177 kk w zw. z art. 178 § 1 kk i orzekanie wobec nich relatywnie dolegliwych zakazów prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych może doprowadzić do pożądanych efektów i wyeliminowania sprawców tych występków z ruchu lądowego. W innej bowiem sytuacji w dalszym ciągu polskie społeczeństwo będzie zasypywane zatrważającymi statystykami, co do liczby zatrzymanych nietrzeźwych kierowców oraz liczby spowodowanych przez nich wypadków komunikacyjnych i co najbardziej dotkliwe wysokiej liczby ofiar śmiertelnych będących konsekwencją tych wypadków. Kierujący, którzy świadomie i celowo siadają za kierownicę, będąc pod wpływem alkoholu, nie mogą liczyć na pobłażliwość wymiaru sprawiedliwości. Prezentowanie takiej postawy jest bowiem przejawem zupełnego lekceważenia podstawowych norm współżycia społecznego. Wobec powyższego przy uwzględnieniu stanu nietrzeźwości oskarżonego, który wynosił nie mniej niż 2,25 ‰ alkoholu w organizmie, oraz skutków jakie niosło ze sobą postępowanie K. Ż. w dniu 19 września 2021 r. - należy przyjąć, że w zakresie dokonanego przez w/w przestępstwa z art. 177 § 1 kk w zw. art. 178 § 1 kk zasadnym jest orzeczenie wobec oskarżonego na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Odnośnie zaś przestępstwa z art.
kk adekwatnym środkiem karnym w ocenie Sądu II instancji będzie orzeczenie wobec K. Ż. na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, oraz w konsekwencji w oparciu o regulację z art. 85 § 1 kk i art. 90 § 2 kk orzeczenie wobec oskarżonego łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat. Powyższy środek karny zarówno orzeczony jednostkowo w zakresie każdego z popełnionych przez K. Ż. przestępstw oraz łącznie, nie przekracza stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu. Należy również podkreślić, że polityka karania nietrzeźwych kierowców zgodnie z którą, a konkretnie z art. 42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk sąd orzeka, na okres nie krótszy niż 3 lata, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, art. 174 lub art. 177. a może go orzec nawet na okres do lat 15. Należy przy tym pamiętać, że co prawda zgodnie z treścią art. 115 § 16 kk odpowiedzialności karnej z art.
kk podlegają kierowcy, którzy prowadzili pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości przekraczającym 0,5 ‰ alkoholu we krwi lub 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, nie mniej jednak nigdy nie jest tak, że osoby kierujące pojazdem mechanicznym z mniejszymi wartościami alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu nie ponoszą z tego tytułu odpowiedzialności, albowiem w sytuacji gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: stężenia we krwi od 0,2 ‰ do 0,5 ‰ alkoholu albo obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg/l do 0,25 mg/l to takie zachowanie wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 kw, za które to wykroczenie ustawodawca zgodnie z art. 87 § 3 kw również przewidział orzeczenie obligatoryjnego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres od 6 miesięcy do 3 lat. Tym samym w ocenie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu skoro ustawodawca sam zdecydował, że w zasadzie konsekwencją jakiejkolwiek jazdy pojazdem mechanicznym po wypiciu alkoholu, czy to w stanie nietrzeźwości – art.
87 § 1 kw ma być orzekany obligatoryjny zakaz prowadzenia pojazdów - nie może być tak, że sądy powszechne będą teraz orzekały, środek karny tak aby jak najbardziej zminimalizować związane z nim dolegliwości. Każdy bowiem kierowca musi sobie zdawać sprawę, że siadając za kierownice samochodu - pod wpływem nawet przysłowiowego: „kieliszka wódki” czy „małego piwka”, i ustalenia, że kierował samochodem czy to w stanie nietrzeźwości, czy to po użyciu alkoholu, a nadto spowodował wypadek komunikacyjny - utraci posiadane prawo jazdy, a stwierdzony u niego stan nietrzeźwości wpłynie jedynie na długość tej dolegliwości. W innym bowiem wypadku walka całego systemu prawnego z nietrzeźwymi kierowcami, do której zobowiązuje nas polski ustawodawca, wydaje się z góry skazana na przegraną. Wniosek Zmiana zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego K. Ż.: za czyn z punktu I aktu oskarżenia kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat; za czyn z punktu II aktu oskarżenia kary 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat; orzeczenie kary łącznej w wymiarze 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczenie łącznego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat; oraz uchylenie wyroku w zakresie punktów IV i V. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. W świetle naprowadzonych wyżej okoliczności za częściowo zasadne należy uznać wnioski oskarżyciela publicznego, że względem oskarżonego karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynów będzie kara łączna przekraczająca 1 rok pozbawienia wolności, co powoduje niemożność jej warunkowego zawieszenia. Za zasadne w pełni należy uznać wnioski o konieczności orzeczenia względem oskarżonego środków karnych w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wymiarach jednostkowych jak to uczynił Sąd I instancji oraz w wymiarze łącznym wynoszącym 6 lat. W konsekwencji zaś konieczność uchylenia pkt IV i V zaskarżonego wyroku. 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
42 § 2 kk w zw. z art. 43 § 1 kk i na podstawie tych przepisów orzekł wobec oskarżonego K. Ż. tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat. Konsekwencją powyższego rozstrzygnięcia stała się również konieczność dokonania zmiany w pkt IX zaskarżonego wyroku i przyjęcie jako podstawy prawnej łącznego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych treści art. 85 § 1 kk i art. 90 § 2 kk i orzeczenie go w łącznym wymiarze 6 lat. Powyższe rozstrzygnięcia Sądu II instancji skutkowały też uchyleniem pkt XIII zaskarżonego wyroku, w którym Sąd Rejonowy w Nisku rozstrzygnął o kosztach sądowych postępowania I instancyjnego. Zwięźle o powodach zmiany Sąd w większości podzielił zapatrywania oskarżyciela publicznego co do rażącej niewspółmierności tj. łagodności kary łącznej i orzeczonych środków karnych względem K. Ż.. Skutkowało to dokonaniem powyższych zmian w ramach zaskarżonego wyroku. Motywy, którymi kierował się Sąd II instancji znajdują się natomiast w pkt 3.1 niniejszego uzasadnienia i brak jest podstaw aby w tym miejscu ponownie je powielać. 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.