Sygn. akt VI Ka 267/22 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 07 października 2022 r. Sąd Okręgowy w Elblągu VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Natalia Burandt Prot

§ 20rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r.

w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, sformułowanych w punktach 3a, 3b i 3c apalacji, poprzez ich zastosowanie, a tym samym nie zachodziła konieczność dokonania korekty zawartego w punkcie VII zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego ustalonej, zgodnie z treścią powyższych norm, opłaty w kwocie 1859,76 zł. zasądzonej na rzecz adwokata M. S. z tytułu nieopłacanej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. R.

(1)z urzędu w postępowaniu przed sądem I instancji. W konsekwencji sąd orzekający nie dopuścił się jednocześnie naruszenia § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie do ustalenia wysokości opłaty. Odpierając powyższe zarzuty należy przede wszystkim poczynić uwagę tej treści, że ustawodawca określając w treści rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 poz. 18) wysokość stawek minimalnych za poszczególne czynności lub za udział w poszczególnych postępowaniach, dokonał precyzyjnego rozważenia i uwzględnienia wszelkich okoliczności charakterystycznych dla danego typu spraw. Tym samym w przyjętych stawkach minimalnych oddana została swoista wycena koniecznego nakładu pracy po stronie pełnomocnika procesowego związana ze specyfiką określonego rodzaju postępowań. Jednocześnie ustawodawca pozostawił możliwość uwzględnienia przez Sąd orzekający pewnych nadzwyczajnych, szczególnych okoliczności, które pojawiając się w danej sprawie, zwiększają diametralnie nakład pracy niezbędnej do prawidłowej realizacji obowiązków profesjonalnego pełnomocnika. Należy też zauważyć, że w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, na koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa składa się nie tylko opłata (ustalona zgodnie z treścią tego rozporządzenia) ale i wydatki adwokata ustanowionego z urzędu, przy czym wydatki te muszą być niezbędne i udokumentowane. Ponadto obrońca wyznaczony z urzędu w oparciu o § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu może wnosić o wyższą opłatę, ale musi wówczas wykazać, że zaszły okoliczności wymienione w tym przepisie. Natomiast gdy sprawa nie jest zbyt skomplikowana czy obszerna i gdy obrońca ustanowiony z urzędu sam nie wykazał, że wystąpiły przesłanki z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. i nie udokumentował wydatków wskazanych w § 2 tego rozporządzenia, to sąd nie ma podstaw do ustalenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa na zasadach innych niż wynikają z § 4 ust. 1 i 3 oraz rozdziału 3 cyt. rozporządzenia i w kwocie wyższej niż podstawowa opłata podwyższona o kwotę podatku Vat. Nawet powoływanie się na przepisy Konstytucji RP, czy ewentualnie na rosnącą inflację, czy też realną wartość nabywczą pieniądza, zamiast na skomplikowany charakter sprawy, czy szczególny nakład pracy adwokata w odniesieniu do realiów rozpoznawanej sprawy, także nie mogłoby doprowadzić do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia dotyczącego opłaty z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dodać należy, że także art. 29 ustawy z 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze nie zawiera upoważnienia dla aktu wykonawczego pozwalającego na odmienne ukształtowanie wynagrodzeń obrońców w zależności od tego czy działają z wyboru, czy też zostali ustanowieni z urzędu. Przepis art. 29 przywołanej ustawy stanowi bowiem tylko zasadę, że koszty te ponosi Skarb Państwa i nie zawiera żadnego odniesienia do kosztów obrony z wyboru; dotyczy tylko kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, gdyż brzmi: w ust. 1 „Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ponosi Skarb Państwa albo jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, a w ust. 2 „Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Naczelnej Rady Adwokackiej, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia kosztów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnej wysokości opłat za udzieloną pomoc.” Relatywizując powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że Sąd Rejonowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami, zasądził opłatę za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną oskarżonemu R. R.

