowanie zaś przed Sądem I-ej instancji, w tym postępowanie dowodowego, trwało jeszcze ponad rok i wniosek ten był ponawiany w kolejnych pismach procesowych organu rentowego, celem rozpatrzenia go przez Sąd, oraz nadto nie można przyjąć, za Sądem, że wniosek ten zmierzał jedynie do przedłużenia postępowania, zwłaszcza, że w aktach sprawy znajdują się dwie całkowicie ze sobą sprzeczne opinie biegłych sądowych: jedna opinia uznająca powstanie wskutek wypadku trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu z punktu widzenia neurologicznego na poziomie 8% oraz druga opinia uznająca, że wskutek wypadku nie powstał u odwołującego się trwały lub długotrwały uszczerbek na zdrowiu z punktu widzenia neurologicznego, a objawy schorzeń o charakterze neurologicznym mają przyczynę wewnętrzną niezależną od wypadku, i ta druga opinia zgodna jest z orzeczeniami Komisji Lekarskich orzekających w postępowaniu w sprawie o jednorazowe odszkodowanie a mianowicie (...) Regionalnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 23 października 2018 roku oraz Centralnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 11 stycznia 2019 roku. Sąd zaś nie ma wiedzy specjalistycznej umożliwiającej mu ocenę, wnioski, której opinii biegłego przyjąć za prawidłowe; 2) błędnej oceny materiału dowodowego - z naruszeniem art. 235 2 § 1 kpc w zw. z art. 148 § 3 kpc, oraz art. 242 kpc , art. 286 kpc i art. 278 § 1 kpc, art. 233 § 1 kpc, art. 227 kpc oraz art. 205 12 § 2 kpc, art. 240 § 1 kpc, art. 243 1 kpc i art. 243 2 kpc, art. 244 § 1 kpc, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - poprzez pominięcie wniosku organu rentowego o dopuszczenie dowodu z opinii kolejnego biegłego lekarza specjalisty neurologa, z uwagami jak wyżej w pkt 1 zarzutów, oraz poprzez pominięcie dowodu z opinii biegłego specjalisty neurologa P. R. wydanej w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi sygn. akt: I C 1384/19, mimo że opinia ta została złożona do akt sprawy, została wydana przez biegłego sądowego z zakresu neurologii, w oparciu o badania powoda, oraz nadto była zgodna z wnioskami zawartymi w orzeczeniach Komisji Lekarskiej, Komisji Lekarskich orzekających w postępowaniu w sprawie o jednorazowe odszkodowanie a mianowicie (...) Regionalnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 23 października 2018 roku oraz Centralnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 11 stycznia 2019 roku, a Sąd nie ma wiadomości specjalnych pozwalających na odrzucenie wniosków tej opinii, pominięcie opinii i oparcie się na opinii innego biegłego wydanej w sprawie, która jest wprost sprzeczna z opinią biegłego specjalisty neurologa P. R., a organ rentowy kwestionując tę drugą opinię wnioskował o powołanie nowego biegłego w sprawie specjalisty ds. neurologii; błędnej oceny materiału dowodowego w sprawie poprzez oparcie ustaleń na opinii biegłego psychiatry' E. K., mimo wykazania przez organ rentowy nierzetelności i wewnętrznej sprzeczności tej opinii, zwłaszcza w kontekście dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy , oraz pominięcie wniosków z opinii biegłego ds. psychiatrii M. G.

(2)wydanej w niniejszej sprawie, gdzie biegły psychiatra wskazał wprost, że „z przyczyn psychiatrycznych M. M.

(1)w wyniku zdarzenia z dnia 27.09.2017r. nie doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu”, a opinia ta jest rzetelna, logicznie niesprzeczna i zupełna oraz odpowiada wnioskom zawartym w dokumentach urzędowych znajdujących się w aktach sprawy, a mianowicie orzeczeniach Komisji Lekarskiej: (...) Regionalnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 23 października 2018 roku oraz Centralnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 11 stycznia 2019 roku, Sąd zaś nie ma wiedzy specjalistycznej umożliwiającej mu ocenę, wnioski, której opinii biegłego przyjąć za prawidłowe, pominięcie dokumentacji lekarskiej powoda, z której wynikał stan zdrowia powoda, w szczególności przed wypadkiem z dnia 27.09.2017r.. w tym w szczególności dotyczącej historii choroby i schorzeń psychiatrycznych powoda, a nadto pominięcia dowodów z dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach sprawy, w tym w szczególności z dokumentacji medycznej i opinii biegłych wydanych w sprawie Sądu Okręgowego w Łodzi sygn.. akt: I C 1384/19 powołanych w niniejszym punkcie z pominięciem normy wynikającej z art. 243 [2] kpc: 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez błędne ustalenie przez Sąd w oparciu o błędną ocenę materiału dowodowego i z bezpodstawnym pominięciem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, że powód doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku z dnia 27.09.2017r. oraz wskazanie tego uszczerbku jako „uszczerbku o wartości 18% (7 % z poz. 156 /3%/i z poz. 89 ust.l /4%/ + 8% z poz. 94 ust.2 + 3% z poz. 10 ust.l)”. w tym w zakresie przyczyn neurologicznych w zakresie 8% trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz w zakresie przyczyn psychiatrycznych w zakresie 3% trwałego uszczerbku na zdrowiu, mimo że z dokumentów urzędowych - orzeczeń Komisji Lekarskiej: (...) Regionalnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 23 października 2018 roku oraz Centralnej Komisji Lekarskiej w orzeczeniu z dnia 11 stycznia 2019 roku wynika, że powód nie doznał żadnego trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wskutek wypadku z dnia 27.09.2017r. a nadto z opinii biegłego psychiatry M. G.

(2)uzupełnionej opinią uzupełniającą z dnia 25.04.2022r. wynika, że z „przyczyn psychiatrycznych M. M.

