i za to: za czyn z pkt I na podstawie art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, na podstawie art. 47 § 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej A. J. nawiązkę w wysokości 13 000 ( trzynastu tysięcy) złotych; za czyn z pkt II na podstawie art.
wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 ( trzech ) lat ; na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego na rzecz Funduszu Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w wysokości 5000 (pięć tysięcy ) złotych; II. na podstawie art. 85§1 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., art. 90 § 2 k.k. orzeczone jednostkowe kary pozbawienia wolności oraz środki karne zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych łączy i wymierza oskarżonemu jako karę łączną 4 (cztery ) lata i 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności oraz łączny środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio; III. zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 2520 (dwa tysiące pięćset dwadzieścia ) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; IV. zwalnia oskarżonego od obowiązku zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. UZASADNIENIE Formularz UK 1 Sygnatura akt II K 917/21 Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza. USTALENIE FAKTÓW Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano) 1 A. S.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione Dowód Numer karty Oskarżony w dniu 19 sierpnia 2021 r. około godz. 21:20, na trasie S12 na wysokości miejscowości K., woj. (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, iż znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym według kolejnych badań 0,32 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, oraz 0,69 promila alkoholu etylowego we krwi, kierował samochodem osobowym - dostawczym m-ki I. (...) o nr rej. (...), od strony P. w kierunku R., w trakcie czego zjechał na przeciwny pas ruchu doprowadzając do zderzenia z jadącym prawidłowo swoim pasem ruchu od R. w stronę P. samochodem osobowym m-ki A. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez W. J., który był trzeźwy. Oskarżony na skutek naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym spowodował nieumyślnie liczne obrażenia ciała głowy, szyi, klatki piersiowej, jamy brzusznej kierowcy samochodu A. (...) w wyniku czego W. J. poniósł śmierć na miejscu zdarzenia. Zeznania świadka A. J. 362v-363 Zeznania świadka P. W. 370v-371 Zeznania M. R. 418v-419 Zeznania świadka A. S.
Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione Dowód Zaprzeczanie oskarżonego, iż w dniu 19 sierpnia 2021 r. na trasie S 12 na wysokości miejscowości K., woj. (...),iż umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, w ten sposób, iż znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym według kolejnych badań 0,32 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, oraz 0,69 promila alkoholu etylowego we krwi, kierował samochodem osobowym - dostawczym m-ki I. (...) o nr rej. (...), od strony P. w kierunku R., w trakcie czego zjechał na przeciwny pas ruchu doprowadzając do zderzenia z jadącym prawidłowo swoim pasem ruchu od R. w stronę P. samochodem osobowym m-ki A. (...) o nr rej. (...) kierowanym przez W. J., czym spowodował nieumyślnie obrażenia ciała ww. w wyniku czego W. J. poniósł śmierć na miejscu zdarzenia. Zaprzeczanie oskarżonego, iż w dniu 19 sierpnia 2021 r., pomiędzy godziną 20.00 a 21:20, na drodze publicznej od miejscowości M., woj. (...), do trasy S-12 na wysokości miejscowości K., woj. (...), kierował w ruchu lądowym samochodem osobowym - dostawczym m-ki I. (...) o nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości wynoszącym według kolejnych badań 0,32 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, oraz 0,69 promila alkoholu etylowego we krwi. Wyjaśnienia oskarżonego 390v-391v, 249-253 2.OCENA DOWODÓW Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1,2 Zeznania świadka A. J. Jako wiarygodne Sad ocenił zeznania matki pokrzywdzonego, która posiadała ogólną wiedzę na temat okoliczności zdarzenia z relacji innych osób. Podawane przez świadka okoliczności korespondowały z ustalonym stanem faktycznym 1,2 Zeznania świadka D. P. Wiarygodne były zeznania świadka w zakresie w jakim wskazywał na okoliczności dotyczące przebiegu wypadku, które posiadał z relacji innych osób oraz informacji zawartych w mediach społecznościowych. Okoliczności, które podawał były zgodne z ustalonym stanem faktycznym. 1,2 Zeznania świadka P. W., M. R. Jeżeli chodzi o zeznania świadków funkcjonariuszy policji stwierdzić należy, iż polegały one na prawdzie. Świadkowie zeznawali na okoliczność wykonanych czynności na miejscu zaistnienia wypadku. Podawane przez świadków okoliczności znalazły odzwierciedlenie w sporządzonych przez nich dokumentach w postaci protokołów oględzin, czy szkicu wypadku i dokumentacji fotograficznej. 1 Zeznania świadka S. C. Sąd obdarzył wiarą zeznania w zakresie jakim przedstawiał okoliczności co do samego faktu zaistnienia wypadku, o czym miał wiedzę z relacji innych osób a które korespondowały z poczynionymi ustaleniami faktycznymi. Świadek zeznawał również na okoliczności dotyczące naprawy samochodu pokrzywdzonego, przed wypadkiem a które to okoliczności nie były kwestionowane. 1-2 Zeznania świadka A. S.