(1)z urzędu w zakwestionowanej przez skarżącego wysokości, odpowiadającej stawce minimalnej, albowiem opłata za obronę przed sądem rejonowym w postępowaniu zwyczajnym wynosi 420 złotych (§ 17 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu) i podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług, wyliczoną według obowiązującej stawki podatku (§ 4 ust 3 rozporządzenia) oraz o 20 % za każdy następny dzień, gdy rozprawa trwa dużej niż jeden dzień (§ 20 rozporządzenia). Ustalenie natomiast opłaty w wysokości powyżej takiej stawki minimalnej, nie było w realiach tej sprawy uzasadnione ani nakładem pracy adwokata ani też stopniem zawiłości sprawy, a przede wszystkim skarżący w apelacji nie wykazał by w tej sprawie zaszły podstawy do podwyższenia opłaty. Sprawa nie jest zbyt skomplikowana czy obszerna, a ponadto obrońca ustanowiony z urzędu sam nie wykazał w apelacji, że wystąpiły przesłanki z § 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., a tym samym nie ma podstaw do ustalenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa na zasadach innych niż wynikają z § 4 ust. 1 i 3 oraz rozdziału 3 cyt. rozporządzenia, tj. §

§ 20

i w kwocie wyższej niż podstawowa opłata podwyższona o 20 % za każdy kolejny termin oraz o kwotę podatku VAT. Zmiana rozstrzygnięcia w zakresie opłaty, zgodnie z kierunkiem zaskarżenia nie mogła jednocześnie nastąpić na podstawie przywołanych w apelacji orzeczeń, których charakter nie ma wpływu na obowiązywanie zakwestionowanych przez skarżącego przepisów, nadal regulujących kwestię kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w odmienny sposób od opłat za czynności adwokackie. Przytoczony w apelacji wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23.04.2020 roku w sprawie SK 66/19, dotyczył bowiem niezgodności z konstytucją § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez adwokata z urzędu, które utraciło moc z dniem 2 listopada 2016 r., czyli aktu prawnego, który nie obowiązuje i nie mógł stanowić oraz nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wskazane w apelacji przez obrońcę orzeczenia dotyczyły natomiast spraw cywilnych i nie miały charakteru wiążącego w innych sprawach. Co istotne, stanowisko sądu I instancji i sądu odwoławczego nie jest odosobnione, albowiem z orzeczeń Sądu Najwyższego rozpoznającego sprawy karne w postępowaniu kasacyjnym, a wydanych po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020r., zawierających rozstrzygnięcia o przyznaniu wynagrodzenia dla adwokata lub radcy prawnego za pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, a znanych sądowi odwoławczemu, wynika że zostały one oparte na treści aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata lub przez radcę prawnego (patrz: orzeczenia wydane przez Sąd Najwyższy w sprawach V KK 151/21, V KK 78/21, II KK 280/19, IV KK 242/20, II KK 88/20, I KK 102/19, II KK 409/19, III KK 297/21 i V KK 126/22). Godzi się ponownie zauważyć, że zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, obrońcom z urzędu przyznaje się opłatę podwyższą o kwotę podatku od towarów i usług. Gdyby zaś przyjąć, że obrońcom z urzędu należą się stawki jak obrońcom ustanowionym z wyboru, tj. w odniesieniu do adwokata takie jak z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (§ 11 ust. 2 pkt 3 i § 17 pkt 1), to sąd aby przyznać opłatę podwyższoną o kwotę podatku VAT wskazaną w § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, musiałby stosować kompilację wybranych i korzystnych dla obrońcy przepisów z dwóch rozporządzeń. Ponadto w rezultacie takiego zabiegu, a którego domaga się apelujący, doszłoby zarazem do niedopuszczalnego zróżnicowania wynagrodzenia adwokata ze względu na przymiot jego ustanowienia, a z czym nie godzi się sam autor skargi, ale tym razem na korzyść obrońcy ustanowionego z urzędu (jego wynagrodzenie byłoby wyższe od wynagrodzenia obrońcy z wyboru o kwotę podatku VAT, a to obecnie 23 %). Z przedstawionych względów, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów § 2 pkt 1, §4 ust 1 i 3, §

§ 20rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r.

w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i tym samym naruszenia § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sformułowanych w punktach 3a, 3b i 3c apelacji. Wobec niestwierdzenia tychże uchybień, nie zachodziła tym samym konieczność dokonania korekty zawartego w punkcie VII zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia dotyczącego ustalonej, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, opłaty w kwocie 1859,76 zł. zasądzonej na rzecz adwokata M. S. z tytułu nieopłacanej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. R.