(3)w wyniku zdarzenia z dnia 27.09.2017r. nie doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, a dolegliwości mają charakter wewnętrzny niezwiązany z wypadkiem, Sąd zaś skutecznie nie zakwestionował ani nie pominął tego dowodu, o czym w pkt 1 i pkt 2 petitum zarzutów powyżej, a ponadto Sąd błędnie sprzecznie ze znajdująca się w aktach sprawy dokumentacją medyczną ustalił, że powód w dniu wypadku z dnia 27.09.2017r. był zdrowy, w szczególności z punktu widzenia psychiatrycznego, w sytuacji gdy z dokumentacji medycznej wynika, że powód leczył się psychiatrycznie a charakter zaburzeń i wdrożone leczenie przeczą, jakoby był zdrowy, w szczególności psychiatrycznie w dniu wypadku 27.09.2017r. 4) naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 464 § 2 kpc w zw. z art.

§ 2k.p.c.

w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (DZ.U. 2022 poz. 1009) poprzez ich błędne zastosowanie w zw. z art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3, oraz art. 35, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 art. 39 ustawy z dnia ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032) poprzez ich błędne niezastosowanie oraz przekazanie roszczenia powoda o zasądzenie odsetek ustawowych od dnia 4 marca 2019 roku za opóźnienie w wypłacie odszkodowania wskazanego w punkcie 1 wyroku, Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. do rozpoznania i objęcia decyzją, mimo że brak podstaw materiałnoprawnych do wydania takiej decyzji w przedmiocie roszczenia o odsetki przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., gdyż w przepisach dotyczących przyznawania i wypłaty świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą brak przepisu analogicznego jak w przypadku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych gdy pozostaje on organem rentowym, t.j. art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (DZ.U. 2022 poz. 1009), a przepis ten nie może być nawet w drodze analogii stosowany do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. jako organu rentowego, zaś biorąc pod uwagę brzmienie art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3, oraz art. 35, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 art. 39 ustawy z dnia ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032) roszczenie powoda o zasądzenie odsetek za opóźnienie winno być oddalone; 5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez sporządzenie uzasadnieniu zaskarżonego wyroku z naruszeniem dyrektyw wynikających z art. 327 1 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpc, w szczególności poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z pkt 4 wyroku, a ponadto niewyjaśnienie na jakiej podstawie, Sąd pominął wniosek dowodowy organu rentowego o powołanie innego biegłego specjalisty neurologa, oraz nadto z jakiej przyczyny Sąd pominął dowód z opinii biegłego psychiatry M. G., przyjmując wnioski z nierzetelnej, co wykazywał organ rentowy w toku postępowania, opinii biegłej psychiatry E. K.; 6) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie art. 369 § 1 1 kpc poprzez niewyznaczenie organowi rentowemu terminu wniesienia apelacji jako przedłużonemu terminowi 3 tygodniu, w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia było sporządzane ponad 3 miesiące, co ma o tyle istotny wpływ na wynik sprawy, że w sposób nieuprawniony skrócono organowi rentowemu termin na wniesienie apelacji w sprawie skomplikowanej; 7) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, a mianowicie art. 2 pkt 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032), i błędne przyjęcie, że wskutek wypadku z dnia 27.09.2017r. powód doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, w sytuacji gdy schorzenia powstały w sposób niezależny od zdarzenia z dnia 27.09.2017r. i miały charakter wewnętrzny jak schorzenia neurologiczne oraz powstały przed dniem 27.09.2017r. i były leczone jak schorzenia psychiatryczne, które nie pogłębiły się; 8) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (DZ.U. 2022 poz. 1009) poprzez błędne i nieuprawnione zastosowanie tego przepisu w sprawie dotyczącej wniosku o przyznanie świadczeń ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032) przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., i przekazanie mu roszczenia pozwu o wypłatę o odsetek; 9) naruszenie przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 34 ust. 1, ust. 2. ust. 3, oraz art. 35, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 art. 39 ustawy z dnia ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032) poprzez ich błędne niezastosowanie oraz przekazanie roszczenia powoda o zasądzenie odsetek ustawowych od dnia 4 marca 2019 roku za opóźnienie w wypłacie odszkodowania wskazanego w punkcie 1 wyroku, Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Ł. do rozpoznania i objęcia decyzją, mimo że brak podstaw materialnoprawnych do wydania takiej decyzji w przedmiocie roszczenia o odsetki przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., a z powołanych przepisów wynika, że organ rentowy nie pozostaje w opóźnieniu ani zwłoce, tak więc roszczenie winno ulec oddaleniu; 10) naruszenie art. 98 kpc w zw. z art. 100 i 102 kpc oraz § 9 ust.2, § 15 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie poprzez przyznanie wnioskodawcy zwrotu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie objętej wyrokiem /3xl80zł, zwiększając stawkę minimalną trzykrotnie, mimo że w niniejszej sprawie, nie były wyznaczane rozprawy, a materiał dowodowy sprowadza się do dowodów z dokumentów i z opinii biegłych, a długotrwałość rozpoznania sprawy wynika z oczekiwania na opinię biegłych orzekających w sprawie. W związku z powyższym apelujący wniósł o: 1. o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie o zmianę wyroku w zaskarżonej części w ten sposób, że oddalenie odwołania oraz zasądzenie na rzecz organu od powoda kosztów postępowania; 2. o zasądzenie od powoda M. M.

