Sygn. akt VIII Pa 121/22 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 października 2022 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie z powództwa A. K. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia, ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy 1. umorzył postępowanie w zakresie kwoty 5 037,20 złotych dochodzonej z tytułu ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 marca 2022 roku do dnia zapłaty; 2. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 9 030 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 20 kwietnia 2022 roku do dnia zapłaty; 3. oddalił powództwo w zakresie żądania zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 9 030 złotych za dzień 19 kwietnia 2022 roku; 4. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 1 530 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; 5. obciążył i nakazał pobrać od strony pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 750 złotych tytułem opłaty sądowej od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiścić; 6. nadaje wyrokowi w punkcie 2. rygor natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 3 010 złotych. Powyższe orzeczenie zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne: Powód, A. K., był zatrudniony w pozwanej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na podstawie umów o pracę od dnia 1 lutego 2017 roku. Wynagrodzenie powoda, liczone według zasad, obowiązujących przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, wynosiło 3010 złotych. Powód był niezdolny do pracy z powodu choroby w okresie od 1 czerwca 2021 roku do 19 listopada 2021 roku. Lekarz specjalista medycyny rodzinnej ocenił, że w dniu 19 listopada 2021 roku zakończono leczenie choroby kręgosłupa, z powodu której A. K. był niezdolny do pracy do tego dnia. Powód odzyskał wówczas zdolność do pracy. Powód ponownie stał się niezdolny do pracy z powodu choroby od 22 listopada 2021 roku. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. ustalił, że niezdolność do pracy trwająca do 19 listopada 2021 roku nie miała związku z niezdolnością do pracy powstałą od 22 listopada 2021 roku i od tego dnia otworzył powodowi nowy okres zasiłkowy, wypłacając zasiłek chorobowy. Lekarz specjalista medycyny rodzinnej ocenił, że schorzenie, z powodu którego powód przebywał na zwolnieniu lekarskim do 19 listopada 2021 roku nie było związane z dolegliwościami i zwolnieniem, które otrzymał z poradni zdrowia psychicznego od 22 listopada 2021 roku. Pismem z dnia 16 lutego 2022 roku, doręczonym powodowi w dniu 11 marca 2022 roku, pozwana spółka rozwiązała umowę o pracę łączącą ją z powodem na podstawie art. 53 § 1 pkt 1 lit. b. k.p. z powodu niezdolności do pracy w skutek choroby trwającej od 1 czerwca 2021 roku. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o powołane dowody. Sąd podniósł iż twierdzenia strony pozwanej, jakoby powód nie odzyskał zdolności do pracy po dniu 19 listopada 2021 roku, nie zostały udowodnione, a ponadto pozostawały w opozycji do pozostałego materiału dowodowego, w tym zaświadczeń lekarskich przedstawionych przez powoda i wyjaśnień organu rentowego przedstawionych na zobowiązanie Sądu. Strona pozwana, pomimo pouczenia o konieczności udowodnienia okoliczności, z których wywodzi skutki prawne, nie zaoferowała jakichkolwiek środków dowodowych na poparcie swego stanowiska. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo okazało się zasadne. Sąd podniósł, iż w części, w której powództwo zostało cofnięte, postępowanie podlegało umorzeniu, stosownie do dyspozycji art. 355 k.p.c. Przechodząc do oceny zasadności roszczenia odszkodowawczego, Sąd Rejonowy wskazał, że trybem rozwiązania stosunku pracy zastosowanym przez pozwanego była instytucja z art. 53 § 1 pkt 1 lit b k.p. Zgodnie z powołanym przepisem pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. W odniesieniu do liczenia długości okresu zasiłkowego na gruncie analizowanego stanu faktycznego zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 645 z późn. zm.; dalej: ustawy zasiłkowej) w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 roku, albowiem prawo do zasiłków chorobowych powoda powstało przed tą datą (art. 21 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. poz. 1621). Sąd podkreślił, że rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia z przyczyn niezawinionych przez pracownika (art. 53 ust. 1 pkt 1 k.p.) wymaga, by absencja chorobowa trwała co do zasady nieprzerwanie (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2014 r., I PK 177/13, OSNP 2015 Nr 