(1)z urzędu w postępowaniu przed sądem I instancji. ------------------------------------------------------------------------------------------------ Jako uprawniony należało natomiast ocenić podniesiony w apelacji obrońcy zarzut naruszenia § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu poprzez zaniechanie – pomimo złożenia podczas rozprawy w dniu 16 lutego 2022 roku wniosku – przyznania obrońcy poniesionych i udokumentowanych wydatków w postaci kosztów związanych ze stawiennictwem obrońcy na: posiedzeniu w przedmiocie rozpoznania zażalenia na przedłużenie tymczasowego aresztowania w Sądzie Okręgowym w E. w dniu 15 października 2020 roku ((...)) w kwocie 152,12 PLN. i na rozprawie w dniu 17 grudnia 2021 roku oraz w dniu 16 lutego 2022 roku kwocie 254,08 PLN (obrońca w dniu 26 lipca 2021 roku zmienił siedzibę kancelarii z I. do O.) - pkt 3d apelacji. Jak już wskazano we wcześniejszych akapitach niniejszego uzasadnienia, w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, na koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa składa się nie tylko opłata (ustalona zgodnie z treścią tego rozporządzenia) ale i wydatki adwokata ustanowionego z urzędu, przy czym wydatki te muszą być niezbędne i udokumentowane. Obrońca oskarżonego R. R.

(1)na rozprawie w dniu 16 lutego 2022 zł. złożył do akt spis niezbędnych i udokumentowanych wydatków dojazdu do sądu na posiedzenie w przedmiocie rozpoznania zażalenia na przedłużenie tymczasowego aresztowania w Sądzie Okręgowym w E. w dniu 15 października 2020 roku ((...)) w kwocie 152,12 PLN. i na rozprawę w dniu 17 grudnia 2021 roku oraz w dniu 16 lutego 2022 roku kwocie 254,08 PLN, przy czym obrońca w dniu 26 lipca 2021 roku zmienił siedzibę kancelarii z I. do O.. Jak wynika z protokołów posiedzenia i rozprawy, obrońca brał udział w tych czynnościach procesowych osobiście i w związku z tym poniósł koszty dojazdu do tychże sądów. Nie ulega przy tym wątpliwości, że koszty dojazdu do sądu na posiedzenie i rozprawę stanowią niezbędny wydatek adwokata w rozumieniu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, a które to wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec braku rozstrzygnięcia sądu I instancji w tym przedmiocie należało zmienić zaskarżony wyrok w punkcie VII w ten sposób, że nadto zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. S. kwotę 152,12 zł. (sto pięćdziesiąt dwa złote 12/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy do Sądu Okręgowego w Elblągu oraz kwotę 254,08 zł. (dwieście pięćdziesiąt cztery złote 08/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy do Sądu Rejonowego w Iławie. Wniosek 1. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie VII poprzez przyznanie na rzecz obrońcy z urzędu ze środków Skarbu Państwa tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonaną z urzędu w postępowaniu sądowym łącznie kwoty 3.719,52 PLN, wliczając w to podatek VAT 2. zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie VII poprzez przyznanie na rzecz obrońcy z urzędu ze środków Skarbu Państwa kwoty 406,20 PLN tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków obrońcy z urzędu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☒ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. 1. Wobec niestwierdzenia przez sąd odwoławczy zarzucanego w apelacji naruszenia przepisów postępowania - § 2 pkt 1, §4 ust 1 i 3, §

§ 20rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r.

