kk; - nadanie opinii biegłego dotyczącej śladów biologicznych pozostawionej w samochodzie A. nr rej. (...) nadrzędnego miejsca przy ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie z. pominięciem innych dowodów zebranych w sprawie. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwym ustaleniu, że oskarżony kierował pojazd A. (...) o nr rej. (...) w dniu w dniu 8 lipca 2021 r. ok. godz. 12;00 w miejscowości P. (...), przy ul. (...), będąc w stanie nietrzeźwości w sytuacji gdy istnieją obiektywne okoliczności, iż to nie on prowadził w/w samochód w w/w miejscu i czasie. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty te zostaną rozpoznane łącznie, co pozwoli uniknąć powtarzania tych samych analiz i ocen. Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd rejonowy zebrał je w sposób wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia i nalżycie ocenił, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych co do sprawstwa oskarżonego. Sąd ten ustosunkował się do wszystkich istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przypisanego oskarżonemu przestępstwa nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł. Sąd odwoławczy zauważa, iż przedmiotowa sprawa ma charakter poszlakowy. Oskarżony konsekwentnie negował swoje sprawstwo, a brak jest wiarygodnych dowodów bezpośrednio je determinujących. Fakt, że w sprawie nie występują dowody bezpośrednio wskazujące na sprawstwo oskarżonego, nie przekreśla jeszcze możliwości przypisania mu popełnienia zarzucanego czynu i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej. W takiej sytuacji bowiem pełnowartościowy dowód sprawstwa mogą stanowić tzw. dowody pośrednie (poszlaki). Warunkiem wówczas niezbędnym jest jednak, aby poszlaki te, rozumiane jako udowodnione fakty uboczne, z jednej strony prowadziły w drodze logicznego rozumowania do ustalenia w sposób niewątpliwy owego sprawstwa, a jednocześnie pozwalały na wykluczenie innej wersji zdarzenia. Całokształt materiału dowodowego pozwalać musi zatem na stwierdzenie, że inna interpretacja przyjętych faktów ubocznych - poszlak, nie jest możliwa. Sąd rejonowy ustalił fakty stanowiące poszlaki; po ich analizie we wzajemnym powiązaniu prawidłowo przyjął, iż dają one podstawę do poczynienia dalszych ustaleń co do faktu głównego, tj. popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu i swoje stanowisko prawidłowo uzasadnił oraz wykazał, że całokształt materiału dowodowego wyłącza inną interpretację przyjętych faktów; w konsekwencji odrzucił wersję lansowaną przez oskarżonego, jako nieprawdopodobną, nieracjonalną, pozostającą w sprzeczności z zasadami życiowego doświadczenia i logiki. W kontekście ustaleń sądu I instancji i zarzutów apelacji, sąd odwoławczy musi jednak dodatkowo podnieść, iż: - z zeznań P. N. wynika jednoznacznie, iż kierujący A. w dniu 8 lipca 2021 roku najechał na tył jego samochodu, w wyniku czego zjechał on swoim pojazdem do rowu; dalej sprawca kolizji przyspieszając minął go i odjechał. Samochód A. w wyniku tego zderzenia „zgubił” przednią tablicę rejestracyjną. Na tej podstawie zindywidualizowano właściciela A.. Ujawniony tego dnia pojazdu na terenie posesji oskarżonego nie miał przedniej tablicy rejestracyjnej oraz przód pojazdu był uszkodzony ( protokół oględzin k 11-12 ). Sam oskarżony przyznał, iż w czasie gdy zaistniała w/w kolizja jego pojazd był w trasie. Dowody te jednoznacznie wskazują, iż to pojazd oskarżonego uczestniczył w przedmiotowej kolizji; - oskarżony wskazuje, że A. kierował mężczyzna, który z dwoma innymi znajomymi przyjechał tego dnia na jego posesję około godziny
W większej perspektywie czasu okazał jednak powtarzającą się tendencję, iż ma on skłonność do lekceważenia porządku prawnego. Wcześniejsze reakcje karne, o charakterze wolnościowym nie odniosły wobec niego pożądanych efektów w postaci utrwalenia jego postawy w kierunku przestrzegania porządku prawnego; dane te wskazują, iż w/w nie wyciągnął wniosków z uprzednich skazań; - jego stan nietrzeźwości wynosił około czterokrotności dolnego ustawowego progu nietrzeźwości ( art. 115 § 16 kk ) i prowadził do znacznego upośledzenia zdolności psychofizycznych; - oskarżony poruszał się pojazdem mechanicznym około godziny 12.00, kiedy natężenie ruchu jest duże, w obszarze zurbanizowanym; - doprowadził do spowodowania kolizji drogowej i uciekł z miejsca zdarzenia. Okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu wskazują na znaczny stopień jego społecznej szkodliwości. Przestępstwo z art.
