Sygn. akt II K 1306/20 WYROK W I M I E N I U R Z E C Z P O S P O L I T E J P O L S K I E J Dnia 22 kwietnia 2022 roku Sąd Rejonowy w Kaliszu II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Daniel Hudak Protokolant: starszy sekretarz sądowy Jolanta Konieczna w obecności po rozpoznaniu w dniach 24.08.2021r. 30.09.2021r. 02.11.2021r. 08.04.2022r. sprawy M. Z. syna K. i E. z domu T., ur. (...) w K. oskarżonego o to, że: nieustalonego dnia w okresie od dnia 24 marca 2020 roku do dnia 04 kwietnia 2020 roku w K., wykorzystując nieuwagę pokrzywdzonego dokonał kradzieży karty bankomatowej nr (...) banku (...) SA, a następnie w tym samym okresie czasu działając w krótkich odstępach czasu, z góry powziętego zamiaru poprzez użycie w transakcji zbliżeniowej wymienionej karty, pokonał zabezpieczenie elektroniczne włamując się do systemu bankowego, a następnie dokonał pięciu kradzieży pieniędzy na szkodę R. S. w łącznej kwocie 4200 zł i tak: - w dniu 24 marca 2020 roku na ul. (...) – bankomat (...) na kwotę 500 zł, - w dniu 24 marca 2020 roku na ul. (...) – bankomat (...) na kwotę 1000 zł, - w dniu 26 marca 2020 roku na ul. (...) – bankomat (...) na kwotę 900 zł, - w dniu 03 kwietnia 2020 roku na ul. (...) – bankomat (...) na kwotę 900 zł, - w dniu 04 kwietnia 2020 roku na ul. (...) – bankomat (...) na kwotę 900 zł, tj. o czyn z art. 278 § 1 i 5 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 § 1 k.k.
(7)z 19.4.1977 r., VII KZP 3/77, OSNKW 1977, Nr 6, poz. 54; wyr. SN z 30.12.1970 r., IV KR 211/70, L.). Zabór karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego polega na pozbawieniu władztwa nad kartą osoby uprawnionej i objęciu jej w posiadanie przez sprawcę. Konstytutywnymi elementami kradzieży karty bankowej są – identycznie jak w przypadku zaboru cudzej rzeczy ruchomej – pozbawienie władztwa osoby uprawnionej oraz przejęcie tego władztwa przez sprawcę. Do wypełnienia czynności wykonawczej wystarczające jest objęcie władztwa nad kartą przez sprawcę (Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), wyd. V). Dla kwalifikacji z art. 278 § 5 KK nie ma znaczenia, czy wypłata pieniędzy z bankomatu jest jedyną, czy jedną z kilku funkcji zabranej karty, co prowadzi do wniosku, że w powołanym przepisie mieściłby się również zabór karty płatniczej i kredytowej (G. Łabuda, w: Giezek (red.), Kodeks karny. Część szczególna, 2014, s. 1065–1066; J. Lachowski, w: Konarska-Wrzosek (red.), Kodeks karny, 2016, s. 1171). Art. 278 § 5 KK kryminalizuje kradzież "karty uprawniającej do podjęcia pieniędzy z automatu bankowego", niezależnie od tego, jaki charakter ma ta karta, jeżeli tylko umożliwia ona dokonanie takiej wypłaty oraz niezależnie od kwoty, jaką można przy jej użyciu pobrać w takim automacie" (wyr. SN z 15.9.2016 r., II KK 129/16, OSNKW 2016, Nr 11, poz. 78). Postęp techniczny, związany m.in. z ewolucją systemów zabezpieczeń i wzrostem systemów informatycznych w obrocie dobrami powoduje, że w doktrynie słusznie postuluje się swoistą aktualizację wykładni pojęcia włamania, które powinno obejmować nie tylko zabezpieczenia fizyczne (mechaniczne), ale także zabezpieczenia elektroniczne lub zabezpieczenia cyfrowe. Tym samym, przełamanie zabezpieczeń na komputerze lub systemie komputerowym, elektronicznych urządzeniach bankowych (bankomatach) i dokonanie dzięki temu zaboru cudzych pieniędzy, powinno być oceniane na podstawie art. 279 § 1 KK, a nie na podstawie oszustwa komputerowego z art. 287 KK (Marek, Kodeks karny, 2007, s. 510, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, w: Zoll, Kodeks karny, t. III, 2008, s. 84). Sąd Najwyższy trafnie wskazuje, że zabezpieczenie elektroniczne związane z kodem dostępu stanowi sui generis zamknięcie dostępu dla każdej osoby, która zamierza władać rzeczą, także dla osoby uprawnionej. Jest więc swoistym ekwiwalentem fizycznego zamknięcia rzeczy w pomieszczeniu” (por. wyrok SN z 9.09.2004 r., V KK 144/04). W niniejszej sprawie ustalono, iż doszło do kradzieży karty bankomatowej banku (...) SA należącej do pokrzywdzonego, której zaboru dokonał oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, dlatego zastosowanie znalazły powyższe przepisy. Ponadto zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem i poglądami doktryny przyjmuje się, iż przepis art. 279 § 1 k.k. mówiący, iż kto kradnie z włamaniem podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10 także w niniejszym stanie faktycznym znajduje zastosowanie albowiem przedmiotową kartę skradziono od pokrzywdzonego, następnie oskarżony kilkakrotnie się nią posłużył poprzez jej użycie w bankomacie. Zarówno samo posłużenie się kartą, jak również posłużenie się nielegalnie uzyskanym kodem (...) było więc działaniem bezprawnym, zabronionym i karalnym. Nadto oskarżony przełamał zabezpieczenia bankowe w postaci wprowadzenia kodu (...), w następstwie czego uzyskał dostęp do środków pieniężnych znajdujących się na koncie bankowym pokrzywdzonego i podjął gotówkę w łącznej sumie 4200 zł. Zachowanie polegające na przełamaniu zabezpieczeń na elektronicznych urządzeniach bankowych i dokonanie dzięki nim zaboru pieniędzy kwalifikuje się z art. 279 § 1 k.k. (tak wyr. SA w Gdańsku z 10.5.2018 r., II AKa 97/18, Legalis nr 1865399). Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony jest sprawcą zarzucanego mu czynu. Sąd nie znalazł okoliczności wyłączających winę oskarżonego. Jest on osobą pełnoletnią i w pełni poczytalną. Sąd wykluczył możliwość zaistnienia któregoś z kontratypów. Oskarżony miał możliwość zachować się w zgodzie z panującym porządkiem prawnym, a jednak nie zrobił tego. Karta bankomatowa, należąca do R. S. znajdowała się w posiadaniu M. Z. wbrew woli pokrzywdzonego. Oskarżony jako osoba nieuprawniona dokonał kilkakrotnie wypłaty z bankomatu skradzioną uprzednio kartą bankomatową. Powyższe świadczy, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki kradzieży z art. 278 § 1 i 5 k.k., jak i kradzieży z włamaniem z art. 279 § 1 k.k. Z uwagi na powyższe sąd uznał oskarżonego za winnego zarzucanego mu czynu. ☐ 1.