Uznanie natomiast wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie VII poprzez przyznanie na rzecz obrońcy z urzędu ze środków Skarbu Państwa kwoty 406,20 PLN tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków obrońcy z urzędu za zasadny, stanowiło konsekwencję uwzględnienia zarzutu apelacyjnego naruszenia przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.
OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot utrzymania w mocy wszystkie zawarte w wyroku Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 25 lutego 2022r. sygn. akt II K 334/20 rozstrzygnięcia dotyczące oskarżonego R. R.

(1)(co do winy, kary, zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, dowodów rzeczowych, kosztów sądowych – pkt I, III, V, VIII) Zwięźle o powodach utrzymania w mocy W świetle wymowy całokształtu ujawnionych dowodów, prawidłowo ocenionych przez sąd I instancji oraz wobec braku podstaw do uwzględnienia podniesionych przez obrońcę R. R.

(1)zarzutów oraz wniosku o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu - Sąd Okręgowy na mocy art. 437 § 1 kpk, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok co do wszystkich rozstrzygnięć dotyczących wyżej wymienionego (co do winy, kary, zaliczenia okresu rzeczywistego pozbawienia wolności, dowodów rzeczowych, kosztów sądowych – pkt I, III, V, VIII), jako w pełni słuszny i trafny. Wobec tego, że apelacje obrońcy skierowana były przeciwko całości wyroku (art. 447 § 1 kpk), zachodziła konieczność odniesienia się także do rozstrzygnięcia o karze orzeczonej wobec oskarżonych za popełnienie przypisanego im czynu. Zaznaczyć należy, że rażąca niewspółmierność kary zachodzi jedynie wówczas gdyby na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, że wystąpiła wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez Sąd I instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej, w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 kk. Stwierdzić także należy, iż nie chodzi tu o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać byłoby można – również w potocznym tego sława znaczeniu – „rażąco” niewspółmierną, tj. niewspółmierną w stopniu nie dającym się zaakceptować. W praktycznym ujęciu niewspółmierność kary w stopniu „rażącym”, tj. uprawniającym sąd odwoławczy do ingerencji w orzeczenie karne można zdefiniować negatywnie, to znaczy, że taka niewspółmierność nie zachodzi, gdy Sąd I instancji uwzględnił wszystkie istotne okoliczności, wiążące się z poszczególnymi ustawowymi dyrektywami i wskaźnikami jej wymiaru, inaczej ujmując, gdy granice swobodnego uznania sędziowskiego, stanowiącego ustawową zasadę sądowego wymiaru kary (art. 53 § 1 kk) nie zostały przekroczone w kontekście wymagań, wynikających z ustawowych dyrektyw wymiaru kary (por. wyrok SN z dnia 8.07.1982r. Rw 542/82, OSNKW 1982/12/90). Słowem niewspółmierność zachodzi wtedy, gdy orzeczona kara za przypisane przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia winy oskarżonego i społecznej szkodliwości czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celu kary w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, z jednoczesnym uwzględnieniem celów wychowawczych i zapobiegawczych (vide wyroki SN z dn. 30.11.1990r., WR 363 / 90, OSNKW 1991, Nr 7-9, poz. 39, z dn. 02.02.1995r., II KRN 198 / 94, OSP 1995, Nr 6, poz. 18, wyrok SA w Poznaniu z dn. 06.04.1995r., II AKr 113/95, Prok. i Pr. 1995/11-12/30). Sytuacja taka, zdaniem Sądu Odwoławczego, w przedmiotowej sprawie jednak nie zachodzi. Przede wszystkim zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu jako znacznego jest jak najbardziej prawidłowa i zasługuje na aprobatę, gdyż w odpowiedni sposób uwzględnia ona wszystkie elementy, o których mowa w definicji legalnej z art. 115 § 2 kk. W tym zakresie Sąd Rejonowy prawidłowo zaakcentował m.in. rodzaj i charakter naruszonych dóbr (zdrowie), sposób działania oskarżonego (wielość i intensywność zadawanych ciosów), motywację (bez żadnego powodu), znaczne natężenie agresji i brutalności oraz rozmiar ujemnych następstw przestępnego zachowania dla pokrzywdzonego (spowodowanie u pokrzywdzonego licznych obrażeń, m.in. złamania V kości śródręcza prawnego) Nie wywołuje jakichkolwiek zastrzeżeń wymiar orzeczonej wobec oskarżonego R. R.