(3)na rzecz organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację wnioskodawca reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie apelacji w całości jako bezzasadnej oraz o zasądzenie od organu rentowego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za II instancję według norm przepisanych. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja Komendanta Wojewódzkiej Policji w Ł. nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów apelacji stwierdzić należy, że orzeczenie Sądu Rejonowego jest prawidłowe, orzeczono o wszystkich żądaniach strony a wyrok znajduje oparcie zarówno w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak i w obowiązujących przepisach prawa. Sąd II instancji w pełni aprobując i przyjmując ustalenia faktyczne Sądu Rejonowego, jako własne, jednocześnie stwierdził, że nie zachodzi obecnie potrzeba powielania w tym miejscu tych ustaleń. Stosownie do art. 387 § 2 1 k.p.c. w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji: 1) wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne ustalenia sądu pierwszej instancji, chyba że sąd drugiej instancji zmienił lub uzupełnił te ustalenia; jeżeli sąd drugiej instancji przeprowadził postępowanie dowodowe lub odmiennie ocenił dowody przeprowadzone przed sądem pierwszej instancji, uzasadnienie powinno także zawierać ustalenie faktów, które sąd drugiej instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa powinno objąć ocenę poszczególnych zarzutów apelacyjnych, a poza tym może ograniczyć się do stwierdzenia, że sąd drugiej instancji przyjął za własne oceny sądu pierwszej instancji. Dodatkowo także w myśl utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia pierwszoinstancyjnego sporządzonego zgodnie z wymaganiami art.328§2 k.p.c. spotyka się z pełną aprobatą sądu drugiej instancji to wystarczy, że da on temu wyraz w treści uzasadnienia swego orzeczenia, bez powtarzania szczegółowych ustaleń faktycznych i wnioskowań prawniczych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia (vide wyrok SN z 5.11.1998r., I PKN 339/98, OSNAPiUS 1999/24/, por. postanowienie SN z 22 kwietnia 1997 r., sygn. akt II UKN 61/97 - OSNAP 1998 r. Nr 3, poz. 104; wyrok SN z 8 października 1998 r., sygn. akt II CKN 923/97 - OSNC 1999 r., z. 3, poz. 60; wyrok SN z 12 stycznia 1999 r., sygn. akt I PKN 21/98 - OSNAP 2000, Nr 4, poz. 143). Wynikający z art. 378 § 1 k.p.c. obowiązek sądu drugiej instancji nie oznacza konieczności osobnego omówienia przez sąd w uzasadnieniu wyroku każdego argumentu podniesionego w apelacji, wystarczające jest bowiem odniesienie się do sformułowanych w apelacji zarzutów i wniosków w sposób wskazujący na to, że zostały one przez sąd drugiej instancji w całości rozważone przed wydaniem orzeczenia. (vide postanowienie SN z dnia 1 czerwca 2020 r. ,IV CSK 738/19, opubl. L.) Sąd podziela także prezentowane rozważania prawne i przytoczone przez Sąd Rejonowy na poparcie swoje stanowiska tezy z orzecznictwa Sądu Najwyższego i sądów powszechnych. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych mu w apelacji naruszeń prawa procesowego oraz materialnego. Sąd ten przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe, a następnie prawidłowo ocenił wszystkie zgromadzone dowody dochodząc do trafnego wniosku, że w okolicznościach sprawy niniejszej M. M.

(1)doznał 18 % uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem podczas służby z dnia 27 września 2017r. Zawarta w uzasadnieniu apelacji argumentacja strony skarżącej odnosi się min. do zarzutu błędnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji miało doprowadzić do naruszenia prawa materialnego, w tym art. 34 ust. 1, ust. 2, ust. 3, oraz art. 35, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 art. 39 ustawy z dnia ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032). W tym zakresie zarzuty oparte wyłącznie na wymienionych w apelacji przepisach prawa procesowego sprowadzają się w istocie do kwestionowania opinii biegłych sądowych lekarzy: neurologa M. N.

(2)oraz psychiatry E. K. i ich porównania do odmiennych w swych wnioskach opinii biegłych sądowego lekarzy wydanych w innej sprawie, tj. biegłego neurologa P. R.

(2)oraz psychiatry M. G.

(2), których Sąd I instancji nie uwzględnił. Zgodnie z treścią art. 233 § 1 kpc Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane pod uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania Sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyrok SN z 6.11.2003 r. II CK 177/02 niepubl.). Dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów nie wystarcza zatem stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Konieczne jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (postanowienie SN z 23.01.2001 r. IV CKN 970/00, niepubl. wyrok SN z 27.09.2002 r. II CKN 817/00). Stosownie do treści art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Z kolei w świetle zaś art. 328 § 2 k.p.c., uzasadnienie wyroku powinno zawierać wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, a mianowicie: ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarogodności i mocy dowodowej, oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie natomiast z treścią art. 278 § 1 k.p.c. dopuszczenie dowodu z opinii biegłego następuje w wypadkach, gdy dla rozstrzygnięcia sprawy wymagane są wiadomości „specjalne”. W ramach przyznanej swobody w ocenie dowodów wynikającej art. 233 k.p.c., Sąd I instancji powinien zbadać wiarygodność i moc dowodu z opinii biegłego sądowego dokonując oceny tego dowodu według własnego przekonania i na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału (wyrok SN z 2003-10-30 IV CK 138/02 L.). Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku (art. 328 § 2 k.p.c.). Niemniej jednak polemika z opinią biegłego nie uzasadnia zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. (wyrok SN z 2002-01-09 II UKN 708/00 L.). Dla obalenia twierdzeń biegłego specjalisty nie wystarcza zatem przeświadczenie strony, iż fakty wyglądają inaczej, lecz koniecznym jest również rzeczowe wykazanie, iż wystawiona przez biegłego opinia jest niespójna bądź merytorycznie błędna. Dowód z opinii biegłego jest przeprowadzony prawidłowo, jeżeli Sąd uzyskał od biegłego wiadomości specjalne niezbędne do merytorycznego i prawidłowego orzekania, a tylko brak w opinii fachowego uzasadnienia wniosków końcowych, uniemożliwia prawidłową ocenę jej mocy dowodowej (wyrok SN z 2000-06-30 II UKN 617/99 OSNAPiUS 2002/1/26). Sąd nie ma obowiązku uwzględniać kolejnych wniosków dowodowych tak długo, aż strona udowodni tezę dla niej korzystną (por. wyrok SN z dnia 10.03.1997 r. II UKN 45/97, wyrok SN z dnia 10.12.1997 r. II UKN 391/97). W realiach niniejszej sprawy nie było sporne, że wnioskodawca w dniu 27.09.2017 r. uległ wypadkowi w związku ze służbą w Policji. Jedyną kwestią sporną było ustalenie związku następstw w stanie zdrowia ubezpieczonego z przedmiotowym zdarzeniem a w konsekwencji także ustalenie łącznego uszczerbku na zdrowiu, którego doznał M. M.