Dodatkowo z art. 69 § 4 kk wynika, że wobec sprawcy takiego przestępstwa sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary jedynie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Ponadto warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności może nastąpić, jeżeli kara ta nie przekracza roku, a sprawca nie był skazany na karę pozbawienia wolności ( art. 69 § 1 kk ). Warunek uprzedniej niekaralności na karę pozbawienia wolności nie jest wobec oskarżonego spełniony. Odpada więc możliwość zastosowania wobec niego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Jego sylwetka i waga przedmiotowego czynu, uprzednia karalność sprzeciwiają się zastosowaniu instytucji mogących prowadzić do złagodzenia mu rodzaju orzeczonej kary. Wymierzenie przez sąd rejonowy w zaskarżonym wyroku wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności nie można uznać za rażąco surową reakcję karną; w sprawie bowiem przeważają zdecydowanie okoliczności obciążające, które jednoznacznie przeciwstawiają się łagodnemu uksztaltowaniu tej kary. Sąd okręgowy uznał, iż taka sankcja jest adekwatna, uwzględnia okoliczności popełnienia tego czynu, uprzednią karalność sprawcy i razem z innymi rozstrzygnięciami zawartymi w wyroku tworzy należną sprawcy reakcję karną pozwalającą na osiągnięcie wobec niego celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Prawidłowa reakcja karna nie może służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Złagodzenie tej kary ( ukształtowanej w wymiarze zbliżonym do dolnego progu ustawowego ) prowadziłoby do bezpodstawnego i niezrozumiałego w danych realiach pobłażliwego traktowania sprawcy i nie osiągałoby zakładanych celów w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej. Oskarżony musi zdawać sobie sprawę, iż za każde kolejne przestępstwo, zwłaszcza przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji grozi mu odpowiednio wysoka reakcja karna, a w realiach jego uprzedniej karalności nie może już liczyć na pobłażliwość. Może on ubiegać się o wykonanie tej kary w drodze dozoru elektronicznego, starać się ewentualnie o odroczenie jej wykonania, aby zorganizować dla żony opiekę, gdy będzie przebywać w zakładzie karnym. Odwoływanie się w tych realiach do stanu zdrowia żony, jako jedynej okoliczności łagodzącej nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego efektu, gdyż dalsze pobłażanie sprawcy nie skoryguje jego postaw w kierunku przestrzegania społecznie pożądanych norm zachownia; podejmując decyzję o popełnieniu tego przestępstwa sprawca nie uwzględniał pogorszenia sytuacji żony, gdy zostanie zatrzymany. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzuconego mii czynu; ewentualnie o zmianę wyroku poprzez orzeczenie oskarżonemu kary ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 37a § 1 kk. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wyrok podlega zmianie przez wydanie orzeczenia reformatoryjnego w II instancji przez zaostrzenie orzeczonego wobec sprawcy zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Brak jest podstaw do korekty zaskarżonego wyroku w pozostałych zakresach w ramach apelacji obrońcy. Argumenty wywiedzione w apelacji nie doprowadziły sądu odwoławczego: - do przyjęcia stanowiska o braku sprawstwa oskarżonego, bowiem nie pozwala na to krytyczna ocena kluczowych w sprawie dowodów: - do złagodzenia zastosowanej wobec sprawcy reakcji karnej. 3.3. Obraza przepisu prawa materialnego, a to art. 42 § 3 kk polegającą na niezasadnym odstąpieniu na podstawie tego przepisu od orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio, w sytuacji gdy nie zaistniał wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami w rozumieniu powyższego przepisu, a tym samym orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio było obligatoryjne. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Brzmienie art. 42 § 3 kk jest jednoznaczne i statuuje po stronie sądu orzekającego obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio w razie popełnienia m.in. przestępstwa z art.
kk, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Nie ulega żadnej wadliwości, że ten przepis ma charakter obligatoryjny, a tylko w wyjątkowym wypadku – uzasadnionym szczególnymi okolicznościami – pozwala na odstąpienie od orzeczenia dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd odwoławczy uznał, iż w sprawie zachodzi jednak wymieniony w art. 42 § 3 kk wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Uwzględnił przy tym, iż: - oskarżony za czyn z art.