(1)kary pozbawiania wolności za przypisane mu przestępstwo albowiem rozpoznając sprawę Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku wskazał jakie okoliczności potraktował w stosunku do oskarżonego obciążająco oraz badał czy po jego stronie wystąpiły okoliczności łagodzące i czym kierował się wymierzając mu za czyn popełniony w warunkach multirecydywy (recydywa specjalna wielokrotna - art. 64 § 2 kk) karę 3 lat pozbawienia wolności. Wymierzając oskarżonemu R. R.

(1)karę, Sąd Rejonowy należycie uwzględnił okoliczności przemawiające na jego niekorzyść, w tym jego uprzednią wielokrotną karalność (był on 7 razy karany, w tym głównie za przestępstwa przeciwko zdrowiu), działanie w warunkach multirecydywy - recydywy specjalnej wielokrotnej - art. 64 § 2 kk, w sposób brutalny, niskie pobudki jego działania, a także rodzaj i charakter doznanych przez pokrzywdzonego obrażeń ciała). W ocenie Sądu Okręgowego, analiza sylwetki oskarżonego przez pryzmat jego wielokrotnej karalności, w tym działania w warunkach multirecydywy specjalnej wielokrotnej oraz całokształtu okoliczności towarzyszących podjętemu przez niego przestępnemu zachowaniu, uprawnia do wyprowadzenia wniosku, iż orzeczona wobec niego kara pozbawienia wolności w oznaczonym wymiarze nie razi swoją surowością, z zarazem ocena ta zdecydowanie wyklucza złagodzenie zastosowanej wobec niego represji karnej. Trafnie Sąd I instancji uznał, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające ulgowe potraktowanie oskarżonego poprzez wymierzenie kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze. O braku postępów resocjalizacyjnych oskarżonego, świadczy również fakt, że sąd w innych sprawach wymierzał mu także kary wolnościowe, tj. karę ograniczenia wolności i karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, jednakże zachowanie oskarżonego nie uległo żadnej poprawie i dopuszczał się kolejnych przestępstw o wysokim ciężarze gatunkowym, w tym w warunkach recydywy, co jednoznacznie świadczy o rażącym lekceważeniu przez niego porządku prawnego. Oskarżony nie skorzystał więc z danej mu szansy na zmianę postawy życiowej i nie wyciągnął żadnych wniosków, co przeczy tym samym postawieniu wobec niego pozytywnej prognozy. Jak wykazało więc przeprowadzone postępowanie oskarżony nadużył zaufania sądu, nie wyciągnął żadnych wniosków, przejawił całkowicie poczucie bezkarności i popełnił kolejne przestępstwo o wysokim stopniu społecznej szkodliwości. Biorąc pod uwagę wszystkie dyrektywy, które nakazuje brać pod uwagę przepis art. 53 kk należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że adekwatną do społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu i sprawiedliwą w niniejszej sprawie jest kara w określonym w zaskarżonym wyroku rozmiarze. Brak jest także podstaw do korekty zawartych w wyroku rozstrzygnięć o zaliczeniu na poczet orzeczonej kary okresu rzeczywistego pozbawienia wolności i przepadku dowodów rzeczowych. Konkludując stwierdzić należy, iż wymierzona oskarżonemu kara jest jak najbardziej sprawiedliwa, uwzględniająca zarazem wszystkie dyrektywy wymiaru kary, o których mowa w art. 53 kk. W ocenie Sądu Okręgowego tak ukształtowana represja karna stwarza realne możliwości osiągnięcia korzystnych efektów poprawczych w zachowaniu oskarżonego. Powinna ona zarazem wywołać w świadomości oskarżonego przeświadczenie o nieuchronności kary oraz wyrobić poczucie odpowiedzialności i poszanowania prawa. Poza tym kara w tym wymiarze będzie oddziaływała właściwie na społeczeństwo, osiągając w ten sposób cele prewencji ogólnej, poprzez odstraszanie innych od popełniania tego typu przestępstw. Nie stwierdzając zatem w zaskarżonym wyroku w zakresie dotyczącym oskarżonego R. R.

