kupujący, który wykonuje uprawnienia z tytułu rękojmi, jest obowiązany na koszt sprzedawcy dostarczyć rzecz wadliwą do miejsca oznaczonego w umowie sprzedaży, a gdy takiego miejsca nie określono w umowie - do miejsca, w którym rzecz została wydana kupującemu. Z kolei w myśl art.
jeżeli ze względu na rodzaj rzeczy lub sposób jej zamontowania dostarczenie rzeczy przez kupującego byłoby nadmiernie utrudnione, kupujący obowiązany jest udostępnić rzecz sprzedawcy w miejscu, w którym rzecz się znajduje. Kwestia kosztów wymiany lub naprawy rzeczy doprecyzowana została w art. 561 3 k.c., w którym wskazano, że z zastrzeżeniem art. 561 1 § 2 koszty wymiany lub naprawy ponosi sprzedawca. W szczególności obejmuje to koszty demontażu i dostarczenia rzeczy, robocizny, materiałów oraz ponownego zamontowania i uruchomienia. Powyższe przepisy zostały wprowadzone do polskiego porządku prawnego ustawą z 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, która stanowiła implementację dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji. Dyrektywa ta w art. 3 ust. 2, wskazuje, że w przypadku braku zgodności konsument jest upoważniony do wolnego od opłat przywrócenia zgodności poprzez naprawę lub zastąpienie, zgodnie z ust. 3, lub do uzyskania stosownej obniżki ceny, lub do unieważnienia umowy w odniesieniu do tych towarów, zgodnie z ust. 5 i 6. Artykuł 3 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 1999/44/WE przewiduje, że konsument może żądać, aby sprzedawca naprawił towary, albo może żądać od sprzedawcy ich zastąpienia, w obu przypadkach jest to wolne od opłat, chyba że byłoby to niemożliwe lub nieproporcjonalne. Z kolei w art. 3 ust. 4 dyrektywy wskazano, że sformułowanie "wolny od opłat" występujące w ust. 2 i 3 tego przepisu odnosi się do niezbędnych kosztów związanych z przywróceniem towarom zgodności, w szczególności do kosztów wysyłki, robocizny i materiałów. Zdaniem Sądu z powołanych przepisów wynika, że wszelkie koszty wymiany rzeczy i usunięcia wady ma ponieść sprzedawca, co obejmuje także koszt odebrania rzeczy od kupującego i to również w sytuacji, gdy koszty z tym związane nie mają charakteru typowego. Z art.
wprost wynika, że w sytuacji, gdy transport rzeczy jest nadmiernie utrudniony jedynym obowiązkiem kupującego jest udostępnienie rzeczy w miejscu w który się ona znajduje, co w niniejszej sprawie kupująca uczyniła. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem, że w pojęciu udostępnienia rzeczy mieści się jej dostarczenie do siedziby sprzedawcy, czy też wyniesienie przed lokal do miejsca gdzie rzecz została dostarczona. Założenie obciążenia sprzedawcy wszelkimi kosztami związanymi z wadliwością rzeczy odpowiada idei, zgodnie z którą kupujący nie powinien pokrywać kosztów, których nie poniósłby, gdyby rzecz nie była wadliwa (por. wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z 13 lipca 2018 r., II Ca 1410/18). Koszty ponoszone przez sprzedającego są przy tym limitowane ceną rzeczy sprzedanej, co wprost wynika z art. 561 1 § 2 k.c. Powyższa wykładnia przepisów znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie unijnym. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 16 czerwca 2011 r. w sprawie C-65/09 wskazał, że artykuł 3 ust. 2 i 3 dyrektywy (...) w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku doprowadzenia do stanu zgodnego z umową poprzez wymianę niezgodnego z umową towaru konsumpcyjnego, który przed wystąpieniem wady został zamontowany w dobrej wierze przez konsumenta zgodnie z charakterem i przeznaczeniem tego towaru, sprzedawca jest obowiązany sam dokonać demontażu tego towaru z miejsca, w którym został zamontowany, i zamontować tam towar zastępczy albo ponieść niezbędne koszty związane z demontażem i zamontowaniem towaru zastępczego. Ten obowiązek sprzedawcy istnieje niezależnie od