8, poz. 111; z dnia 26 stycznia 2016 r., III PK 54/15, LEX nr 2038975 i z dnia 24 października 2017 r., I PK 290/16, LEX nr 2426570). Maksymalny okres 182 dni pobierania wynagrodzenia i zasiłku chorobowego obejmuje wszystkie kolejne dni kalendarzowe niezdolności do pracy spowodowanej chorobą, a wystąpienie między okresami niezdolności do pracy choćby jednodniowej przerwy (np. w niedzielę) otwiera nowy okres zasiłkowy (art. 8 ustawy zasiłkowej). Jak trafnie wskazuje się w judykaturze (wyrok SN z 9.04.2019 r., II PK 339/17, OSNP 2020, nr 2, poz. 12), ciężar dowodu, że niezdolność do pracy po przerwie nieprzekraczającej 60 dni była spowodowana tą samą chorobą, spoczywa na pracodawcy, który rozwiązuje stosunek pracy z pracownikiem z powodu wyczerpania okresu zasiłkowego w przekonaniu, że okres ten zakończył się wcześniej niż wynika to z zaświadczeń lekarskich oraz decyzji organu rentowego o wypłacie zasiłku (art. 6 k.c. w związku z art. 53 § 1 pkt 1b k.p.). W realiach rozpoznawanej sprawy, niewątpliwie wystąpił okres przerwy w zaświadczeniach lekarskich, stwierdzających niezdolność do pracy. Pracodawca, dysponując nimi, w ramach dostępu do systemu informatycznego ZUS, był w stanie to ustalić. Decydując się na rozwiązanie umowy o pracę, w marcu 2021 roku., nie podjął próby wyjaśnienia, w jaki sposób, okresy niezdolności do pracy, zostały zakwalifikowane przez organ rentowy. Nie ustalał, też - w jakikolwiek inny sposób, czy powód odzyskał zdolność do pracy, po 19 listopada 2021 roku (np. poprzez ocenę, czy zaświadczenie lekarskie wystawione od dnia 22 listopada 2021 roku opatrzone zostało kodem literowym A oznaczającym niezdolność do pracy powstałą po przerwie nieprzekraczającej 60 dni - spowodowaną tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą – art. 57 ust. 1 ustawy zasiłkowej). Samodzielnie dokonał jednak oceny, że pomimo przerwy w okresach zwolnień (pomiędzy 19 a 22 listopada 2021 roku) powód był nieprzerwanie niezdolny do pracy. Musiał zatem liczyć się z tym, że w razie odwołania się przez powoda od rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia, będzie musiał udowodnić tę okoliczność przed sądem. Tymczasem w toku niniejszego postępowania strona pozwana pozostała całkowicie bierna na płaszczyźnie dowodowej. Jej twierdzenia pozostawały przy tym w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym, z którego wynikało, że choroby, z powodu który powód był niezdolny do pracy do 19 listopada i od 22 listopada 2021 roku dotyczyły innych, niezwiązanych ze sobą schorzeń. Wobec tego pracodawca nie był uprawniony do skorzystania z trybu uregulowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 lit. b k.p., a rozwiązanie umowy o pracę w oparciu o tę regulację nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa. W myśl art. 56 § 1 k.p. pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 58 k.p.). W przypadku powoda okres wypowiedzenia wynosił 3 miesiące, zatem uzasadnione było dochodzenie przez niego kwoty 9030 zł i taka podlegała zasądzeniu na jego rzecz od strony pozwanej. Wskazana kwota odszkodowania podlegała zasądzeniu na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Podstawę prawną zasądzenia tego rodzaju świadczenia akcesoryjnego stanowi art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., zgodnie z którym jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Termin początkowy uwzględnia termin wymagalności tego roszczenia, które stosownie do dyspozycji art. 476 k.c. stało się wymagalne po wezwaniu dłużnika do jego spełnienia (a zatem z chwilą doręczenia odpisu pozwu stronie pozwanej). Skoro w dniu wymagalności świadczenia pozwany nie był jeszcze w stanie opóźnienia z jego spełnieniem, żądanie pozwu dotyczące odsetek ustawowych za opóźnienie za okres wcześniejszy podlegało oddaleniu. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zdanie drugie k.p.c., który przewiduje, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powód uległ jedynie w zakresie jednego dnia odsetek. W pozostałej części, w tym w zakresie dochodzonego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, powód wygrał. Za oceną taką przemawia fakt, iż roszczenie o zapłatę ekwiwalentu stało się wymagalne w dniu rozwiązania stosunku pracy (tak m.in. SN w postanowieniu z 5.12.1996 r., I PKN 34/96, OSNAPiUS 1997/13, poz. 237), wobec czego pracodawca w dniu zawisłości sporu pozostawał w opóźnieniu. Wytoczenia powództwa nie można zatem uznać za przedwczesne. W konsekwencji, Sąd zasądził na rzecz powoda od strony pozwanej kwotę 1530 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, na