poprzez brak odniesienia się w treści uzasadnienia wyroku do podniesionego przez stronę pozwaną zarzutu naruszenia przez powódki art. 8 k.p.; 3. nierozpoznanie przez Sąd I instancji istoty sprawy w zakresie odniesienia się w treści wyroku do zgłoszonego przez pozwaną zarzutu naruszenia przez pracownice art. 8 k.p. poprzez zachowanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, który to zarzut jest o tyle istotny, że w sytuacji jego uwzględnienia przesądzałby o wygraniu procesu przez stronę pozwaną. W konkluzji tak sformułowanych zarzutów, strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie pozwu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według nrom przepisanych. W odpowiedziach na apelację powódki A. R. oraz M. K.
poprzez brak odniesienia się w treści uzasadnienia wyroku do kwestii uchybienia przez powódki art. 8 k.p. Zdaniem strony apelującej, dochodzone przez A. R. oraz M. K.
k.p.c., uzasadnienie wyroku powinno zawierać: 1) wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, obejmującej ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 2) wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. W tym miejscu należy podkreślić, że powołanie się, jako na podstawę naruszenia art.
jest usprawiedliwione tylko wówczas, gdy z uzasadnienia orzeczenia nie daje się odczytać, jaki stan faktyczny lub prawny stanowił podstawę rozstrzygnięcia, co uniemożliwia kontrolę instancyjną /zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 9.07.2021 r. III AUa 143/21, Legalis nr 2633983/. Zarzut dotyczący niedostatków uzasadnienia może być uwzględniony jedynie wtedy, kiedy przy jego sporządzaniu doszło do uchybień podstawowych, które uniemożliwiają odtworzenie toku rozumowania sądu prowadzącego do wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia /wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2020 roku, IV CSK 116/19, LEX nr 3080033/. W ocenie Sądu II instancji, tok rozumowania Sądu meriti został sformułowany w sposób, który pozwalał Sądowi Okręgowemu na dokonanie kontroli instancyjnej. Sporządzone przez Sąd Rejonowy pisemne uzasadnienie realizuje wszelkie funkcje przypisywane temu dokumentowi, który pełniąc rolę sprawozdawczą pozwolił, tak stronom, jak i Sądowi Okręgowemu zrekonstruować rozumowanie, jakie wiodło do sformułowania wniosków przyjętych przez Sąd a quo. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, Sąd Rejonowy przedstawił ocenę materiału dowodowego i uzasadnił w sposób jasny i kompleksowy, na jakich dowodach się oparł. Wprawdzie Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu sformułowanego przez stronę pozwaną, według której powódki wytaczając powództwo dopuściły się naruszenia art. 8 k.p., nie mniej jednak, nic nie stoi na przeszkodzie, by Sąd II instancji, jako sąd merytoryczny, dokonał powyższej oceny samodzielnie. Z uchwały Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 23 marca 1999 roku w sprawie o sygn. akt III CZP 59/98 /Opublikowano: OSNC 1999/7-8/124/ wynika, iż w sytuacji gdy sąd drugiej instancji dochodzi do przekonania o trafności ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia (wynik kontroli jest pozytywny), nie tylko nie jest konieczne, ale i niepożądane przeprowadzanie na nowo postępowania dowodowego w całości lub w jakiejś części. W powyższym wypadku wyłom w zasadzie bezpośredniości oraz prymat zasad ekonomii procesowej i szybkości postępowania nie powinny negatywnie rzutować na realizację postulatu poznania prawdy w procesie. Z przyzwolenia ustawodawcy sąd drugiej instancji może wówczas rozstrzygnąć sprawę jedynie na podstawie materiału zebranego w pierwszej instancji. Można więc powiedzieć, że swoista prolongata merytorycznego charakteru postępowania apelacyjnego pozwala zająć stanowisko, że sąd drugiej instancji, dokonując we własnym zakresie ustaleń faktycznych, ma zasadniczo korzystać z materiału zebranego w postępowaniu w pierwszej instancji. Jak zaś już podkreślono, sąd ten orzekając co do istoty sprawy - tak reformatoryjnie, jak