tego, czy na mocy umowy sprzedaży podjął się on zamontowania zakupionego pierwotnie towaru konsumpcyjnego. Mając na względzie fakt, że pozwana skutecznie złożyła oświadczenie o obniżeniu ceny, dla oceny zasadności powództwa kluczowe było ustalenie czy przyjęta przez powódkę kwota obniżenia ceny w wysokości 7.306 zł była zasadna. Art. 560 § 3 k.c. stanowi, że obniżona cena powinna pozostawać w takiej proporcji do ceny wynikającej z umowy, w jakiej wartość rzeczy z wadą pozostaje do wartości rzeczy bez wady. W orzecznictwie wskazuje się, że dyspozycja art. 560 § 3 k.c. nie wymaga od kupującego usunięcia wady ani wykazywania związanych z tym kosztów. Niezbędne jest natomiast ustalenie wartości rzeczy obarczonej wadą i jej stosunku do wartości rzeczy wolnej od wad. Koszty ewentualnego usunięcia wady przez kupującego mogą mieć jedynie pomocnicze znacznie dla ustalenia wartości rzeczy obarczonej wadami (wyrok SA w Katowicach z 12.05.2017 r., I ACa 1254/16, LEX nr 2330647). Biegły sądowy wskazał, że cena zakupu kanapy w kwocie 10.952 zł miała charakter rynkowy, zaś wartość kanapy uszkodzonej odpowiada 1/3 tej wartości, czyli , przy pominięciu niezasadnie przyjętych przez biegłego wskaźników inflacyjnych, 7.301,33 zł. Mając na względzie treść art. 560 § 3 k.c. Sąd nie znalazł podstaw do wliczania w zakres obniżenia ceny kosztu transportu kanapy celem jej naprawienia, w tym kosztów dźwigu. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, by obniżenie ceny miało uwzględniać koszt nakładów niezbędnych do doprowadzenia rzeczy do sprawności zgodnej z jej przeznaczeniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z 2 marca 2006 r., I CSK 22/05, LEX nr 1503133). Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił powództwo na podstawie art. 556 k.c. w zw. z art. 560 § 1 k.c., zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 7.301,33 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 5 września 2020 r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie powództwo podlegało oddaleniu jako niezasadne. Brak było również podstaw do uwzględnienia roszczenia co do kwoty 4,67 zł na podstawie przepisów o odpowiedzialności odszkodowawczej. Z uwagi na fakt, że powódka ostatecznie nie poniosła kosztów transportu mebla w celu jego naprawy i zdecydowała, uznać należało, że kwota ta nie wchodziła w zakres szkody w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. 5. Odsetki O odsetkach za opóźnienie orzeczono na podstawie art. 481 § 1 k.c. zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 5 września 2020 r. do dnia zapłaty. Wezwanie do zapłaty należności w terminie 7 dni zostało doręczone pozwanej 20 sierpnia 2020 r., zatem dochodzone roszczenie stało się wymagalne w dniu 28 sierpnia 2020 r. 6. Koszty postępowania O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. uznając powódkę za wygrywającą proces w całości oraz zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 2.717 zł, na którą składały się: zwrot kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 1.800 zł (ustalonych § 2 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłata od pozwu w kwocie 400 zł oraz zaliczka na poczet kosztów wynagrodzenia biegłego w kwocie 500 zł. Na podstawie art. 98 1 k.p.c. od powyższej kwoty zasądzono odsetki ustawowe za opóźnienie należne od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 83 ust. 2 u.k.s.c. Sąd nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego Gdańsk- Północ w Gdańsku kwotę 2.164,57 zł tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych ze Skarbu Państwa a związanych z wynagrodzeniem biegłego sądowego, które nie znalazły pokrycia w zaliczce uiszczonej przez strony. Zarządzenia: 1. (...) 2. (...); 3. akta przedłożyć z wpływem lub za 21 dni z (...).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.