Upłynął więc znaczny czas, w którym nie popełnił tego rodzaju czynu. Skazanie to nie uległo zatarciu, z uwagi na następne skazania za innego rodzaju czyny; - oskarżony opiekuje się ciężko chorą żoną, - orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych dożywotnio wyklucza go cywilizacyjne w zasadzie do końca życia. Ma on 60 lat. Mógłby on ubiegać się o uznanie takiego środka za wykonany dopiero po upływie 15 lat jego wykonywania. Mieszka na wsi. Zawirowania komunikacyjne dotkną innych członków jego rodziny. Do tego dochodzą trwałe problemy związane z wykonywaniem przez oskarżonego pracy i z wymaganą przy tym mobilnością. Art. 42 § 3 kk wprowadza swego rodzaju „wentyl bezpieczeństwa”, tj. ekstraordynaryjne „zejście” przez sąd z rygoru obligatoryjnego, obostrzonego ukształtowania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów przewidzianego w przepisie art. 42 § 3 kk (dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych). Ponieważ wszystkie łagodniejsze sposoby orzekania zakazu prowadzenia pojazdów zostały wskazane w jednostkach redakcyjnych art. 42 kk poprzedzających przepis § 3 (tj. w § 1, 1a i 2), to w rachubę wchodzi wybór właściwego poziomu regresji i selekcji łagodniejszego reżimu orzekania w przedmiocie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych właśnie wśród tych przepisów. Skoro sąd - stwierdzając istnienie „wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami” może odstąpić do obowiązku stosowania reżimu orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, określonego w art. 42 § 3 kk, to jedynym możliwym do zaakceptowania stanowiskiem jest uznanie, że orzekanie tego środka w takim układzie przebiega na zasadach określonych w przepisie normującym bezpośrednio łagodniejszy wariant (stopień) obligatoryjnego orzekania zakazu prowadzenia pojazdów poprzedzający w hierarchii wpisanej w strukturę art. 42 kk, tj. winno w takiej sytuacji następować w oparciu o wyznaczniki orzekania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów wskazane w treści przepisu art. 42 § 2 kk. Skoro w razie „zejścia” przez sąd ze stosowania zaostrzonego sposobu orzekania w związku ze zmaterializowaniem się wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami, wzorcem normatywnym dla orzekania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów jest przepis art. 42 § 2 kk, zaś w art. 42 § 2 kk przewidziano obligatoryjność w zakresie czasowego wymiaru tego środka (następuje ono „na okres nie krótszy niż 3 lata”), a pozostawiono sądowi wolną rękę jedynie w zakresie wyboru zakresu przedmiotowego orzekanego środka (orzeczenie środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju), to oznacza to tym samym, że w przypadku ustalenia zmaterializowania się istnienia okoliczności, o których mowa w art. 42 § 3 kk, niedopuszczalne jest orzeczenie tego środka w innym wymiarze czasowym niż od 3 do 15 lat ( por. wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 12 maja 2021 r. V KK 79/20, Legalis ). Przepisy art. 42 § 1 i § 2 kk przewidują orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów określonego rodzaju, nie wskazując jednocześnie kryterium podziału rodzajowego, toteż w doktrynie wskazuje się na różne klasyfikacje pojazdów. Dokonuje się podziałów według: strefy ruchu (lądowe, wodne, powietrzne), napędu (mechaniczne, niemechaniczne), przeznaczenia (samochody osobowe, ciężarowe, ciągniki rolnicze, autobusy), ładowności itd. Określając zakaz, sąd może odwołać się do któregokolwiek z podziałów (zob. R.A. Stefański, Zakres przedmiotowy, s. 143 oraz. K. Łucarz, Zakaz prowadzenia pojazdów, 2017, s. 285–286) (Art. 42 KK red. Grześkowiak 2019, wyd. 6/Szeleszczuk, Legalis ). Sąd okręgowy uznał, orzeczony przez sąd I instancji zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 5 lat jest łagodny w stopniu rażącym ( z powodu w/w okoliczności obciążających ) i adekwatnym w tej sprawie będzie orzeczony wobec sprawcy na podstawie art. 42 § 3 kk w zw. z art. 42 § 2 kk taki środek karny na okres 10 lat, uwzględniający zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. To z zachowania sprawcy wynika wniosek, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - II Wydział Karny z dnia 26 lipca 2012 r.II AKa 250/12, Legalis ), jako potencjalny kierowca wszystkich pojazdów. Instytucja ta ma na celu eliminowanie z ruchu drogowego sprawców takich przestępstw, których okoliczności popełnienia wskazują, że prowadzenie przez nich pojazdu zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Okres tego środka orzeczony w instancji odwoławczej jest odpowiednio długi i dolegliwy dla sprawcy ( ale nie nadmiernie restrykcyjny ); jednocześnie motywować będzie oskarżonego do przestrzegania porządku prawnego przez możliwość zastosowania instytucji przewidzianej w art. 118a kkw już po 5 latach wykonywania zakazu. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie wobec oskarżonego na podstawie art. 42 § 3 kk zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio - w miejsce orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat; utrzymanie wyroku w mocy w pozostałym zakresie. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Sąd okręgowy uznał, że wystarczająco realizującym cele w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej, będzie orzeczony wobec sprawcy środek karny na podstawie art. 42 § 3 kk w zw. z art. 42 § 2 kk na okres 10 lat, uwzględniający zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. W sprawie okoliczności obciążające zdecydowanie przemawiały za surowszym ukształtowaniem tego zakazu, jednak – z powodów wskazanych wyżej – sąd odwoławczy nie zdecydował się orzec go dożywotnio.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.