stanowi, że do zawarcia przez wykonawcę umowy o roboty budowlane z podwykonawcą jest wymagana zgoda inwestora. Jeżeli inwestor, w terminie 14 dni od przedstawienia mu przez wykonawcę umowy z podwykonawcą lub jej projektu, wraz z częścią dokumentacji dotyczącą wykonania robót określonych w umowie lub projekcie, nie zgłosi na piśmie sprzeciwu lub zastrzeżeń, uważa się, że wyraził zgodę na zawarcie umowy. Inwestor i wykonawca ponoszą wówczas solidarną odpowiedzialność za zapłatę wynagrodzenia za roboty budowlane wykonane przez podwykonawcę (art.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zgoda inwestora na zawarcie umowy pomiędzy wykonawcą a podwykonawcą nie wymaga szczególnej formy, a także obojętne jest w jakim czasie została ona wyrażona (por. uchwała SN z dnia 29 kwietnia 2008 r., sygn. akt III CZP 6/08, LEX nr 369669). Zgoda taka może być wyrażona przez każde zachowanie, które ujawni ją w sposób dostateczny (art. 60 k.c.). W ocenie Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy, pozwany taką odpowiedzialność ponosi, gdyż zebrany w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, iż pozwany taką zgodę w sposób ostateczny wyraził poprzez następujące okoliczności. Jak już wskazano powyżej, zarówno inspektor nadzoru z ramienia pozwanego – G. T.
w związku z § 2 tegoż przepisu. Tak samo nie ma tu znaczenia fakt odstąpienia przez pozwanego od umowy z konsorcjum, gdyż roszczenie powoda wynika z odrębnego stosunku prawnego, łączącego powoda z pozwanym. Zgoda inwestora stanowi przesłankę powstania jego solidarnej odpowiedzialności, nie stanowi, jak to wskazywał pozwany, przesłanki skutecznego zawarcia takiej umowy. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego jak również z twierdzeń samego pozwanego wynika, że w toku procesu inwestycyjnego pozwany miał wiedzę na temat umowy zawartej pomiędzy wykonawcą i konkretnym podwykonawcą - powodem, a także wiedzą swą obejmował treść tej umowy. Pozwany ponosi zatem solidarną odpowiedzialność z wykonawcą wobec podwykonawcy, gdyż wyraził zgodę w sposób mniej sformalizowany od przyjętego w art. 647 l § 2 k.c. zdanie drugie, po uzyskaniu informacji o osobie podwykonawcy oraz treści umowy, a zgoda udzielona w powyższej formie jest skutecznym sposobów wyrażenia przez inwestora zgody na zawarcie przez wykonawcę umowy z podwykonawcą. Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie 1. sentencji wyroku, zasądzając należność w kwocie l.230.778,22 zł. Sąd uwzględnił także, na mocy art. 482 § 1 k.c., kwotę 168.296 zł, tytułem skapitalizowanych odsetek od należności głównej, jako że termin jej zapłaty minął 22 maja 2007 r., a pozew został wniesiony w dniu 30 lipca 2008 r. Orzekając o kosztach postępowania Sąd zastosował normę art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w z w zw. z § 6 ust. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych i ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.). Kwotę nieuiszczonych kosztów sądowych Sąd nakazał pobrać od pozwanego na podstawie art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 90, poz. 594).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.