- Warunkowe umorzenie postępowania Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☐ 1.
- Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ 1.
- Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 7.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i środki związane z poddaniem sprawcy próbie Oskarżony 1 Przytoczyć okoliczności M. Z. Pkt 1-5 Sąd na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności. Przy czym na podstawie art. 69 §1 i 2 k.k. i art. 70 §1 k.k. wykonanie orzeczonej kary warunkowo zawiesił na okres lat 2 tytułem próby, uznając takie rozstrzygniecie za wystarczające dla osiągnięcia celów wskazanych w art. 53 k.k. W momencie popełnienia czynów oskarżony nie był skazany na karę pozbawienia wolności, dlatego Sąd uznał, iż zastosowanie okresu próby będzie wystarczające i zweryfikuje w wystarczającym stopniu postawę oskarżonego. Ponadto kierując się normą z art. 72 §1 pkt 5 k.k. Sąd nałożył na oskarżonego obowiązek powstrzymywania się w okresie próby od nadużywania alkoholu, co będzie dla oskarżonego dodatkową motywacją dla skutecznego zmagania się nałogiem oraz zapobiegnie co najmniej częściowo dalszemu popełnianiu przez niego przestępstw. Trzeźwość na pewno pomoże mu w lepszej ocenie sytuacji i zachowywaniu się zgodnie z panującym porządkiem prawnym. W celu bieżącej i wnikliwej weryfikacji założonej przez sąd pozytywnej prognozy kryminologicznej, oddano oskarżonego w trybie art. 73§1 k.k. pod dozór kuratora sądowego. Zarazem w celu spowodowania dla oskarżonego M. Z. jakiejkolwiek realnej dolegliwości wynikającej z faktu popełnienia przestępstw i osiągnięcia z nich korzyści majątkowej w trybie art. 72 § 2 k.k. zobowiązano go do naprawienia szkody w całości na rzecz pokrzywdzonego R. S. poprzez zapłatę kwoty 4200 zł, zakreślając mu ku temu 6-miesięczny termin od uprawomocnienia się wyroku, co winno zachęcić go do podjęcia pracy celem pełnej realizacji orzeczenia sądowego i uniknięcia zarządzenia wykonania kary w przyszłości. Sąd wymierzając oskarżonemu karę kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę jako okoliczność obciążającą dotychczasową karalność oskarżonego. Oskarżony był jednokrotnie skazany na karę 8 miesięcy ograniczenia wolności również za przestępstwo przeciwko mieniu, przy czym karę wykonano w formie zastępczej kary pozbawienia wolności, co nie przemawiało za ponownym wymierzeniem oskarżonemu kary tego samego rodzaju. Z uwagi na fakt, iż oskarżony jest osobą bezrobotną i nie posiada majątku kara grzywny również jawiła się jako nieuzasadniona i nie odniosła by oczekiwanego rezultatu. Sąd uznał, że społeczna szkodliwość czynu sprawcy była wysoka. Za czyn z art. 279 § 1 k.k. grozi kara pozbawienia wolności w wymiarze od roku do lat
- W myśl art. 53 k.k. sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Biorąc pod uwagę uprzednią karalność oskarżonego, jego postawę przed i po popełnieniu przestępstwa, a także brak wcześniejszych starań o naprawienie szkody, sąd uznał, że kara wymierzona w wyroku jest sprawiedliwa i adekwatna do popełnionego czynu. W ocenie sądu nie zachodzą w przepadku M. Z. podstawy do wymierzenia kary o niższym wymiarze, ani kary innego rodzaju z wyżej przywołanych względów. 7.
- inne zagadnienia W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę
- KOszty procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności. 6 O kosztach zastępstwa procesowego oskarżonego udzielonego przez adwokata z urzędu orzeczono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 4 ust 1 i 2, 3 w zw. z §20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z. 2019 r. poz. 18) . 7 Kierując się sytuacją materialną oskarżonego, Sąd na podstawie art. 624 §1 k.p.k. zwolnił oskarżonego od obowiązku pokrycia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa, co umożliwi mu wywiązanie się z nałożonego obowiązku naprawienia szkody. 7.Podpis