(1)zarzucanych mu uchybień dotyczących, a tym samym uznając wywiedzioną apelację w tej części za nieuprawnioną, Sąd Okręgowy na mocy art. 437 § 1 kpk, utrzymał w powyższym przedmiocie orzeczenie w mocy, jako w pełni słuszne i trafne. 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany Zmiana zawartego w punkcie VII zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. R.

(1)przez adwokata M. S.. Zmieniono zaskarżony wyrok m.in. w ten sposób, że w pkt. VII nadto zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. S. kwotę 152,12 zł. (sto pięćdziesiąt dwa złote 12/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy do Sądu Okręgowego w Elblągu oraz kwotę 254,08 zł. (dwieście pięćdziesiąt cztery złote 08/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy do Sądu Rejonowego w Iławie. Zwięźle o powodach zmiany Zaskarżony wyrok wymagał dokonania korekty w punkcie VII zaskarżonego wyroku w przedmiocie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. R.

(1)przez adwokata M. S. Stwierdzenie bowiem zarzucanego w apelacji obrońcy uchybienia - naruszenia przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, dotyczącego tegoż rozstrzygnięcia, obligowało sąd odwoławczy do wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez zmianę zaskarżony wyrok m.in. w ten sposób, że w pkt. VII nadto zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. S. kwotę 152,12 zł. (sto pięćdziesiąt dwa złote 12/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy do Sądu Okręgowego w Elblągu oraz kwotę 254,08 zł. (dwieście pięćdziesiąt cztery złote 08/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu obrońcy do Sądu Rejonowego w Iławie Powody zmiany wyroku w powyższym zakresie zostały szczegółowo przedstawione w sekcji 3, tj. w części poświęconej uwzględnionemu zarzutowi naruszenia przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu. 5.

Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.
Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.
Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności IV Sąd odwoławczy, na mocy art. 29 ustawy Prawo o Adwokaturze i § 2, § 4 ust. 1 i 3, § 17 ust. 2 pkt 4 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 03 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. 2016.1714), Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. M. S. kwotę 619,92 zł. (sześćset dziewiętnaście złotych 92/100) brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu R. R.

(1)z urzędu w postępowaniu odwoławczym oraz zgodnie z wnioskiem i dołączonym spisem wraz z wyliczeniem kosztów dojazdu kwotę 371,10 zł. (trzysta siedemdziesiąt jeden złotych 10/100) tytułem zwrotu kosztów dojazdu do Sądu Okręgowego w Elblągu. Z tożsamych powodów przytoczonych w rozważaniach poczynionych na tle zarzutu naruszenia przepisów - § 2 pkt 1, §4 ust 1 i 3, §

§ 20rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dni 03 października 2016r.

w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu i § 11 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (sekcja 3 uzasadnienia) - brak było podstaw do zasądzenia także w postępowaniu odwoławczy opłaty z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokata M. S. w postulowanej wysokości wynikającej z § 11 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie. W rezultacie przyjętego przez sąd odwoławczy stanowiska, także sformułowany w apelacji wniosek o przyznanie na rzecz obrońcy z urzędu – adw. M. S. nieopłaconych kosztów pomocy prawnej w postępowaniu przed sądem odwoławczym według norm przepisanych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie powiększoną o kwotę podatku VA – nie zasługiwał na uwzględnienie. 7. PODPIS

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.