(1)w wyniku doznanych obrażeń na skutek przedmiotowego wypadku w związku ze służbą według punktów procentowych. Zdaniem Sądu II instancji materia przedmiotowego sporu, tj. ocena czy wnioskodawca w związku ze służbą w Policji doznał trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu a jeśli tak to w jakiej wysokości wymagała wiadomości specjalnych i musiała znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego, nie zaś tylko w subiektywnym odczuciu zainteresowanej rozstrzygnięciem strony. W rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy uczynił podstawą swego rozstrzygnięcia opinię biegłych lekarzy: biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii dr n. med. R. E., neurologa M. N.

(2)oraz psychiatry E. K.. Zdaniem Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom strony apelującej – prawidłowa i wyczerpująca. Sąd I instancji uwzględnił wskazane wyżej opinie biegłych lekarzy przedstawiając z jakich przyczyn przyjął za prawidłowe wnioski tych opinii. Zarzuty strony skarżącej sprowadzają się jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd jako takie nie mogą się ostać. Apelujący przeciwstawia bowiem ocenie dokonanej przez Sąd I instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego. Jednocześnie jednak w apelacji organ skutecznie nie wykazał, iż materiał dowodowy w sprawie był oceniony nieprawidłowo a ostatecznie wywiedzione przez Sąd Rejonowy wnioski były nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. Obraza przepisu art. 233 § 1 k.p.c. nie może polegać jedynie na zaprezentowaniu własnych, korzystniejszych dla skarżącej ustaleń stanu faktycznego, dokonanych na podstawie własnej oceny materiału dowodowego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2002 roku, II CKN 572/99, LEX nr 53136). Jeżeli zatem z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to taka ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (w rozumieniu art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać, chociażby w równym stopniu, na podstawie tegoż materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Jedynie gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej, albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia praktycznych związków przyczynowo – skutkowych, to tylko wtedy przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2002 roku, II CKN 817/00, Lex nr 56906). Chociaż bowiem opinia biegłego, jak i każdy inny dowód w sprawie podlega ocenie, stosownie do treści art. 233 k.p.c., to swoistość tej oceny polega jednak na tym, że chodzi tu nie o kwestie wiarygodności, lecz o pozytywne lub negatywne uznanie wartości rozumowania zawartego w opiniach i uzasadnienie, dlaczego poglądy biegłego trafiły lub nie do przekonania Sądu orzekającego. Z jednej strony konieczna jest zatem kontrola z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania i źródeł poznania, z drugiej zaś, istotną rolę musi odgrywać stopień zaufania do wiedzy reprezentowanej przez biegłego. Sąd koncentruje się więc na ocenie opinii w zakresie zgodności z przepisami prawa, zasadami logiki, doświadczenia życiowego, wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Podkreślić jednak należy, że dostateczne wyjaśnienie okoliczności spornych w sprawie nie jest równoznaczne z uzyskaniem dowodu korzystnego dla strony niezadowolonej z faktów wynikających z dowodów dotychczas przeprowadzonych (wyrok SN z 28.02.2001 r., II UKN 233/00 L.). Zwraca na to także uwagę Sąd Najwyższy w wyroku z 8.07.1999 r., II UKN 37/99 (OSNAPiUS 2000/20/741) wskazując, że sąd nie jest obowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż udowodni ona korzystną dla siebie tezę i pomija je od momentu dostatecznego wyjaśnienia spornych okoliczności sprawy. Należy też pamiętać, że oceny wysokości trwałego uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Policji dokonuje się na podstawie tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r. (poz. 921). W tabeli oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu wymienia się rodzaje uszkodzeń ciała i rozstroju zdrowia, które mogą powodować zaburzenia w funkcjonowaniu organizmu. Podstawą do stwierdzenia stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu jest znalezienie odpowiedniej pozycji w tabeli oceny procentowej oraz wykazanie, że uszczerbek na zdrowiu spełnia cechy stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, wynikające z ich definicji. Przede wszystkim jednak jest to pojęcie ustalane w kategoriach medycznych. Oznacza to, że biegły ustalając określony uszczerbek na zdrowiu jest zobowiązany wskazać również punkt tabeli uszczerbkowej. Jeżeli dla danego rodzaju uszczerbku ocena procentowa określa dolną i górną granicę stopnia uszczerbku na zdrowiu, biegły lekarz specjalista określa stopień tego uszczerbku w tych granicach, biorąc pod uwagę obraz kliniczny, stopień uszkodzenia czynności organu, narządu lub układu oraz towarzyszące powikłania. Jeżeli w ocenie procentowej brak jest odpowiedniej pozycji dla danego przypadku, lekarz orzecznik ocenia ten przypadek według pozycji najbardziej zbliżonej. W przekonaniu Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd I instancji ocena opinii wszystkich biegłych lekarzy jest w pełni prawidłowa. Przy czym opinie biegłych lekarzy: z zakresu neurologii dr. n. med. M. N.

