wymierzono karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej i kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazane przez sąd w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym. Zwięźle o powodach zmiany Dopuszczona w toku postepowania odwoławczego ustna i pisemna uzupełniająca opinia biegłego, sporządzona w oparciu o całokształt pozyskanej do sprawy dokumentacji medycznej, w tym w postaci świadectwa sądowo-lekarskich oględzin ciała (...) we W. z dnia (...). wraz z badaniem kontrolnym przeprowadzonym w dniu (...) r. - wykazała, iż doznane przez pokrzywdzonego w wyniku inkryminowanego zdarzenia obrażenia kolana prawego spowodowały naruszenie czynności narządów jego ciała i rozstroju zdrowia średniego stopnia, pozostałe zaś obrażenia spowodowały naruszenie czynności narządów ciała i rozstrój zdrowia lekkiego stopnia. Doznane przez pokrzywdzonego obrażenia powstały w wyniku działania narzędzia lub narzędzi twardych i tępych, tępokrawędzistych w mechanizmie czynnym lub biernym i mogły powstać od co najmniej kilkunastu, a prawdopodobnie kilkudziesięciu uderzeń narzędziem twardym i tępokrawędzistym, jak np. pięści. Część z nich w zakresie kończyn górnych, mogła być skutkiem chwytania i szarpania za kończyny górne. Mając powyższe na uwadze dokonano stosownej korekty zaskarżonego wyroku w zakresie tak opisu przypisanego oskarżonemu Ł. S. czynu jak i jego kwalifikacji prawnej, uznając ostatecznie oskarżonego za winnego czynu zakwalifikowanego z art.157§1k.k. i art.157§2k.k. w zw. z art.11§ 2 k.k. i orzekając wobec oskarżonego za tak opisany i zakwalifikowany czyn na podstawie art.157§1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 34 § 1 k.k. przy zastosowaniu art.
karę 8 miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej i kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazane przez sąd w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Wymierzając oskarżonemu za przypisany mu czyn karę miano tu na uwadze stopień winy i społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu, w tym z uwagi w szczególności na rodzaj i charakter naruszonego dobra, a to zdrowie, rozmiar wyrządzonej i grożącej szkody, zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej pokrzywdzonemu, sposób i okoliczności popełnienia czynu, w tym działanie oskarżonego bez istotnej przyczyny, z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, chociaż nagłym. Uwzględnieniu podlegały tu nadto także właściwości i warunki osobiste oskarżonego oraz sposób życia przed popełnieniem przestępstwa (oskarżony jest 39 letnim, a w chwili popełniania czynu 36 dorosłym mężczyzną, bezdzietnym, bez wyuczonego zawodu, o wykształceniu ogólnym, pracującym jako dostawca, wcześniej karanym za przestępstwo przeciwko mieniu), a także zachowanie się po jego popełnieniu, biorąc również pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które orzeczona kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Mając na uwadze wszystkie wskazane wyżej okoliczności uznano za zasadne orzeczenie oskarżonemu na podstawie art.157§1k.k. w zw. z art.11§3k.k. oraz art.34§1k.k. przy zastosowaniu art.
kary 8 miesięcy ograniczenia wolności zobowiązując do wykonywania nieodpłatnej i kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazane przez sąd w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym. Uwzględniając zarówno stopień winy jak i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, który uznano za wysoki, mając na uwadze okoliczność czynu oraz sylwetkę osobowościową sprawcy kara ta, prócz sprawiedliwościowych i prewencyjnych, zrealizuje również cele wychowawcze, uświadamiając oskarżonemu wagę jego czynu oraz przekonując, że nie można bezkarnie lekceważyć przepisów prawa. W kontekście wnioskowanej przez skarżącego kary bezwzględnego pozbawienia wolności uznano, że była by to kara zbyt surowa, nie uwzględniająca w szczególności w wystarczającym stopniu celów wychowawczych wobec oskarżonego. Słusznie wskazuje tu Sąd Rejonowy, że przy uwzględnieniu wskazanych wyżej kryteriów to właśnie kara ograniczenia wolności będzie karą najbardziej adekwatną do popełnionego czynu, a jednocześnie będzie karą, która z największym prawdopodobieństwem wdroży oskarżonego do poszanowania obowiązującego porządku prawnego. Na końcu odnosząc się do wnioskowanego przez skarżącego orzeczenia wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu zbliżania się do pokrzywdzonego uznano jego orzeczenia za niecelowe. Oskarżony i pokrzywdzony są osobami dla siebie obcym, znają się jedynie z widzenia. W dniu zdarzenia mieli ze sobą kontakt przypadkowy, następnie zaś oskarżony jednokrotnie kontaktował się z pokrzywdzonym proponując zadośćuczynienie za wycofanie oskarżenia, a także w ramach toczącego się postepowania karnego. Samo zamieszkiwanie pokrzywdzonego i oskarżonego na tym samym osiedlu, czy też spożywanie oskarżonego alkoholu nie sposób uznać za wystarczające podstawy do orzeczenia wnioskowanego środka karnego, tym bardziej na maksymalny dopuszczalny okres. 0.15.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.