kpc , sąd może wydać wyrok na posiedzeniu niejawnym w sytuacji gdy pozwany uznał powództwo lub gdy po złożeniu przez strony pism procesowych i dokumentów, w tym również po wniesieniu zarzutów lub sprzeciwu od nakazu zapłaty albo sprzeciwu od wyroku zaocznego, sąd uzna - mając na względzie całokształt przytoczonych twierdzeń i zgłoszonych wniosków dowodowych - że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne. Jak przyjmuje się w orzecznictwie , dojście do konkluzji o braku konieczności przeprowadzenia rozprawy wymaga, co najmniej, zapoznania się przez sąd ze stanowiskiem procesowym obu stron, a zatem nie tylko z pozwem (odwołaniem) i dołączonymi do niego dokumentami, lecz także odpowiedzią na pozew (odwołanie), zarzutami albo sprzeciwem od nakazu zapłaty, albo sprzeciwem od wyroku zaocznego i dołączonymi do nich dokumentami. Mogą być to również dalsze pisma procesowe. Wydanie wyroku w takim przypadku, w zależności od potrzeb i charakteru sprawy, może być poprzedzone postępowaniem dowodowym ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2020 r. ,II I AUa 154/20 ). Zdaniem SO , sąd I instancji słusznie pominął wnioski dowodowe wskazane zresztą przez pozwanego a nie przez powoda , gdyż z przyczyn wskazanych w dalszej części uzasadnienia ( brak legitymacji procesowej powoda ) , przeprowadzenie tych dowodów było zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto sąd I instancji przyjął za udowodnione okoliczności zasadniczo zgodnie z twierdzeniami pozwanego. W myśl art. 235 2 § 1 pkt 2 kpc sąd pomija zaś dowód mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. Co prawda zgłoszone przez pozwanego osobowe wnioski dowodowe należałoby uznać zgodnie z orzecznictwem za wniosek o przeprowadzenie rozprawy ( art.
kpc ) , lecz wydanie przez sąd postanowienia rozstrzygającego o wnioskach dowodowych stron na posiedzeniu niejawnym i wydanie na tym posiedzeniu wyroku w trybie art.
k.p.c., nie powoduje per se skutku nieważności postępowania w postaci pozbawienia strony możności obrony jej praw (art. 395 pkt 5 k.p.c.), lecz może prowadzić do naruszenia innych przepisów postępowania, których uwzględnienie może skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania (art. 386 § 4 k.p.c.) – wyrok SA w Warszawie z dnia 25 maja 2022 r. , VII AGa 1003/21 ). Zdaniem sądu odwoławczego , wobec słuszności stanowiska Sądu Rejonowego o braku legitymacji powoda , do naruszenia takich przepisów nie doszło , gdyż zbędne było przeprowadzanie dowodów , o które wnosił pozwany. Ponadto powód nie składał wniosków dowodowych wymagających przeprowadzenia rozprawy zatem niezasadne są jego twierdzenia , iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym wbrew jego woli. Należy wskazać , iż w orzecznictwie przyjmuje się ( por. wyrok SA w Gdańsku z 17 marca 2021 r. , sygn. akt V ACa 523/20 ) , że brak konieczności rozpoznania sprawy na rozprawie zaistnieje wówczas jedynie, gdy zaniechanie to nie spowoduje naruszenia praw strony do udziału w postępowaniu. Minimalną przesłanką pominięcia rozprawy jest więc zapewnienie stronom możliwości zapoznania się z całokształtem materiału procesowego branego pod uwagę pod osąd, w tym też ze stanowiskiem strony przeciwnej będącym repliką w stosunku do zarzutów (zwłaszcza jeśli replika ta odnosi się merytorycznie do argumentacji strony). Sąd I instancji niewątpliwie umożliwił stronom zapoznanie się ze stanowiskiem strony przeciwnej , tak więc