(2)oraz psychiatry E. K. nie zostały skutecznie zakwestionowane przez organ rentowy. Sąd Rejonowy sprawdził i przeanalizował poprawność poszczególnych elementów składających się na trafność wniosków końcowych i bardzo szczegółowo się do nich odniósł w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, opinie przedmiotowych biegłych są szczegółowe i precyzyjnie udzielają odpowiedzi na postawione pytania oraz zostały sporządzone przez kompetentne i uprawnione do tego osoby. W ocenie Sądu strona skarżąca dokonała subiektywnej oceny ustaleń Sądu Rejonowego. Wprawdzie jak podniosła strona apelująca opinia biegłego neurologa P. R.

(2)wydana w innym czasie oraz w innej sprawie, była zgodna w swych wnioskach z orzeczeniem Komisji Lekarskiej, to jednak nie należy pomijać, że pozostawała ona w oczywistej sprzeczności z pozostałym zgromadzonym w postępowaniu materiałem dowodowym, w tym nie tylko opinią innego neurologa , ale i także z niekwestionowaną w środku zaskarżenia opinią biegłego ortopedy i traumatologa dr n. med. R. E.. Biegły neurolog P. R.

(2)przypisał wszelkie zdiagnozowane u ubezpieczonego zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa samoistnym procesom fizjologicznym (tzw. zmiany masywne i zaawansowane). Podczas, gdy biegły ortopeda dr n. med. R. E. stwierdził przeciwnie, tj., że ubytki ruchowe w obrębie szyi należy powiązać z przebytym urazem skrętnym w wypadku i tylko nieco ze zmianami zwyrodnieniowymi. Wbrew opinii biegłego dr. n. med. P. R.

(2)ortopeda dr n. med. M. N.

(2)nie uznał występujących u wnioskodawcy zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa za masywne i zaawansowane. Nadto wnioski te podzieliła opinia biegłego ortopedy S. L. wydana w sprawie IC 1384/19. Przedmiotowy biegły dokonał zbliżonej oceny procentowej uszczerbku na zdrowiu związanego z wypadkiem, odejmując przy tym samoistne zmiany zwyrodnieniowe. Biegły ten zaznaczył, że uraz i jego następstwa predystynowały do szybszego pojawienia się u wnioskodawcy dalszych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa, których nie można wiązać z samoistnymi procesami w organizmie wnioskodawcy. Podkreślić należy, że biegły neurolog dr n. med. P. R.

(2)nie zapoznał się z opiniami ww. biegłych w celu weryfikacji swojego wcześniejszego stanowiska zajętego w innym postępowaniu. Nadto również zgromadzona w sprawie dokumentacja medyczna nie potwierdza wniosków orzeczniczych biegłego dr n. med. P. R.

(2), gdyż brak jest zapisów w zakresie występowania objawów neurologicznych a objawy zespołu bólowego korzeniowego kręgosłupa zostały stwierdzone u wnioskodawcy dopiero w toku leczenia po wypadku przez lekarzy: ortopedę, neurologa i lekarza rehabilitacji. W ocenie Sądu Okręgowego także z doświadczenia życiowego i zasad logiki bezsprzecznie wynika, że gdyby samoistne masywne i zaawansowane zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa istniały u wnioskodawcy przed wypadkiem to M. M.

(1)nie byłby w stanie pełnić służby jako funkcjonariusz Policji w Wydziale Prewencji w ogniwie patrolowym. Pełnienie tego rodzaju służby bez wątpienia bowiem wymaga utrzymywania bardzo wysokiej sprawności fizycznej. Jak wynika zaś ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wypadkiem wnioskodawca, mimo nadwagi, pełnił czynną służbę w Policji, czynne uprawiał sport i miał zachowaną pełną sprawność fizyczną. Przed wypadkiem nadwaga stwierdzana u powoda nie była powodem jego gorszej sprawności ruchowej, w tym w trakcie wykonywania czynności służbowych, gdzie wymagana była wysoka sprawność fizyczna i psychiczna. Podkreślić w tym miejscu też należy, że biegły dr n. med. P. R.

(2)przeprowadził badanie fizykalne wnioskodawcy dopiero po kilkunastu miesiącach od wypadku. Podczas, gdy wypadek z dnia 27 września 2017 r. skutkował niemożnością poruszania się oraz unieruchomieniem wnioskodawcy na okres kilku miesięcy, co przy wcześniejszym bardzo aktywnym trybie życia w związku ze służbą w Policji i uprawianiem sportu, skutkowało przybraniem na wadze. Natomiast kwestionowana przez stronę apelującą opinia biegłego neurologa dr n. med. M. N.

(2)zawiera dogłębną i skrupulatnie uzasadnioną analizę stanu zdrowia wnioskodawcy przed i po wypadku. Opinia ta także w pełni koresponduje ze stanem faktycznym z przebiegu wypadku z dnia 27 września 2017 r. Biegły ten słusznie zwrócił uwagę, że odchylenie boczne odcinka szyjnego przy zsumowanej prędkości pojazdów podczas kolizji /w sumie do wartości ok. 100 km/h/, było o wiele silniejsze niż przy typowym urazie w mechanizmie zgięciowo-odgięciowym („whiplash”, „smagnięcia biczem”). W opisywanym zdarzeniu gwałtownego ruchu odgięciowo-skretnego, głowy wnioskodawcy nie hamował zagłówek , co zwiększyło siłę działającą na odcinek szyjny kręgosłupa. Zmiany były poważniejsze i przynajmniej część z następstw zwyrodnieniowo-dyskopatycznych z badań obrazowych jest następstwem przedmiotowego urazu. Za słusznością rozumowania może przemawiać pełna sprawność wnioskodawcy przed wypadkiem i duże, długotrwałe jej ograniczenie po nim. Stąd ocena biegłego neurologa na dodatkowe /obok oceny ortopedycznej/ 8% z poz. 94 ust.2. Jak trafnie podkreśliła strona powodowa powyższe wnioski są w pełni zgodne z ustaleniami Sądu Karnego w sprawie o sygn. akt: VI K 1236/17 i protokołem powypadkowym. Ustalono, że energia wyzwolona podczas zderzenia radiowozu, którym kierował M. M.