i przez oddalenie apelacji - musi zawsze swoje rozstrzygnięcie oprzeć na własnych ustaleniach. Bez ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia co do istoty sprawy nie można bowiem w ogóle mówić o prawidłowym rozstrzygnięciu sądu drugiej instancji. Sąd Okręgowy, posiłkując się materiałem dowodowym zebranym w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, nie stwierdził, jakoby w realiach niniejszej sprawy doszło do naruszenia przez powódki art. 8 k.p., w treści którego wskazuje się, iż nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, iż ocena roszczeń powódek zamykała się w granicach zgłoszonego żądania sprostowania wystawionych im świadectw pracy, nie zaś ewentualnych świadczeń wynikających z uznania, iż w stosunku do powódek dokonano rozwiązania umów o pracę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Nawet, jeśli powódki wykazywały chęć uzyskania świadczeń przysługujących w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, kwestie te nie stanowiły przedmiotu zainteresowania Sądu orzekającego. Okoliczności te nie wpływają w żaden sposób na postrzeganie roszczenia w kształcie określonym w pozwie. Ponadto, trzeba mieć na względzie, iż uwzględnienie powództwa, tudzież sprostowanie świadectwa pracy powódek poprzez dokonanie postulowanego przez nie zapisu może mieć znaczenie nie tylko w zakresie ewentualnych roszczeń przeciwko pracodawcy, ale także świadczeń o charakterze publicznoprawnym. W ocenie Sądu II instancji, zakładanie a priori, iż powódki wykorzystają zapisy świadectwa pracy ustalone wyrokiem Sądu w przyszłości celem formułowania kolejnych roszczeń, okazuje się niczym nieuzasadnione i nie może stanowić podstawy do sformułowania zarzutu naruszenia przez pracownika art. 8 k.p. Treść świadectwa pracy została ściśle określona odpowiednimi normami prawnymi, z kolei pracownik żądający umieszczenia lub wykreślenia zapisu niezgodnego ze stanem faktycznym, nie jest zobowiązany do wykazywania interesu prawnego w dochodzeniu powyższego. Należy przy tym zaakcentować, iż zabrany w sprawie materiał dowodowy wywołuje konkluzje Sądu II instancji, które sprowadzają się do oceny, iż to właśnie pozwany pracodawca swoim zachowaniem dopuścił się naruszenia art. 8 k.p. Pracodawca, na podstawie sprzecznych z prawem zapisów w treści porozumienia z dnia 15 grudnia 2021 roku (§ 4 porozumienia) chciał bowiem pozbawić powódki możliwości dochodzenia jakichkolwiek roszczeń związanych z ulegającym rozwiązaniu stosunkiem pracy. Nad tą kwestią pochylił się już Sąd I instancji, a jego rozważania prawne w tym zakresie zostały w całości zaaprobowane przez Sąd II instancji. Nadto, powyższe uchybienie pracodawcy można jaskrawo przedstawić odnosząc się do faktu, iż strona skarżąca rozwiązując umowy o pracę z doradcami klienta, którzy nie przystali na wzięcie udziału w rekrutacji uproszczonej, zawarł w świadectwach pracy ww. pracowników zapis o rozwiązaniu umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w trybie zwolnień grupowych, co w stosunku do grupy, jaką reprezentowały powódki, jawiło się, jako dalece niesprawiedliwe, zwłaszcza że pracodawca arbitralnie uznał, iż to powódki zainicjowały rozwiązanie stosunków pracy. W dalszej kolejności, strona pozwana zarzucała Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego w postaci art. 97 § 2 1 k.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, ze sprostowanie świadectwa pracy może dotyczyć korygowania trybu rozwiązania umowy o pracę w procesie o sprostowanie świadectwa pracy. Powyższy zarzut także nie zasługiwał na aprobatę tut. Sądu. Zgodnie z treścią art. 97 § 1 k.p., w związku z rozwiązaniem lub wygaśnięciem stosunku pracy pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w dniu, w którym następuje ustanie stosunku pracy, jeżeli nie zamierza nawiązać z nim kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy. Jeżeli z przyczyn obiektywnych wydanie świadectwa pracy pracownikowi albo osobie przez niego upoważnionej w tym terminie nie jest