k.k., który stanowi, że kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Czynność sprawcza przestępstwa zarzucanego oskarżonemu polega na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym w stanie nietrzeźwości. Przeanalizowania zatem wymaga, co oznaczają sformułowania „pojazd mechaniczny”, „prowadzenie pojazdu mechanicznego”, „prowadzący pojazd mechaniczny”, „ruch lądowy” oraz „stan nietrzeźwości”. Dopiero bowiem wypełnienie przez oskarżonego wszystkich znamion przestępstwa decydować może o uznaniu go za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Pojazdem mechaniczny w ruchu lądowym uznać należy każdy pojazd drogowy lub szynowy napędzany umieszczonym w nim silnikiem, jak również maszynę samobieżną i motorower (uchwała SN z dnia 28 lutego 1975 r., V KZP 2/74, OSNKW 1975, nr 3-4, poz. 33; wyrok SN z dnia 4 lutego 1993 r., III KRN 254/92, OSP 1993, nr 10, poz. 198; uchwała SN z dnia 12 maja 1993 r., I KZP 9/93, OSNKW 1993, nr 5-6, poz. 27). Pojęcie „prowadzenie pojazdu” było przedmiotem wielu orzeczeń Sądu Najwyższego oraz rozważań przedstawicieli doktryny. Dla potrzeb niniejszej sprawy przyjąć należy, iż pojęcie „prowadzenie pojazdu” oznacza wprowadzenie go w ruch oraz nadanie mu kierunku jazdy. (por. R. A. Stefański, Glosa do wyroku SN z dnia 4 lutego 1993 r., III KRN 254/92, OSP 1993, nr 10, poz. 198). Natomiast „osobą prowadzącą pojazd mechaniczny” jest taka osoba, która spełnia jakąkolwiek czynność związaną bezpośrednio z ruchem danego pojazdu. Będzie nim więc z pewnością kierowca. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż oskarżony był osobą prowadzącą pojazd. Jako kierowca spełniał bowiem czynności związane bezpośrednio z ruchem samochodu, wprawił go w ruch i nadawał mu kierunek jazdy. Odpowiedzialności za przestępstwo z art.