(1)z samochodem sprawcy spowodowała uderzenie radiowozu w elewację posesji. W tej sytuacji więc jeśli działające w wyniku uderzenia siły były w stanie przemieścić radiowóz policji o masie kilku ton, to tym bardziej ww. siły i wyzwolona w ich wyniku energia w wyniku zderzenia się ww. pojazdów była w stanie także spowodować u człowieka poważne obrażenia ciała. Dlatego w świetle przedstawionej oceny opinii biegłego dr n. med. P. R.

(2), a także porównania jej z opinią biegłego neurologa dr n. med. M. N.

(2), wbrew zarzutom apelacji nie było potrzeby dopuszczania dowodu z opinii kolejnego biegłego z zakresu neurologii, szczególnie, że biegły neurolog dr n. med. M. N.

(2)w opinii uzupełniającej odpowiedział na wszystkie zarzuty i pytania strony oraz kategorycznie podtrzymał wnioski końcowe swojej opinii. Sąd ma zaś obowiązek dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych, gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy gdy przeprowadzona już opinia zawiera istotne luki, jest niekompletna, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona ekspertyza nie pozwala organowi orzekającemu zweryfikować zawartego w niej rozumowania co do trafności wniosków końcowych (por. wyrok SN z 27 lipca 2010 r., II CSK 119/10; postanowienie SN z 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, wyrok SN z dnia 27 listopada 1974 r., II CR 748/74). Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie zarówno odnośnie opinii biegłego neurolog dr n. med. M. N.

(2)jak i w zakresie opinii biegłej psychiatry E. K.. Opinie tych biegłych dają odpowiedź na wszystkie zadane przez Sąd I instancji pytania, a udzielone odpowiedzi mają charakter jednoznaczny, kategoryczny i zostały należycie umotywowane. Jednocześnie ponownie wskazać należy, że potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii (tak SN w wyroku z 16 września 2009 r., I PK 79/09, w wyroku z 6 maja 2009 r., II CSK 642/08). W tej sytuacji przyjąć należy, że wniosek o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego neurologa będzie jedynie zmierzał do zbędnego wydłużania postępowania sądowego i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, należy zatem, go pominąć. ( art. 235 2 § 2 pkt. 2 i 5 k.p.c.). W dalszej kolejności wskazać należy, że Sąd Rejonowy w związku ze znacznymi rozbieżnościami między wnioskami zaprezentowanymi przez pierwotnie powołanego biegłego z zakresu psychiatrii oraz biegłego z zakresu psychiatrii powołanego na potrzeby innego postępowania dopuścił dowód z opinii innego biegłego z zakresu psychiatrii - E. K.. Biegła ta jak trafnie uznał Sąd I instancji, w sposób wnikliwy, spójny, logiczny i obiektywny wyjaśniła wszystkie wątpliwości zachodzące w niniejszej sprawie odpowiadając na pytania stron postępowania i pozwana ostatecznie nie kwestionowała już opinii uzupełniającej tej biegłej z dnia 28.03.2022 r. Podkreślić należy, że wcześniej powołany biegły psychiatra M. G.

(2)opiniował bez korzystania z dokumentacji z leczenia psychiatrycznego wnioskodawcy z okresu poprzedzającego wypadek. Według tego biegłego niewątpliwe u wnioskodawcy zaburzenia adaptacyjne uznać trzeba za typowe następstwo wzmożonego stresu związanego z wypadkiem komunikacyjnym i jego następstwami. Ocenił jednak ich nasilenie jako nieznaczne i zmniejszające jakość życia bez istotnego wpływu na funkcjonowanie, odwołanie kolejnych wizyt u psychiatry i psychologa /sugerujące, że własne możliwości organizmu wnioskodawcy łącznie z monoterapią farmakologiczną psychiatry i terapią psychologiczną spowodowały wycofanie się zaburzeń związanych z opisywanym wypadkiem/, stały się podstawą do uznania przez w/w biegłego, że u wnioskodawcy nie powstał nawet długotrwały uszczerbek na zdrowiu związany z wypadkiem. Podczas, gdy jak wynika z dokumentacji medycznej zgromadzonej w sprawie M. M.

(1)już po wypadku zgłaszał zaburzenia kontroli emocji, stany napięcia i niepokoju, depresję, bezradność w trudnych sytuacjach, zdezorganizowane funkcjonowanie, apatię, roztrząsanie problemów i pesymizm, zubożenie aktywności, wycofanie. Rozpoznano wówczas u ubezpieczonego uporczywe zaburzenia nastroju (afektywne) oraz wdrożono leczenie farmakologiczne. Od końca stycznia 2018 r. do czerwca 2018 r. M. M.

(1)korzystał z terapii psychologicznej. Zarówno biegła psychiatra dr n. med. E. K. oraz powołana w innej sprawie biegła psychiatra dr A. R. wydały spójne opinie co do negatywnego wpływu wypadku na psychikę poszkodowanego oraz w ujęciu holistycznym potwierdziły występowanie u M. M.