możliwe, pracodawca w ciągu 7 dni od dnia upływu tego terminu przesyła świadectwo pracy pracownikowi lub tej osobie za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896) albo doręcza je w inny sposób. Świadectwo pracy dotyczy okresu lub okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy. W przypadku nawiązania z tym samym pracownikiem kolejnego stosunku pracy w ciągu 7 dni od dnia rozwiązania lub wygaśnięcia poprzedniego stosunku pracy, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy wyłącznie na jego wniosek, złożony w postaci papierowej lub elektronicznej; wniosek może być złożony w każdym czasie i dotyczyć wydania świadectwa pracy dotyczącego poprzedniego okresu zatrudnienia albo wszystkich okresów zatrudnienia, za które dotychczas nie wydano świadectwa pracy (§ 1 1 ). W przypadku, o którym mowa w § 1 1, pracodawca jest obowiązany wydać pracownikowi świadectwo pracy w ciągu 7 dni od dnia złożenia wniosku (§ 1 2 ). Wydanie świadectwa pracy nie może być uzależnione od uprzedniego rozliczenia się pracownika z pracodawcą (§ 1 3). W świadectwie pracy należy podać informacje dotyczące okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk, trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy, a także inne informacje niezbędne do ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ponadto w świadectwie pracy zamieszcza się wzmiankę o zajęciu wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym. Na żądanie pracownika w świadectwie pracy należy podać także informację o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach (§ 2). Pracownik może w ciągu 14 dni od otrzymania świadectwa pracy wystąpić z wnioskiem do pracodawcy o sprostowanie świadectwa pracy. W razie nieuwzględnienia wniosku pracownikowi przysługuje, w ciągu 14 dni od zawiadomienia o odmowie sprostowania świadectwa pracy, prawo wystąpienia z żądaniem jego sprostowania do sądu pracy. W przypadku niezawiadomienia przez pracodawcę o odmowie sprostowania świadectwa pracy, żądanie sprostowania świadectwa pracy wnosi się do sądu pracy (§ 2 1). Treść świadectwa jest określona w art. 97 § 2 k.p. i § 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 roku w sprawie świadectwa pracy /t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1862/. Wyliczenie składników treści świadectwa w tym przepisie rozporządzenia częściowo ma charakter tylko informacyjny, gdyż zamieszczone są tam także składniki określone w Kodeksie pracy. Według § 2 ust. 1 rozporządzenia, w świadectwie pracy zamieszcza się informacje niezbędne do ustalenia uprawnień ze stosunku pracy i uprawnień z ubezpieczeń społecznych, dotyczące: okresu lub okresów zatrudnienia; wymiaru czasu pracy pracownika w czasie trwania stosunku pracy; rodzaju wykonywanej pracy lub zajmowanych stanowisk lub pełnionych funkcji; trybu i podstawy prawnej rozwiązania lub podstawy prawnej wygaśnięcia stosunku pracy, a w przypadku rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem – strony stosunku pracy, która dokonała wypowiedzenia; okresu, za który pracownikowi przysługuje odszkodowanie w związku ze skróceniem okresu wypowiedzenia umowy o pracę na podstawie art. 36 1 § 1; urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy i wykorzystanego w tym roku; wykorzystanego urlopu bezpłatnego i podstawy prawnej jego udzielenia; wykorzystanego urlopu ojcowskiego; wykorzystanego urlopu rodzicielskiego i podstawy prawnej jego udzielenia; wykorzystanego urlopu wychowawczego i podstawy prawnej jego udzielenia; okresu, w którym pracownik korzystał z ochrony stosunku pracy, o której mowa w art. 186 8 § 1 pkt 2; zwolnienia od pracy przewidzianego w art. 188, wykorzystanego w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy; liczby dni, za które pracownik otrzymał wynagrodzenie, zgodnie z art. 92, w roku kalendarzowym, w którym ustał stosunek pracy; okresu odbytej czynnej służby wojskowej lub jej form zastępczych; okresu wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze; wykorzystanego dodatkowego urlopu