na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Koninie z dnia 3 listopada 2022 r. sygn. akt II W 558/22
3 k.w. i za to na podstawie art.
3 k.w. wymierzył mu karę nagany. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca obwinionego zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: - naruszenie art. 4 i 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, w szczególności dowolną ocenę istotnej części zeznań świadka (funkcjonariusza policji) M. G., - dokonanie w wyniku w/w naruszeń procesowych błędnych ustaleń faktycznych, że obwiniony M. S. przed przejściem dla pieszych na ul. (...) rozpoczął w sposób zawiniony wykonywanie manewru wyprzedzania nieoznakowanego radiowozu policyjnego B. i wyprzedził go na tym przejściu dla pieszych, gdy radiowóz jechał z prędkością 56,3 km/h, - niezastosowanie art. 1 § 1 i 2 k.w., - niewłaściwą ocenę stopnia szkodliwości społecznej czynu obwinionego na gruncie art. 47 § 6 kodeksu wykroczeń i okoliczności niniejszej sprawy, - w rezultacie obrazę art.
3 kodeksu wykroczeń w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym i w następstwie przypisanie obwinionemu wykroczenia, którego nie popełnił. W oparciu o powyższe zarzuty obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego M. S. od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Sąd odwoławczy zważył co następuje: Apelacja obrońcy obwinionego M. S. okazała się bezzasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że ocena dowodów przeprowadzonych w toku postępowania pozostaje pod ochroną prawa procesowego (art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.) gdy zostaje poprzedzona ujawnieniem w toku rozprawy głównej całokształtu okoliczność sprawy (art. 410 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w.) i to w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.). Sąd winien rozważyć wszystkie okoliczności sprawy przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego (art. 4 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w.) oraz wyczerpująco i logicznie – z uwzględnieniem wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego uargumentować swoje przekonanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. w zw. z art. 82 § 1 k.p.w.). W ramach realizacji zasady zawartej w art. 7 k.p.k. sąd ma bowiem prawo uznać za wiarygodne zeznania świadka (lub wyjaśnienia obwinionego), co do niektórych przedstawionych przez niego okoliczności, pod warunkiem jednak, że swoje stanowisko w tej kwestii w sposób przekonujący uzasadni. W ocenie Sądu odwoławczego, wbrew twierdzeniom skarżącego, dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów, odnośnie zarzucanego obwinionemu czynu spełnia przedstawione powyżej wymagania. Nie ulega wątpliwości, że Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę zeznań świadków, w tym także funkcjonariusza policji M. G.. Na sprawstwo obwinionego wskazują nie tylko negowane przez skarżącego zeznania świadka – funkcjonariusza policji M. G., ale przede wszystkim (czego stara się nie zauważać skarżący) – nagranie policyjnego wideorejestratora. Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż nagranie to jest bezsporne i przedstawia pełny przebieg zdarzenia. Co najważniejsze – widać na nim moment najważniejszy z punktu prawnokarnego, tj. jak przed przejściem dla pieszych samochód kierowany przez obwinionego rozpoczyna wykonywanie manewru wyprzedzania radiowozu przejeżdżającego przez pasy dla pieszych, a następnie już za przejściem obwiniony zjechał na prawy pas drogi przed samochodem policyjnym i kontynuował jazd przed radiowozem. Co istotne – manewr wyprzedzania wykonał jedynie pojazd obwinionego, a za nim nie jechały żądne inne samochody. Tym samym w oparciu o powyższe dowody brak było podstaw, by uznać wyjaśnienia obwinionego za wiarygodne w zakresie w jakim negował on swoje sprawstwo. Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd I instancji słusznie uznał, iż nie zachodzą jakiekolwiek wątpliwości w zakresie tego, że obwiniony M. S. swoim zachowaniem wyczerpał wszystkie znamiona zarzucanego mu wykroczenia. Reasumując, dokonana przez Sąd ocena dowodów okazała się trafna, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne pozwoliły na niebudzące wątpliwości przypisanie obwinionemu wykroczenia z art.
3 kw. Podkreślić należy, że Sąd I instancji – wbrew temu co podnosi obrońca – dokonał prawidłowej oceny szkodliwości społecznej czynu obwinionego, czego wyrazem było zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary i wymierzenie obwinionemu jedynie kary nagany. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Sąd odwoławczy – nie znajdując przy tym uchybień określonych w art. 104 k.p.w. i art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w., podlegających uwzględnieniu z urzędu i powodujących konieczność zmiany bądź uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia – na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. orzekł jak w wyroku. Na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 119 k.p.w. Sąd Okręgowy obciążył obwinionego zryczałtowanymi kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł. Karol Skocki
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.