spełnił ową minimalną przesłankę do wydania wyroku z pominięciem rozprawy. Duża część zarzutów powoda , dotyczących naruszenia art. 233 § 1 kpc , jest ogólnikowa i nie poddaje się kontroli instancyjnej. I tak powód podaje , że wiele z dowodów przedstawionych przez pozwanego to dowody fikcyjne, ocierające się o naruszenie prawa , jak przedstawianie błędnych regulaminów, nieistniejących umów lub pomijanie faktów istotnych dla sprawy. Jednak nie wskazuje konkretnie jakie dowody ma na myśli. Powód zdaje się także nie zauważać , iż zgodnie z art. 232 kpc , to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zarzuca sądowi pominięcie dowodów wnioskowanych przez pozwanego a sam miał przecież możliwość złożenia takich wniosków. Odnosząc się do kwestii rozmów stron toczących się w 2017 r. oraz w 2018 r. należy wskazać , iż kwestia legitymacji procesowej nie ma nic wspólnego z ewentualnymi rozmowami , które wg powoda miały dotyczyć kontynuacji łączącej ich umowy. Podobnie ma się rzecz z zarzucanym przez powoda korzystaniem z jego własności bez uiszczania opłat. Co do zaś do zarzutu naruszenia prawa materialnego ( mając na względzie uzasadnienie apelacji ) , należy uznać za prawidłową decyzję sądu o oddaleniu powództwa z uwagi na brak legitymacji po stronie powoda. Nie ulega kwestii , iż na podstawie deklaracji z dnia 8 grudnia 2015 roku pozwanego wiązała umowa z (...) , gdyż sam (...) nie był osobą fizyczną, osobą prawną ani jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, ale posiadającą zdolność prawną. Reprezentant powoda , w imieniu (...) , sam skierował do pozwanego pismo z dnia 18 października 2017 r. o odebraniu członkostwa w(...) ( k. 10 akt ). Tak więc najpóźniej z tą datą zakończyła się umowa łącząca te strony. Ponowne nawiązanie stosunku obligacyjnego pomiędzy stronami mogło nastąpić wyłącznie poprzez złożenie zgodnych oświadczeń woli lub „administracyjnego odnowienia” członkostwa w klubie. Odnowienie członkostwa w klubie mogło nastąpić w szczególności poprzez tzw. odnowienie administracyjne, które polegało na wniesieniu minimalnych opłat przewidzianych dla członków założycieli na podstawie stosownego dokumentu sprzedaży wystawionego przez koordynatora w okresie 14 dni po wygaśnięciu członkostwa (§ 3 pkt 3 Regulaminu ). Jak słusznie zaś wywiódł sąd I instancji , co prawda (...), legitymując się funkcją koordynatora, wystawił pozwanemu dokument sprzedaży, o którym mowa w § 3 pkt 3 (...)Do zapłaty doszło w kwietniu 2018 roku, ale pozwany nie opłacił faktury VAT w terminie, dokonał tego z uwagi na konieczność wykreślenia wpisów w KRD i ERIF a ponadto wniósł pozew o zwrot uiszczonej należności. Sąd Okręgowy w pełni podziela zatem stanowisko sądu I instancji , iż pozwany spełnił to świadczenie w okolicznościach przymusowych , które nie wskazywały na wolę zawarcia przez pozwanego umowy w ramach odnowienia administracyjnego, którego dotyczy § 3 pkt 3 (...). Prawidłowa była zatem ocena Sądu Rejonowego , że nie doszło do zawarcia umowy przez pozwanego z (...). Powód zaś wywodził swoje roszczenia z członkostwa pozwanego w (...) a nie z innego tytułu. W związku z powyższym niewątpliwie nie posiadał legitymacji czynnej w niniejszej sprawie a zatem powództwo słusznie oddalono na tej podstawie. Dlatego też apelację oddalono na podstawie art. 385 kpc , orzekając o kosztach postępowania odwoławczego na podstawie art. 98 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.