którą złożyły się opłata w wysokości 180 zł w zakresie roszczenia o odszkodowanie, ustalona w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz opłata w wysokości 1350 w zakresie roszczenia o zapłatę ekwiwalentu pieniężnego, ustalona w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 4 tegoż rozporządzenia. Stosownie do dyspozycji art. 98 §1 1 k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 623 z późn. zm.) Sąd obciążył pozwaną kwotą 750 złotych obejmującą opłatę sądową od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiścić. O nadaniu wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności w zakresie kwoty 3010 zł orzeczono stosownie do dyspozycji art. 477 2 k.p.c., który stanowi, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Apelację od powyższego orzeczenia w części, tj. w zakresie: - pkt. 2. tj. w części zasadzającej od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę 9.030 złotych wraz z odsetkami za opóźnienie do dnia 20 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty: - pkt. 4.. tj. w części zasądzającej od pozwanej na rzecz powoda kwotę 1.530 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; - pkt. 5., tj. w części zasądzającej od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa – Sadu Rejonowego dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi kwotę 750 zł (siedemset pięćdziesiąt złotych) tytułem opłaty sądowej od pozwu, której powód nie miał obowiązku uiścić. Wniósł pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wskutek ustalenia, że pozwana jako pracodawca nie podjęła żadnych prób wyjaśnienia, w jaki sposób okresy niezdolności do pracy powoda zostały zakwalifikowane przez organ rentowy oraz czy powód odzyskał zdolność do pracy po dniu 19 listopada 2021 r.; tymczasem pozwana jako pracodawca działała na podstawie doręczanych jej przez powoda zaświadczeń lekarskich, z których nie wynikało jakoby powód miał odzyskać zdolność do pracy po 19 listopada 2021 r., a pozwana nie miała żadnych podstaw, by wątpić w treść doręczonych jej zaświadczeń; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wskutek ustalenia, że pozwana w sposób samodzielny dokonała oceny, że pomimo przerwy w okresach zwolnień (pomiędzy 19 a 22 listopada 2021 r.), powód był nieprzerwanie niezdolny do pracy; tymczasem pozwana działała na podstawie doręczanych jej przez powoda zaświadczeń lekarskich, z których nie wynikało jakoby powód miał odzyskać zdolność do pracy po 19 listopada 2021 r., zaś powód, pomimo rzekomego odzyskania zdolności do pracy nie stawił się u pracodawcy celem zgłoszenia gotowości do pracy po ustaniu przyczyny nieobecności, zamiast tego pozwanemu doręczono kolejne zaświadczenie o niezdolności powoda do pracy; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego wskutek ustalenia, że w przedmiotowej sprawie powód nie był nieprzerwanie niezdolny do pracy; tymczasem należy przyjąć, że taka nieprzerwana niezdolność do pracy w przypadku powoda miała miejsce; - art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów z naruszeniem zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego polegającej na przyznaniu wiarygodności zaświadczeniu lekarskiemu z dnia 30 grudnia 2021 r. stwierdzającemu odzyskanie przez powoda zdolności do pracy po dniu 19 listopada 2021 r., podczas gdy owo zaświadczenie jest niejednoznaczne i budzi wątpliwości interpretacyjne; - art. 100 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i włożenie na pozwaną obowiązku zwrotu wszystkich kosztów postępowania w związku z przyjęciem, że powód uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania; tymczasem z powodu niezasadności powództwa winno ono zostać oddalone, a w konsekwencji obowiązkiem zwrotu kosztów winien zostać obciążony w całości powód. Zważając na powyższe zarzuty, apelujący wskazał fakty ustalone w jego ocenie niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy: i. fakt, iż pozwana miała możliwość ustalenia, czy powód odzyskał zdolność do pracy, która uniemożliwiałaby rozwiązanie z nim umowy o pracę w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 lit. b k.p.; ii. fakt, iż pozwana samodzielnie dokonała oceny, że powód był nieprzerwanie niezdolny do pracy; (...). fakt, iż powód odzyskał zdolność do pracy po dniu 19 listopada 2021 r.; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. - art. 229 § 2 i 4 k.p. poprzez ich niezastosowanie i nie odniesienie się do faktu, iż pomimo rzekomego odzyskania zdolności do pracy, powód nie stawił się u pracodawcy i nie poddał się kontrolnym badaniom lekarskim, podczas gdy z powodu choroby pozostawał niezdolny do pracy przez dłużej niż 30 dni. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez: 1. oddalenie powództwa w zakresie żądania zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy bez wypowiedzenia wraz z odsetkami za opóźnienie od dnia doręczenia pozwanemu pozwu do dnia zapłaty, 2. zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji z uwzględnieniem całego, a nie jedynie wybiórczego materiału dowodowego. Ponadto o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych; W odpowiedzi na apelacje pełnomocnik powoda wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej nadto o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania apelacyjnego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje. Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd pierwszej instancji wydał trafne orzeczenie, znajdujące oparcie zarówno w zebranym w sprawie materiale dowodowym, jak i obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 1b kp. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia jeżeli niezdolność pracownika do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące - gdy pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy co najmniej 6 miesięcy lub jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana wypadkiem przy pracy albo chorobą zawodową. Art. 233 § 1 kpc stanowi, iż Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów, według własnego przekonania na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Oznacza to, że wszystkie ustalone w toku postępowania fakty powinny być brane pod uwagę przy ocenie dowodów, a tok rozumowania sądu powinien znaleźć odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego skuteczny zarzut przekroczenia granic swobody w ocenie dowodów może mieć zatem miejsce tylko w okolicznościach szczególnych. Dzieje się tak w razie pogwałcenia reguł logicznego rozumowania bądź sprzeniewierzenia się zasadom doświadczenia życiowego (por. wyrok SN z 6.11.2003 r. II CK 177/02 niepubl.). Podkreślenia wymaga, także, fakt, że, dla skuteczności zarzutu naruszenia swobodnej oceny dowodów, nie wystarcza stwierdzenie o wadliwości dokonanych ustaleń faktycznych, odwołujące się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Koniecznym jest bowiem wskazanie przyczyn dyskwalifikujących postępowanie Sądu w tym zakresie. W szczególności skarżący powinien wskazać jakie kryteria oceny dowodów naruszył Sąd przy ocenie konkretnych dowodów uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłusznie im je przyznając. Ponadto, jeżeli z określonego materiału dowodowego, sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to dokonana ocena nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów i musi się ostać, choćby, w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego można było wysnuć wnioski odmienne (post SN z 23.01.2001 r. IV CKN 970/00, niepubl. wyrok SN z 27.09.2002 r. II CKN 817/00). W ocenie Sądu Okręgowego, dokonana przez Sąd Rejonowy, ocena, zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego, jest – wbrew twierdzeniom apelującego –prawidłowa. Zarzuty skarżącego sprowadzają się w zasadzie jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd i jako takie nie mogą się ostać. Apelujący przeciwstawia bowiem ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego i własny pogląd na sprawę. W szczególności, nie sposób przyjąć, jak chce skarżący, iż, w niniejszej sprawie, nie zachodziły przesłanki uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia w trybie art. 53 § 1 pkt 1b kp bo z okoliczności sprawy wynika, że powód był nieprzerwanie nieobecny w pracy od dnia 1 czerwca 2021 r. a tym samym upłynął okres usprawiedliwionej nieobecności w pracy uprawniający pracodawcę do rozwiązania umowy o pracę. Apelujący wywodzi, iż nieuzasadnionym było przyjęcie przez Sąd, że niezdolność do pracy powoda zakończyła się 19 listopada 2021 r., podczas, gdy z okoliczności sprawy, w szczególności z, dostarczanych przez samego powoda, zaświadczeń lekarskich, wynika, że powód nie odzyskał zdolności do pracy, i kontynuował je co prawda z uwagi na inną chorobę ale w sposób nieprzerwany. Ponadto, w jego ocenie zaświadczenia, pochodzące od lekarza specjalisty do spraw rodzinnych, a zwłaszcza to z dnia 30 grudnia (...). - nie mogą stanowić dowodu na to, iż powód odzyskał zdolność do pracy w dniach 20 i 21 listopada 2021 r. bowiem jest ono niejednoznaczne i budzi wątpliwości interpretacyjne. Zgodnie z art. 53 § 1 pkt. 1 lit.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.