albo innego uprawnienia lub świadczenia, przewidzianego przepisami prawa pracy; okresów nieskładkowych, przypadających w okresie zatrudnienia, którego dotyczy świadectwo pracy, uwzględnianych przy ustalaniu prawa do emerytury lub renty; zajęcia wynagrodzenia za pracę w myśl przepisów o postępowaniu egzekucyjnym; należności ze stosunku pracy uznanych i nie zaspokojonych przez pracodawcę do dnia ustania tego stosunku z powodu braku środków finansowych; informacji o wysokości i składnikach wynagrodzenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach – na żądanie pracownika. Przyjęcie zatem, iż w sytuacji rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron dopuszczalne jest zamieszczenie w świadectwie pracy zapisu odnoszącego się do trybu rozwiązania stosunku pracy uregulowanego w treści przepisów ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, nie budzi wątpliwości w świetle obecnie obowiązujących uregulowań pranych. Załącznik do powołanego już rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 roku w sprawie świadectwa pracy wprost przewiduje, iż w przypadku rozwiązania umowy o pracę na mocy porozumienia stron albo za wypowiedzeniem z przyczyn niedotyczących pracownika, pracodawca w treści świadectwa pracy wskazuje art. 1 lub art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W świetle powyższego, pracodawca zawsze obowiązany jest do zamieszczenia w omawianym dokumencie zapisów istotnych z punktu widzenia ustalenia uprawnień pracowniczych i uprawnień z ubezpieczenia społecznego. Ustawodawca uregulował, iż takimi informacjami są w szczególności dane na temat okresu i rodzaju wykonywanej pracy, zajmowanych stanowisk oraz trybu rozwiązania albo okoliczności wygaśnięcia stosunku pracy. W sytuacji zatem, kiedy dochodzi do rozwiązania z pracownikiem umowy o pracę w oparciu o przepisy ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, wzmianka o tej okoliczności powinna znaleźć się w przeznaczonych do tego poszczególnych punktach świadectwa pracy. Wobec treści uzasadnienia apelacji, trzeba również podnieść, iż wyrok Sądu I instancji w żadnym stopniu nie ingeruje w przyjęty przez strony sposób rozwiązania umowy o pracę. Sąd meriti, podczas rozstrzygania o żądaniach powódek zgłoszonych w pozwie, miał za zadanie ustalić istniejący stan faktyczny i zestawić go z zapisami zamieszczonymi przez pracodawcę w spornym świadectwie pracy. Jako, iż świadectwo pracy jest dokumentem mającym potwierdzać zdarzenia i czynności w znaczeniu faktycznym, pracodawca ma obowiązek odpowiedniego tj. zgodnego z prawem ukształtowania jego treści. Wszelkie nieprawidłowości dają pracownikowi asumpt do wystąpienia z powództwem do Sądu Pracy, który dokonuje weryfikacji informacji zawartych w świadectwie pracy. Sąd I instancji prawidłowo zatem uznał, iż świadectwa pracy wydane powódkom były niepełne, gdyż poza trybem rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron, pracodawca winien zamieścić podstawę związaną z ustaniem stosunku pracy tj. art. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 roku o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. W ocenie Sądu, powoływana na poparcie zgłoszonego przez stronę apelującą zarzutu treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2009 roku (I PZP 4/09) w żadnym stopniu nie odnosi się do zakresu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy. Nadto, kwestie związane z podnoszonym przez stronę pozwaną zarzutem nieuchylenia się przez powódki od skutków prawnych oświadczenia woli z dnia 15 grudnia 2021 roku o rozwiązaniu stosunku pracy z pozwanym pracodawcą za porozumieniem stron, pozostały poza kognicją sądu w niniejszej sprawie. Biorąc zatem pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy oraz poczynione rozważania prawne, z uwagi na niezasadność wszystkich podniesionych zarzutów, apelacja strony pozwanej, na podstawie art. 385 k.p.c., podlegała oddaleniu, jako bezzasadna, o czym orzeczono, jak w sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.