podlega tylko ten, kto prowadzi pojazd w stanie nietrzeźwości w ruchu, między innymi, lądowym. Powyższe oznacza, że przestępstwo to może być popełnione tylko w miejscu, gdzie odbywa się ruch. Ruchem lądowym jest zarówno ruch drogowy, jak i kolejowy, jednak w niniejszej sprawie należy rozważyć pojęcie ruchu lądowego zawężonego do ruchu drogowego. Przy czym chodzi tu nie o ruch w sensie fizycznym, czyli zmianę położenia przedmiotu materialnego w stosunku do innych punktów, lecz o ruch w znaczeniu prawnym, a więc taki w którym obowiązują określone reguły poruszania się. Nie może budzić wątpliwości, iż oskarżony prowadził pojazd w ruchu lądowym – drogowym, albowiem poruszał się po drodze publicznej w miejscowości K. czyli w miejscu, gdzie odbywa się ruchu drogowy. Pojęcie stanu nietrzeźwości zostało zdefiniowane w Kodeksie karnym, w art. 115 § 16. W rozumieniu kodeksu karnego stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dcm 3 wdychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. W art. 115 § 16 k.k. zawarto definicję legalną stanu nietrzeźwości. Opiera się ona na dwóch alternatywnie ujętych i równoważnych kryteriach, a mianowicie zawartości alkoholu we krwi i w wydychanym powietrzu. Analogiczną definicją posługuje się ustawa z 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.), która w art. 46 ust. 3 stanowi: "Stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do: 1) stężenia we krwi powyżej 0,5‰ alkoholu albo 2) obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm 3". Dla przyjęcia stanu nietrzeźwości konieczne jest, aby zawartość alkoholu przekraczała – we krwi 0,5‰, zaś w 1 dm 3 wydychanego powietrza 0,25 mg. Ponadto stanem nietrzeźwości jest stan, w którym zawartość alkoholu we krwi lub w wydychanym powietrzu nie przekracza wskazanych wartości, lecz prowadzi do stężenia je przekraczającego.. W praktyce stan nietrzeźwości ustala się najczęściej za pomocą urządzeń elektronicznych, dokonujących pomiaru stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu (np. A., A.). Wynika to z nieskomplikowanego sposobu ich obsługi i możliwości szybkiego uzyskania wyniku. Stan nietrzeźwości ustalany jest również poprzez analizę chemiczną krwi. Konieczne jest zwrócenie uwagi na rozp. Ministra Zdrowia z 11.12.2015 r. w sprawie badań na zawartość alkoholu w organizmie (Dz.U. z 2015 r. poz. 2153), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 47 ust. 2 AlkU. Określa ono warunki i sposób dokonywania badań koniecznych do ustalenia zawartości alkoholu w organizmie m.in. osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa lub wykroczenia po spożyciu alkoholu (§ 1). Badania te obejmują analizę wydychanego powietrza lub krwi (§ 2 ust. 1). Warto przy tym zauważyć, że – zgodnie z § 2 ust. 2 tego rozp. – badanie wydychanego powietrza przeprowadza się przed badaniem krwi, jeżeli stan osoby badanej na to pozwala. Rozporządzenie wskazuje m.in. na metody przeprowadzania badań wydychanego powietrza i krwi. Należy stwierdzić, iż nie ma wątpliwości, iż oskarżony prowadził pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości, albowiem zawartość alkoholu wynosiła 0,32 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, oraz 0,69 promila alkoholu etylowego we krwi. Przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. można popełnić z winy umyślnej. W ocenie Sądu oskarżony działał właśnie umyślnie zamiarem bezpośrednim. Z dowodów przeprowadzonych przed sądem wynika, że spożywał on alkohol przed rozpoczęciem kierowania pojazdem mechanicznym. Z uwagi na to oskarżony musiał wiedzieć w momencie rozpoczynania jazdy, że znajduje się pod wpływem alkoholu. Przyjąć zatem należy, że oskarżony miał pełną świadomość tego, że znajduje się pod wpływem alkoholu (w stanie nietrzeźwości) a prowadząc pojazd mechaniczny w tym stanie popełnia przestępstwo. Miał on również obiektywną możliwość zachowania się zgodnego z prawem. Pomimo tego zdecydował się na prowadzenie pojazdu pod wpływem alkoholu. Chciał on tym samym złamać obowiązujące przepisy prawa. ☐ Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej ☒ Warunkowe umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania ☐ Umorzenie postępowania Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania ☐ Uniewinnienie Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia 4.KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE, ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności A. S.
karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, i na podstawie art. 85 §1 k.k., art. 86 § 1 k.k. jako karę łączną wymierzył oskarżonemu 4 lata i 8 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary za czyn z art. 177 § 2 k.k. zgodnie z przepisem art. 178 § 1k.k. Sąd uwzględnił zaostrzoną odpowiedzialność karną, gdy oskarżony popełnił czyn z art. 177 § 2 k.k. znajdując się w stanie nietrzeźwości. Sąd miał na uwadze, aby kary jednostkowe pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego nie przekraczały stopnia winy, uwzględniając ustalony stopień społecznej szkodliwości czynów, naruszone dobra prawne. Na korzyść oskarżonego Sąd uwzględnił niekaralność za przestępstwa, a nadto wyrażoną przez oskarżonego skruchę, na rozprawie w dniu 23 lutego 2023r. Natomiast na niekorzyść oskarżonego Sąd uwzględnił znaczny stopień społecznej szkodliwości czynów a w szczególności okoliczności w jakich zostały popełnione, w tym przede wszystkim stan nietrzeźwości oskarżonego i a także skutki tego wypadku w postaci śmierci pokrzywdzonego. Na uwadze przy wymiarze kary Sąd miał także informację z Centralnej Ewidencji Kierowców Naruszających Przepisu Ruchu Drogowego, z której wynika, iż oskarżony popełniał liczne wykroczenia drogowe. Sąd uznał, iż w tym przypadku zachodzi potrzeba izolacyjnego oddziaływania na postawę oskarżonego. Sąd wymierzając ww. karę łączną brał również pod uwagę cele prewencji indywidualnej i generalnej. Zdaniem Sądu orzeczona wobec oskarżonego kara odpowiada społecznemu poczuciu sprawiedliwości i udowadnia oskarżonym nieefektywność popełnionych przestępstw. A. S.
173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. W orzecznictwie Sądu Najwyższego określone zostały przesłanki, jakimi kierować winien się Sąd określając zakres oraz czas trwania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów. Należy tu brać pod uwagę stopień zagrożenia, jakie może stwarzać powrót sprawcy do ruchu, ten zaś oceniać należy na podstawie okoliczności rozpatrywanego wypadku, przyczyn, które do niego doprowadziły, sposobu prowadzenia pojazdów mechanicznych, a także rodzaju i wagi naruszonych zasad bezpieczeństwa oraz innych okoliczności wskazujących na stosunek sprawcy do obowiązujących zasad bezpieczeństwa, na jego stopień poczucia odpowiedzialności. Mają tu również znaczenie także cechy osobowości sprawcy, częstotliwość nadużywania przez niego alkoholu, doświadczenie w prowadzeniu pojazdów mechanicznych itp. Pamiętać jednak trzeba, że decydującym będzie tu zawsze stopień zagrożenia dla ruchu ze strony sprawcy wypadku. Im większe jest to spodziewane zagrożenie, tym dłuższy winien być okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ratio legis orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych polega bowiem na tym, by osoby nie przestrzegające zasad bezpieczeństwa, zagrażające bezpieczeństwu ruchu czy to z braku wyobraźni, czy z braku poczucia odpowiedzialności - z ruchu tego wyłączyć. Jest to najskuteczniejszy sposób wzmożenia bezpieczeństwa na drogach, zmuszenia naruszających zasady bezpieczeństwa do ich przestrzegania w przyszłości, a nadto przekonania wszystkich uczestników ruchu o potrzebie bezwzględnego podporządkowania się ustanowionym zasadom ruchu (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 kwietnia 1982 r., V KRN 106/82, OSNPG 1982, nr 8-9, poz. 108). Z tych względów, Sąd orzekł wobec oskarżonego za czyn z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio ze względu na możliwość jedynie takie orzeczenia środka karnego, natomiast za czyn z art.
wystarczającym będzie orzeczenie tego środka w rozmiarze 36 lat oraz na podstawie art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone środki karne orzekając łączny zakaz prowadzania wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. A. S.
sąd orzeka świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 k.k. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości co najmniej 5 000 złotych. Z uwagi na sytuację materialną oskarżonego, Sąd orzekł powyższe świadczenie w minimalnej wysokości. 5.INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU Oskarżony Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu Przytoczyć okoliczności 6. INNE ZAGADNIENIA W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę 7.KOSZTY PROCESU Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III, IV O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 627 k.p.k. Orzeczenie o kosztach sądowych uzasadnia art. 624 § 1 k.p.k. 8.PODPIS
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.