(1)powstanie uszczerbku na zdrowiu wskutek przedmiotowego wypadku - biegła dr E. K. - 3% pełnego uszczerbku na zdrowiu psychicznym. Jak wynika z kategorycznej opinii biegłej psychiatry dr E. K. w następstwie wypadku niewątpliwie doszło do przekroczenia możliwości adaptacyjnych wnioskodawcy (dezadaptacji mechanizmów obronnych) i rozwinięcia się umiarkowanych i przez pierwsze 6 miesięcy od wypadku, malejących zaburzeń psychopatologicznych (zaburzeń nerwicowych o obrazie depresyjnym) u osoby z rozpoznawaną dystymią-uporczywymi zaburzeniami nastroju. Świadczyły o tym np.: zmienność nastroju z tendencją do napięcia emocjonalnego, przygnębienia; okresowa nerwowość, drażliwość; przeżywanie wewnętrznego niepokoju; utrata poczucia bezpieczeństwa, kontroli nad życiem, utrata sprawności psychofizycznej; zaburzenia snu; osłabienie aktywności celowej i zainteresowań; skoncentrowanie na wypadku, gorsze funkcjonowanie. Pogorszenie stanu psychicznego (stabilnego przed wypadkiem-przerwa w leczeniu psychiatrycznym utrzymywała się od 2015r do 2017r) wiązało się z przedmiotowym wypadkiem. Kolizja z dnia 27 września 2017 r. stanowiła czynnik egzogenny i doprowadziła do pogorszenia stany psychicznego mężczyzny cierpiącego na uporczywe zaburzenia nastroju, dystymię. W badaniu psychologicznym z dnia 13 lutego 2015 r. oceniano stan psychiczny wnioskodawcy i cechy jego osobowości. W tym czasie wnioskodawca był już po roku pracy w Wydziale Kryminalnym (przeszedł z Wydziału Prewencji), która na początku dawała mu satysfakcję i zadowolenie. Z czasem odczucia wnioskodawcy zmieniły się. Wnioskodawca zaczął odczuwać zmęczenie atmosferą, tracił motywację do pracy, stał się poddenerwowany i napięty, w domu-zamknięty w sobie, zmienił lekarza, który odmawiał dalszego wystawiania zwolnień lekarskich i oczekiwał decyzji, czy wnioskodawca wraca do pracy. Ostatecznie wnioskodawca wniósł o zmianę Wydziału na Konwojowy (nie chciał odchodzić z pracy), uznając, że w przeciwnym wypadku najpewniej przekierowano by go do Wydziału Prewencji. Na ww. badaniu w lutym 2015 r. wnioskodawca podawał już, że czuje się zregenerowany; że wie że sobie poradzi, bo nie ma sobie nic do zarzucenia. Podczas w/w badania wnioskodawca zajął postawę obronną, stosował strategie unikowe, w trudnych sytuacjach nie koncentrował się nadmiernie na emocjach. próbował pokazać dobre przystosowanie /negował problemy/; nie miał pogłębionego wglądu w siebie, zaprzeczał negatywne emocje wobec innych /złość, gniew/; nie zgłaszał szczególnych dolegliwości somatycznych. Wskazane badanie nie wykazało u wnioskodawcy zaburzeń w strukturze osobowości, a od sierpnia 2015 r. wnioskodawca pełnił już zadania w O. Patrolowym - działania w zakresie zwalczania bójek i pobić; ujawniania i wykrywania sprawców rozbojów, także po bezpośrednim pościgu, konwojowania osób zatrzymanych, poszukiwania zaginionych i poszukiwanych; wykonywał pracę z użyciem broni palnej, w patrolach pieszych i zmotoryzowanych, okresowo w terenie; w systemie zmianowym, także w nocy; zgodnie z obowiązkiem dbał o sprawność fizyczną, brał udział w szkoleniach zawodowych. Z jasnej i konsekwentnej opinii biegłej psychiatry E. K. jednoznacznie wynika, że do czasu wypadku wnioskodawca był w dobrej kondycji psychofizycznej i nie towarzyszyły mu objawy, które zaczął zgłaszać dopiero po wypadku. W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wniosków Sądu Rejonowego opartych na opinii powołanych biegłych i stwierdzenia, iż nie odzwierciedlały one stanu zdrowia wnioskodawcy. Wskazać należy, iż Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie. Rozważył cały zebrany w sprawie materiał dowodowy i na jego podstawie trafnie wywiódł, iż u wnioskodawcy występuje 18 % (7 % z poz. 156 /3%/i z poz. 89 ust.1 /4%/ + 8% z poz. 94 ust.2 + 3% z poz. 10 ust.1 załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2019 r.) uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku podczas służby w Policji. Natomiast twierdzenia skarżącego, poparte tylko i wyłącznie jego subiektywnym stanowiskiem, iż okoliczności dotyczące stanu zdrowia wnioskodawcy wyglądały inaczej, jako bezzasadna polemika z opiniami biegłych z zakresu neurologii dr. n. med. M. N.

(2)oraz psychiatry E. K., nie mogły przynieść spodziewanego przez skarżącego skutku procesowego. Zajmując stanowisko w przedmiocie apelacji organu rentowego, wskazać należy, iż podniesione przez niego zarzuty w zakresie błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego nie zasługują na uwzględnienie i sprowadzają się do lakonicznej polemiki z opinią wskazanych wyżej biegłych. W ocenie Sądu Okręgowego, brak jest podstaw do kwestionowania wniosków tych biegłych tylko na tej podstawie, iż odczucia skarżącego, co do występujących u wnioskodawcy schorzeń są odmienne. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 98 k.p.c. w zw. z art. 100 i 102 k.p.c. oraz § 9 ust.2, § 15 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia z dnia 22.10.2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. W ocenie Sądu Okręgowego, okoliczności sprawy niniejszej uzasadniają podwyższenie wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego powoda do kwoty stanowiącej trzykrotność stawki minimalnej. Zważając na zawiłość sprawy (na co zwrócił uwagę sam apelujący w środku zaskarżenia) oraz na czynności dokonane przez pełnomocnika polegające na przygotowaniu się do sprawy, wnoszeniu o przeprowadzenie dowodów z dokumentów oraz opinii biegłych, składaniu pism procesowych, spotkań z klientem, lektury dokumentów, uznać należy, że czynności te świadczą o należytej staranności pełnomocnika i stanowią podstawę do przyjęcia, iż nakład pracy pełnomocnika wykraczał ponad minimum w tego rodzaju sprawach. Reasumując, zarówno nakład pracy oraz charakter sporu uzasadniały przyznanie powodowi zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w podwyższonej stawce do kwoty stanowiącej trzykrotność stawki minimalnej, tj. 540,00 zł. Za nieuzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego a mianowicie art. 34 ust. 1, ust. 2. ust. 3, oraz art. 35, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1 art. 39 ustawy z dnia ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz.U. z 2022 r. poz. 1032) poprzez ich błędne niezastosowanie oraz przekazanie roszczenia powoda o zasądzenie odsetek ustawowych od dnia 4 marca 2019 r. za opóźnienie w wypłacie odszkodowania. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy słusznie przyjął, że w sprawach ubezpieczeniowych sąd orzeka mając na uwadze zakres rozstrzygnięcia organu rentowego i odwołania. Wskazać należy, iż postępowanie z zakresu ubezpieczeń społecznych jest postępowaniem odrębnym, które cechuje się znaczną odmiennością od zwykłego postępowania cywilnego. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych sąd nie bada całokształtu okoliczności łączących strony postępowania, a jedynie bada kwestię prawidłowości i zasadności wydanej decyzji. W odwołaniu wnioskodawca może jedynie żądać korekty tego stanowiska i wykazywać swoją rację, odnosząc się do przedmiotu sporu, objętego zaskarżoną decyzją. Odwołujący się nie może żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. Zarzuty mają ukierunkowywać czynności sądu zmierzające do zbadania zasadności decyzji organu rentowego (M. K., Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, Lex 2013). W niniejszej sprawie ramy postępowania sądowego wyznaczają ostatecznie decyzje z dnia 10.12.2020 r. i 1.03.2021 r. określające wysokość zadłużenia składkowego za okresy od 7.2013 r. do 9.2013 r. oraz od 01.2020 r. do 12.2020 r. Sąd nie może badać innych decyzji, ani roszczeń z nimi związanych, a jedynie może badać prawidłowość tych decyzji ZUS. Trafnie wskazuje się bowiem w orzecznictwie, iż w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego, to jej treść wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Zatem tylko na tym obszarze sąd dokonuje jej kontroli zarówno pod względem jej formalnej poprawności, jak i merytorycznej zasadności (zob. postanowienia SN z dnia 13 maja 1999 r., II UZ 52/99, OSNP 2000/15/601; z dnia 3 lutego 2010 r., II UK 314/09, Legalis nr 348966; z dnia 18 lutego 2010 r., III UK 75/09, OSNP 2011/15-16/215; z dnia 2 marca 2011 r., II UZ 1/11, Legalis nr 492250; z dnia 22 lutego 2012 r., II UK 275/11, Lex nr 1215286 i z dnia 19 grudnia 2018 r., III UK 77/18, Legalis nr 1865838). Odnośnie zaś wniosku o przyznanie odsetek ustawowych za opóźnienie w wypłacie odszkodowania w związku z wypadkiem, to wskazać należy, że nie był on przedmiotem rozpoznania przez organ rentowy. Dlatego Sąd Rejonowy w świetle zasad obowiązujących w postępowaniu z zakresu ubezpieczeń społecznych słusznie, przekazał zatem ten wniosek ubezpieczonego celem rozpoznania na podstawie art.

§ 2k.p.c.

bowiem odwołanie od decyzji organu rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych pełni rolę pozwu i wszczyna postępowanie sądowe. Jak już zaś wyżej podkreślono przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji a spornych między stronami; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. Przed sądem ubezpieczony może jedynie żądać korekty stanowiska zajętego przez organ rentowy i wykazywać swą rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego decyzją, nie może natomiast żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. Dlatego też odwołanie wniesione od decyzji organu rentowego nie ma charakteru samodzielnego żądania, a jeżeli takie zostanie zgłoszone, sąd nie może go rozpoznać, lecz zobowiązany jest - zgodnie z treścią art.

§ 2k.p.c.

- przekazać go do rozpoznania organowi rentowemu. Tym samym kontrolna rola sądu musi korespondować z zakresem rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji organu rentowego, gdyż - stosownie do treści art. 477 14 § 2 i art. 477 14a k.p.c.- w postępowaniu wywołanym wniesieniem odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji w granicach jej treści i przedmiotu. Podkreślić także należy, iż wadliwy jest zarzut naruszenia art. art. 369 § 1 1 kpc poprzez niewyznaczenie skarżącemu trzytygodniowego terminu na sporządzenie apelacji. W myśl. Art. 369 § 1 1 kpc w przypadku przedłużenia terminu do sporządzenia pisemnego uzasadnienia wyroku termin, o którym mowa w § 1, wynosi trzy tygodnie. O terminie tym sąd zawiadamia stronę doręczając jej wyrok z uzasadnieniem. Jeżeli w zawiadomieniu termin ten wskazano błędnie, a strona się do niego zastosowała, apelację uważa się za wniesioną w terminie. Przepis ten wymaga wyznaczenia dłuższego terminu na złożenie apelacji jedynie w sytuacji gdy decyzją Prezesa Sądu przedłużony został termin na sporządzenie uzasadnienia – art. 329 § 4 kpc. Sytuacja taka nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Nadto jak wynika z cytowanego przepisu brak ewentualnego poinformowania o takim przedłużeniu nie wpływa niekorzystnie na sytuację strony, której przysługuje dłuższy – trzytygodniowy termin. Mając na uwadze całokształt powyższych okoliczności, Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, iż Sąd I instancji przeprowadził wystarczające do rozstrzygnięcia sporu postępowanie dowodowe, dochodząc ostatecznie do prawidłowego wniosku. Reasumując zarzuty apelacji okazały się nieskuteczne i nie mogą prowadzić do zmiany, bądź uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy w Łodzi na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako bezzasadną. Wobec wyniku sprawy Sąd Okręgowy o kosztach procesu za II instancję orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 9 ust. 2 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (DZ. U. z 2015 r., poz. 1800 tj.).

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.